«Τη νύχτα καταλαβαίνεις πόσο υποφέρει μια πόλη»

«Περπάτησα τη διαδρομή της Πανεπιστημίου και της ευρύτερης περιοχής γύρω από αυτό τον άξονα, για να έχω τη δική μου εκτίμηση. Είδα πολλά κλειστά μαγαζιά, εγκαταλειμμένα κτίρια και μεγάλα τμήματα του δρόμου βυθισμένα στο σκοτάδι. Οταν περπατάς νύχτα καταλαβαίνεις πιο έντονα πόσο υποφέρει μια πόλη», πρόσθεσε. «Αυτή τη στιγμή το Κέντρο της Αθήνας φανερώνει πολλές από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης».

Το ίδιο αρχίζει να φαίνεται στην Ισπανία και την Ιταλία, υποστηρίζει ο Αντονι Βίντλερ. «Νομίζω σύντομα θα το νιώσουν και οι πόλεις της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ακόμη και η Κίνα αρχίζει να υποχωρεί στα μεγάλα της σχέδια για δημιουργία νέων πόλεων. Τώρα πια είναι αδύνατο να υπάρχει πρόβλημα τοπικό, εξειδικευμένο, εθνικό. Τα φαινόμενα της οικονομίας αποκτούν παγκόσμιες διαστάσεις».

Η Αθήνα είναι το πρόβλημα αλλά και το πρόσχημα για να ανοίξει ένας διάλογος της αρχιτεκτονικής, του πολεοδομικού σχεδιασμού με άλλες ειδικότητες και με κρατικούς φορείς. Η κατάσταση της ελληνικής πρωτεύουσας μεταθέτει τη συζήτηση για τον ιδανικό χαρακτήρα της παγκόσμιας πόλης του άμεσου μέλλοντός μας.

Οι ομιλητές εξέφρασαν επιφυλάξεις για την τερατομορφία των επιχειρηματικών κέντρων. Είναι το «city», αυτό το οικονομικό κέντρο των επιχειρήσεων, απαραίτητο σε κάθε μεγαλούπολη; Ο Αντονι Βίντλερ πιστεύει πως η Αθήνα δεν χρειάζεται να αποκτήσει ένα σύγχρονο μνημειακό έργο εντός του Ιστορικού Κέντρου.

Το Κέντρο της Αθήνας πρέπει να έχει ζωή. Φτάνει να αξιοποιήσει τους πόρους της. Απαραίτητες λοιπόν είναι οι εύκολα προσβάσιμες περιοχές, όπου ο πολίτης μπορεί να συναντηθεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι οι περιοχές οι διάσπαρτες γύρω από το Ιστορικό Κέντρο και γύρω από αυτή την περιοχή που εξετάζει το Re-Think Athens, όπου μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα δίκτυα εργασίας, ψυχαγωγίας, μεταφορών και διάβασης.

«Η Πολιτεία πρέπει να δείξει την αίσθηση του σκοπού της για ήπια μεταμόρφωση της Αθήνας», λέει στα «ΝΕΑ». Ο έμπειρος παρατηρητής των αφηγήσεων του χρόνου πάνω στα μνημεία, τα κτίρια και την ατμόσφαιρα της πόλης εξηγεί ότι μια βόλτα στον Λουμπαρδιάρη, εκεί όπου ο Δημήτρης Πικιώνης με την «ψηφιδωτή» του πλακόστρωση ήρθε σε διάλογο με την Ακρόπολη, καθοδήγησε τη σκέψη του για τη λύση της Αθήνας: «Μια σύνθεση πειραματικών ιδεών αρκούν για να αναζωογονηθεί η πόλη».

Και επέμεινε: «Αθήνα δεν είναι μόνο η Ακρόπολη. Υπάρχουν τόσα πολλά στρώματα Ιστορίας στον ιστό της. Εχουν γίνει τόσο πολλές ανασκαφές που αφορούν το βυζαντινό, οθωμανικό, νεότερο παρελθόν της. Δεν έχουν συνδεθεί όμως με αυτή τη διαδρομή στην Ιστορία της πόλης. Με ξάφνιασε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις, χάρτες, πληροφορίες γύρω από αυτά τα ιστορικά σημεία. Αν οργανωθούν σε ένα δίκτυο πληροφοριών του παρελθόντος, τότε θα μπορούσαν να κρατήσουν τους τουρίστες περισσότερο διάστημα εντός της Αθήνας. Οπως συμβαίνει στη Ρώμη. Οι επισκέπτες παραμένουν περισσότερο από τρεις ημέρες επειδή αρχαιολογικοί τόποι και μνημεία έχουν οργανωθεί έτσι ώστε να σχηματίζουν ενδιαφέρουσες διαδρομές. Και αυτό το ενδιαφέρον δεν αφορά καν το Φόρουμ, το Κολοσσαίο ή τις Θέρμες του Τραϊανού».

Στην Αθήνα, πιστεύει, πέραν της Ακρόπολης όλα είναι εγκαταλειμμένα. «Αυτό δηλώνει κακή μεταχείριση της πόλης. Κι όμως, οι κάτοικοι πρέπει να ανακαλύψουν αυτά τα στρώματα του παρελθόντος και της κληρονομιάς της πόλης. Αλλωστε, αυτή την εμπειρία της ιστορικής διαστρωμάτωσης θα δείξουν στους τουρίστες. Αυτοί είναι οι πόροι της Αθήνας για να αρχίσει ένας νέος κύκλος ζωής της».