[Το πνεύμα του τόνου] Μπαγιάτικο φαΐ

Μια έξοχη χιώτικη παροιμία λέει: «Είχε κι η Κατού πουτί, κάθετο κι εθώρκε το»! Είναι εκπληκτικό πόσους αιώνες ή μάλλον χιλιετίες ύστερα από τους αρχαίους λαούς, Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους, Ινδούς, Κινέζους και Ελληνες, που με σύμβολα, ύμνους, έπη και τελετές δόξασαν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, χωρίς αιδώ, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού, αλλά και αιώνες μετά τη λαϊκή ελληνική θυμοσοφία με τις χιλιάδες παροιμίες με άκρως αποκαλυπτικές αναφορές στα ερωτικά όργανα και τις ποικιλίες των ηδονών, να βρίσκονται κάτι ώριμες σταφιδιασμένες πουριτανές του κατηχητικού προτεστάντισσες, επισκοπιανές και σαρακοστιανές κυρίες, που ανακαλύπτουν ότι στο υπογάστριο ο καλός θεούλης και η θεία φύση τούς δώρισε ένα εξαίσιο όργανο ερωτικής χαροποίησης. Το ανακαλύπτουν και σαν το χαϊβάνι την Κατού της Χίου κάθονται και το θωρούν, κι απολησμονιούνται θαυμάζοντάς το. Κι αφού το χαρούν κοιτώντας το, αποφασίζουν να μοιραστούν την αποκάλυψη με τον κοσμάκη. Κάθονται και γράφουν μυθιστορήματα ή τάχαμου σπουδαιοφανείς δοκιμιακές μυθογραφίες για να διαλαλήσουν ούρμπι ετ όρμπι τι προίκα διέθεταν, καλέ, και δεν το είχαν πάρει χαμπάρι. Κρίμα στην προτεσταντική τους διαπαιδαγώγηση διότι, αν πήγαιναν στο πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως της Παλαιάς Διαθήκης, θα μάθαιναν πως έτσι άρχισε η ιστορία, όταν ο Κύριος Αδάμ έφαγε, καλέ, το μήλο και κοιτώντας την Κυρία Εύα τής είπε: «Βάλε χρυσή μου κανένα φύλλο συκής μπροστά σου, γιατί με ερεθίζει το τοπίο σου»! Αλλά έτσι είναι πάντα οι εποχές της παρακμής και των κρίσεων. Βγαίνει στο σφυρί, όσο – όσο, ο κολπικός ή κλειτοριδικός οργασμός, ο πριαπισμός, η μητρομανία και η ερωτική αυτοϊκανοποίηση, σε οικονομικό πακέτο.