Δημοσιονομική πολιτική υπό τον ζυγόν του Βερολίνου

Αν η Ελλάδα έχει τελικά μέλλον και υπάρξει σε αυτό ιστορικός που θα καταπιαστεί με τη φάση που διανύουμε, τότε σίγουρα θα πρέπει να αφιερώσει μια μονογραφία στον ρόλο που έπαιξαν τα γερμανικά ΜΜΕ την τριετία 2009-2012.

Είναι η «Bild», ζητώντας μας να πουλήσουμε την Ακρόπολη, και το «Focus», με την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει τη γνωστή χειρονομία με το δάχτυλο, που αποκρυσταλλώνουν τον ρατσισμό του γερμανικού Βορρά εις βάρος μιας μικρής χώρας του Νότου, η οποία ήταν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες πελάτης της Γερμανίας.

Είναι επίσης η αποκάλυψη στο Spiegel Online, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα Παρασκευής, ότι είναι σε εξέλιξη μυστική σύσκεψη στο Λουξεμβούργο που «τελειώνει» τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου από υπουργό Οικονομικών, την άνοιξη του 2011.

Και για να μην μακρηγορούμε, είναι από τα γερμανικά ΜΜΕ που μαθαίνουμε αυτές τις ημέρες κάτι που ήξεραν ήδη οι καλά πληροφορημένοι εν Αθήναις – ότι δηλαδή η νέα εμμονή του Βερολίνου είναι ο δεσμευμένος «ειδικός λογαριασμός», αγγλιστί «escrow account».

Η περί ειδικού λογαριασμού συζήτηση υποκρύπτει δύο βασικές παραδοχές.

Παραδοχή πρώτη: η Ελλάδα πρέπει πάση θυσία να μην πάει στη δραχμή ή σε κάποιο εθνικό νόμισμα τύπου «ελληνικό ευρώ». Αν αυτό συμβεί – εξ ατυχήματος ή γιατί υπάρχει μια ελληνική κυβέρνηση που τρελάθηκε – τότε αντίο ευρωζώνη και, όπως έχει εξηγηθεί από όλους τους ψύχραιμους αναλυτές με τελευταίους κάτι Ελβετούς, καλημέρα διεθνής οικονομική κρίση.

Παραδοχή δεύτερη: από το 2013 και μετά η Ελλάδα θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα. Δηλαδή θα βγάζουμε ό,τι δαπανούμε, αν εξαιρέσουμε τους τόκους των δανείων. Αρα, είναι η κρύα συλλογιστική, θα μπορούμε να πούμε αντίο στους δανειστές και να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Στην πραγματικότητα, ο τροχός γυρίζει και έπειτα από μία τριετία η Ελλάδα θα έχει ξανά ένα χαρτί να παίξει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Διότι τον Μάρτιο-Απρίλιο του 2010 – σύμφωνα και με τον γνωστό καβγά Ρουμελιώτη-Παπανδρέου για τις τότε άτυπες συστάσεις Στρος-Καν – η Ελλάδα μπορούσε να απειλήσει με μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους. Κάτι που δεν έγινε – εν μέρει και γιατί αν η ελληνική κυβέρνηση τραβούσε αυτό το χαρτί θα διαλυόταν το τραπέζι. Ωστόσο είναι πάντα καλύτερο να έχεις ένα τέτοιο χαρτί από το να μην το έχεις καθόλου.

Σε αυτήν ακριβώς τη λογική το Βερολίνο, ιδίως δε η σχολή σκέψης περί το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, θέλει να επαναβεβαιώσει το καθεστώς επιτροπείας της Ελλάδας. Πώς; Με το να υπάρχει ειδικός – και κυρίως δεσμευμένος – λογαριασμός. Για να πηγαίνουν εκεί τα λεφτά της δόσης που πάνε για χρεολύσια ή και για άλλες χρήσεις. Ας πούμε για το πλεόνασμα, αφού υπάρχουν και τέτοιες ιδέες στον κρύο ευρωπαϊκό αέρα. Καθώς η κουβέντα – κεκλεισμένων των θυρών – είναι ζωηρή και υπάρχουν εξ Αθηνών αντιστάσεις, άρχισαν πάλι οι διαρροές στα γερμανικά ΜΜΕ για να φτιαχτεί ατμόσφαιρα. Ούτως ή άλλως, το παιχνίδι αλλάζει: εκεί που έψαχναν πώς θα μας πετάξουν, τώρα ψάχνουν τρόπους να μας ελέγξουν.