e-mail

Και με πιάνει τρόμος -ομος -ομος

Αγαπητή Φοίβη,

Πιθανολογώ ότι δεν είστε από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά «Τα φιλαράκια». Θα ήθελα να μου συστήνατε κάποιον καλό ψυχίατρο ή εν πάση περιπτώσει ψυχαναλυτή για να προλάβω τα χειρότερα.

Βρίσκομαι μπροστά στο θλιβερό τρίστρατο: συριζοτσιπρίξ (με παιδομπαιδισμούς), τρόικα (που αυτοσχεδιάζει και πειραματίζεται επικινδύνως), κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη (που δήθεν σχεδιάζει, αλλά και αποφασίζει στα τυφλά και λίαν επικινδύνως).

Πού τελικά να διαφύγω για σκέπη και προστασία; Στον Καμμένο ή τον Κασιδιάρη, ή να πάω να μονάσω στο Αγιον Ορος, μιας και δεν είμαι πουθενά κατηγορούμενος, άρα εκτός υποψίας φυγής; (Η προφυλάκιση θα ήταν και αυτή μία λύση, μία διέξοδος).

Μάλλον εσείς οι δημοσιογράφοι κάτι περισσότερο από εμάς ξέρετε.

Αν και είναι να βαριέται κανείς όταν διαβάζει εφημερίδες ή βλέπει τηλεόραση (ευτυχώς που άρχισαν και οι καινούργιες σειρές της ΝΕΤ).

Εύχομαι να υγιαίνετε. Αμήν.

Yμέτερος, Κυριάκος Παπαϊωάννου

Τι να σας προτείνουμε, αγαπητέ Κυριάκο; Μα τους στίχους του εθνικού – σουξεδιάρη – ποιητή/μελουργού Φοίβου (της πίστας, ντε), που τα έχει πει όλα ο Μεγάλος και τα έχει συναρμόσει θαυμαστά, και για τους κινδύνους και για την πολιτική και το δράμα μας, όλα μέσα σε ένα οκτάστιχο: «Είσαι ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος / και κάθε μέρα καίει την επιδερμίδα μου / απ’ τους πολλούς πολιτικούς κι εσύ είσαι ένας από αυτούς / που ξεπουλάνε μ’ ευκολία την πατρίδα μου / Εγώ σου λέω τα όνειρα που κρύβω μες στα στήθια / μα εσύ μου λες κατάμουτρα την πιο πικρή σου αλήθεια / ζωγραφισμένος είναι πια στα μάτια μου ο πόνος / κοιτώ πώς μας κατάντησε στο πέρασμά του ο χρόνος και με πιάνει τρόμος». Ε, κι αν δεν σας πετύχει κι αυτό, απευθυνθείτε στην κυρα-Μπήλιω (του απαράδεκτου, κακόψυχου συνθήματος Kill Billιω), την οποία πάνω που την κατάργησε η ΕΡΤούλα μας, την επαναφέρει (ε ρε, Total Recall, μάνα μ’) κυριακάτικη για να μας προωθήσει πανεθνικώς τον εκ-πολιτισμό -ουάου!

Κάψε με, τσουρούφλισέ με,
ω εταιρεία

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Γράφω για να σας μεταφέρω την έκπληξή μου από κάτι που μου είπε ο υπεύθυνος της εταιρείας που οργανώνει τα κοινόχρηστα στην πολυκατοικία μας, εδώ στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης.

Εκεί που συζητούσαμε τις προάλλες, μου πρότεινε, λοιπόν, να ακολουθήσει και η δική μας πολυκατοικία τη λογική πολλών άλλων στην περιοχή μας, όπου η εταιρεία του φτιάχνει τα κοινόχρηστα: να μην πάρουμε πετρέλαιο μέχρι τον Δεκέμβριο για να δούμε αν οι υπεύθυνοι για την τεράστια αύξηση της τιμής του και όλο το σύστημα του πετρελαίου που παίζει παιχνίδια στην πλάτη του φτωχού κοσμάκη θα ρίξουν τις τιμές.

Πολλοί, μου είπε, το έχουν εφαρμόσει και είναι αποφασισμένοι να το συνεχίσουν όσο πάει. Αλλωστε αρκετοί από αυτούς δεν έχουν πια και τόσα χρήματα για να πάρουν πετρέλαιο. Θα μου πείτε πώς θα ζεσταθούν; Οπως μπορεί ο καθένας. Κάτι με αιρ-κοντίσιον, κάτι με σόμπες, κάτι όπως παλιά με βαριά ρούχα και κουβέρτες. Ομως δεν σκοπεύουν, μου είπε, να υποχωρήσουν μέχρι να γίνει κάτι για να πέσουν οι τρομακτικές, δυσβάσταχτες τιμές.

Σκεφτόμουν μάλιστα όσο συζητούσα και με τους άλλους στην πολυκατοικία την πρότασή του ότι το ωραιότερο είναι πως εκείνοι που ανέβασαν τη φορολογία για να εισπράξουν από τον φτωχό τον κόσμο, θα εισπράξουν πολύ λιγότερα ακόμη και από τότε που είχαν χαμηλότερη φορολογία, αν υπάρξει πολύ μικρότερη κατανάλωση. Οσο για τα αδίστακτα καρτέλ των καυσίμων (αλήθεια, με ποια λογική δίνουν προσφορά 4 ευρώ ειδικά σε μία κυριακάτικη εφημερίδα και δεν μπορούν αυτήν την τιμή να τη δώσουν και για τους υπολοίπους; Και σ’ αυτό δεν τους ελέγχει κανένας από το κράτος;), αυτά που περίμεναν να εισπράξουν κι άλλα υπερκέρδη, θα πάρουν πολύ λιγότερα και από τις καλές εποχές.

Οπως έγινε όταν ανεβάσανε τα τέλη κυκλοφορίας για να εισπράξουν περισσότερα και αποσύρθηκαν κάπου 600.000 αυτοκίνητα και έχασαν κάτι δισ. ευρώ!

Με εκτίμηση, Διονύσης Παπαδόπουλος, Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης

Αν τα πράγματα, αγαπητέ Διονύση, δεν χειροτερέψουν προς το χιτλερικό τους, ώστε να έχουμε συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων για καύση βιβλίων με ενοχλητικό για κάποιους «πιο Ελληνες» περιεχόμενο, κίνηση (με την ευγενή χορηγία των νέων Μελανοχιτώνων) που θα ζεσταίνει έστω και για λίγο το κοκαλάκι μας, παγώνοντας αρκούντως την ψυχή και τη διάνοιά μας, ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να καίμε, προς θέρμανσιν, ό,τι μας βρίσκεται: Ο,τι μας μισεί, κατά την εθνική ποιήτρια Ελένη Γιαννατσούλια του θρυλικού «Τούλι για τον Χριστούλη»(«Στην γειτονιά των παρανόμων, που καίμε ό,τι μας μισεί, / την έξοδό μας απ’ το δράμα, θα φανταστούμε εγώ κι εσύ»). Τα καρδιοχτύπια μας, κατά τον λαϊκό βάρδο Μπάμπη Μπακάλη «Κουβά» («Μέρα νύχτα στο τιμόνι / βαριά-αναστενάζουμε / καίμε χίλια καρδιοχτύπια / το ψωμί μας βγάζουμε»). Το ρομαντικό μας παρελθόν, σχεδόν, κατά την άλλη εθνική ποιήτρια Εύη Δρούτσα τη Μεγαλοπρεπή («Σε παίρνω στο τηλέφωνο μα κλείνουμε / στα τρία τα λεπτά / εμείς οι δυο που καίγαμε τα σύρματα / σχεδόν του τηλεφώνου»).