Η θυσία της ισπανίδας Ιφιγένειας
Σκεφτικός ο Μαριάνο Ραχόι και πώς να μην είναι, αφού η Ισπανία θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις τράπεζες επιβαρύνοντας το χρέος της
Η ανήξερη και οι μεγάλοι χαμένοι
Η Ανγκελα Μέρκελ ορκιζόταν χθες ότι οι γερμανικές κάλπες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις αποφάσεις της Συνόδου. «Δεν είναι αλήθεια, ούτε που το είχα σκεφτεί πριν ακούσω να το λένε εδώ», απάντησε στους δημοσιογράφους που έκαναν τον συσχετισμό. Το ύφος του ανήξερου, πάντως, δεν απαλύνει τη θυσία της ισπανίδας Ιφιγένειας. Για τη Μαδρίτη η σταδιακή εφαρμογή της τραπεζικής συμφωνίας θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μία φράση: «Πολύ λίγο, πολύ αργά».
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση Ραχόι οξύνεται ακόμη περισσότερο με δεδομένη τη δήλωση της Καγκελαρίου σε συνέντευξη Τύπου ότι η ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών τραπεζών δεν μπορεί να γίνει αναδρομικά.
Είναι κάτι που είχαν προαναγγείλει στα τέλη Σεπτεμβρίου σε μια συνάντησή τους στο Ελσίνκι οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας, της Φινλανδίας και της Ολλανδίας. Το κοινό ανακοινωθέν των Σόιμπλε, Ούρμπιλαϊνεν και Γιάχεν είχε ερμηνευτεί τότε ως υπαναχώρηση από τη συμφωνία της Συνόδου Κορυφής του Ιουνίου.
Η χθεσινή Σύνοδος επιτείνει το κλίμα αβεβαιότητας για έναν επιπλέον λόγο: οι λεπτομέρειες για τον μηχανισμό τραπεζικής εποπτείας θα καθοριστούν από τους υπουργούς Οικονομικών, ενώ δεν έχει συμφωνηθεί η διαδικασία για την απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Μέχρις ότου συμφωνηθούν όλα αυτά, η Ισπανία θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις τράπεζές της επιβαρύνοντας το δημόσιο χρέος της και φουσκώνοντας το έλλειμμά της. Ο άλλος χαμένος της υπόθεσης είναι η Ιρλανδία, η οποία ήλπιζε να ωφεληθεί από μια αναδρομική ισχύ της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Οπως παρατηρεί ο «Εκόνομιστ», στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής του περασμένου Ιουνίου γινόταν σαφής αναφορά στην Ιρλανδία.
Αλλά το όνομά της εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από το χθεσινό ανακοινωθέν. Στους χαμένους, από μία άποψη, είναι και ο Φρανσουά Ολάντ.
Εκανε πίσω. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας ήθελε να «καθαρίσει» οριστικά σε αυτή τη Σύνοδο Κορυφής με την τραπεζική εποπτεία. Υπαναχώρησε από την αρχική θέση του επιδεικνύοντας πολιτικό ρεαλισμό, που θέτει την ισορροπία του γαλλογερμανικού άξονα σε πρώτη μοίρα.
Αυτό το είδος γαλλικής αμφιταλάντευσης δοκίμασε κατά κάποιο τρόπο στο πετσί της και η Αθήνα. Ο Φρανσουά Ολάντ προκάλεσε αίσθηση δηλώνοντας ότι η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν είναι δεδομένη. Λίγο αργότερα ανασκεύασε διαβεβαιώνοντας ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν τίθεται πλέον. Είναι αμφίβολο, εξάλλου, ότι θα επαναλάμβανε και σήμερα τη δήλωση που έκανε στο τέλος της προχθεσινής, πρώτης ημέρας της Συνόδου ότι «τα χειρότερα πέρασαν»…














