Η πολιτική διάσπαση μετά την οικονομική

Την ώρα που η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ τόνιζε στις Βρυξέλλες ότι «στόχος είναι μια πραγματική εποπτεία τραπεζών που να κερδίζει το όνομά της», στο Βερολίνο κυβερνητικοί παράγοντες μιλούσαν για ένα «πολύ καλό αποτέλεσμα» όσον αφορά τη συμφωνία για την τραπεζική ένωση.

Ο συμβιβασμός που βρέθηκε τελικά ικανοποιεί τη γερμανική προσέγγιση ότι πρέπει πρώτα να διαμορφωθεί σαφές νομικό πλαίσιο και μετά να αναπτυχθεί ο εποπτικός μηχανισμός για τις τράπεζες. Αυτό θα απαιτήσει χρόνο, δεν είναι υπόθεση εβδομάδων αλλά μηνών. Η πλήρης λειτουργία αυτού του μηχανισμού είναι για τη γερμανική κυβέρνηση απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει το τελευταίο βήμα, δηλαδή η ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών από τον μόνιμο μηχανισμό ESM.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ. Με την προσέγγιση αυτή των αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι επιβεβαιώνεται η γραμμή της κόντρα στις ασφυκτικές πιέσεις που άσκησαν ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ολάντ και οι σύμμαχοί του από το μέτωπο του Νότου να αρχίσει η τραπεζική ένωση ήδη από την 1η Ιανουαρίου 2013. Το «Σπίγκελ» στην ιστοσελίδα του έγραψε για τη «βιασύνη του Ολάντ και το φρένο της Μέρκελ», ενώ η έγκυρη «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» διαπίστωσε ότι «η Μέρκελ φρενάρει τον Ολάντ.

Ο ηγέτης των Πρασίνων Γιούργκεν Τριτίν άσκησε κριτική στη Μέρκελ γιατί «γιορτάζει ως επιτυχία το ότι καθυστέρησε και παρέπεμψε τη λειτουργία του εποπτικού μηχανισμού για τις τράπεζες στον επόμενο χρόνο. Με την πίεση της Καγκελαρίου η ευρωπαϊκή αγορά παραμένει με χαλαρή εποπτεία».  

Παράγοντες της Καγκελαρίας τόνιζαν τις προηγούμενες ημέρες ότι όσοι επιμένουν στην έναρξη της τραπεζικής ένωσης τον Ιανουάριο του επόμενου έτους «κάνουν λάθος ανάγνωση» των αποφάσεων που πήρε το καλοκαίρι η προηγούμενη Σύνοδος Κορυφής. Τώρα η τραπεζική ένωση έρχεται αλλά τμηματικά. «Η συμφωνία περιορίζει τις αβεβαιότητες, αλλά σημαντικά σημεία παραμένουν διαφιλονικούμενα», σημείωσε η οικονομική εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ». Θα πρέπει, μεταξύ των άλλων, να αποσαφηνιστούν περίπλοκα ζητήματα όπως πού σταματά η εθνική εποπτεία των τραπεζών και πού αρχίζει η ευρωπαϊκή, κατά πόσον είναι συμβατό η ΕΚΤ να παίζει και τον ρόλο του ελεγκτή, τι θα ισχύει για τις τράπεζες χωρών εκτός ευρωζώνης που δραστηριοποιούνται όμως στην ευρωζώνη.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ. Η Γερμανία έχει και τις δικές της ιδιαιτερότητες με τις αναπτυξιακές τράπεζες των ομόσπονδων κρατιδίων και το μεγάλο δίκτυο των τραπεζών – ταμιευτηρίων (Spaarkassen). Σε αυτά προστίθεται και το πολιτικό – ηθικό ζήτημα που έθεσε ο Σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος καγκελάριος Πέερ Στάινμπρουκ, γιατί θα πρέπει να πληρώνουν την πτώχευση τραπεζών οι φορολογούμενοι μέσω του ESM και όχι οι μέτοχοι των τραπεζών.

Για όλα αυτά και πίσω από τα προβλήματα «ανάγνωσης» των αποφάσεων κρύβεται η διάσταση ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Το δίδυμο Μέρκελ – Ολάντ όχι μόνο δεν βρήκε ακόμη κοινό βηματισμό, αλλά μπαίνουν όλο και περισσότερο στον ρόλο του ηγέτη του μετώπου του Νότου ο Ολάντ και του Βορρά η Μέρκελ. Η οικονομική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» διαπίστωσε ότι αυτή η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ έδειξε πως «μετά την οικονομική διάσπαση της ευρωζώνης ακολουθεί μια πολιτική διαίρεση. Η Γαλλία τοποθετείται πλέον απέναντι στη Γερμανία».