Εξομολογήσεις μεταξύ Ευρωπαίων…

Οι νέοι φίλοι του Χόπε αρχίζουν και του διηγούνται ιστορίες για τις δουλειές τους, τη ζωή τους, για την παγίδα στην οποία έχουν πιαστεί εξαιτίας της ΕΕ. Του εξηγούν ότι με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη ονειρεύτηκαν μια ζωή με διακοπές, καινούργια τζιπ, ευκαιρίες για τα παιδιά τους – ό,τι δηλαδή τους είχαν υποσχεθεί και οι πολιτικοί. Το χρήμα έγινε φθηνό, τους πίεζαν να πάρουν δάνεια, αρκούσε μια υπογραφή για να λάβουν επιδοτήσεις από τις Βρυξέλλες. Οι ίδιοι πίστευαν ότι θα ανταπέδιδαν στην Ευρώπη με την αρχαία κουλτούρα των βοσκών, ώσπου μπήκαν στη ζωή τους άλλες έννοιες από τις εφημερίδες, όπως Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, κούρεμα χρέους, μέτρα λιτότητας. Κανένας δεν τις καταλάβαινε, οι κτηνοτρόφοι μεγάλωναν τα κοπάδια τους τα προηγούμενα χρόνια, όμως οι προβλέψεις τους αποδείχθηκαν υπεραισιόδοξες και οι υπολογισμοί τους λανθασμένοι.

Ο Διoνύσης διηγείται ότι αυτός και η γυναίκα του δεν έχουν κάνει εδώ και δέκα χρόνια διακοπές, ενώ όλων οι οικογένειες είναι χρεωμένες, άλλη με 40.000 ευρώ, άλλη με 60.000 ευρώ… Ο Μανώλης αναρωτιέται αν μπορεί να δώσει διέξοδο στο πρόβλημά τους ο τουρισμός, κανένας όμως από αυτούς δεν έχει φύγει ποτέ από την Κρήτη και δεν γνωρίζουν τίποτε από τουρισμό.

Προσπάθησαν να οργανώσουν ξεναγήσεις στα βουνά, όπου θα έδειχναν στους τουρίστες τον τρόπο ζωής των βοσκών – ρωτούν τον Χόπε αν μπορεί να γράψει γι’ αυτό στο περιοδικό του.

Ο Χόπε δεν νιώθει ούτε φίλος ούτε εχθρός τους, μόνον ξένος που συμμετείχε σε μια ευρωπαϊκή ιστορία. Και αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει ούτε από ένα πρόβατο, ούτε από κάποιες αποφάσεις στις Βρυξέλλες, ούτε από προσβολές, οι οποίες δεν υπήρξαν έτσι και αλλιώς ποτέ στην πραγματικότητα.