ΠΑΣΟΚ: κινήσεις τακτικής σε ευρωπαϊκό φόντο

Ιστορία δύο πόλεων – με την άδεια του Τσαρλς Ντίκενς που έχει γράψει το σχετικό μυθιστόρημα. Η μία είναι το Παρίσι και η άλλη Αθήνα. Αμφότερες οι ιστορίες όμως αφορούν Σοσιαλιστές. Οι Γάλλοι έχουν επανέλθει στην εξουσία έπειτα από δεκαεπτά χρόνια. Οι Ελληνες έχουν κυβερνήσει συνολικά είκοσι ένα χρόνια αλλά αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο να εκλείψουν ως πολιτικό είδος. Το ξέρουν όλοι και το φοβάται – παρότι το παίζει αποστασιοποιημένος – ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος δεν θα ήθελε να είναι ο τελευταίος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.

Στο Παρίσι, όπως και στην Αθήνα, ασχολούνται με τράπεζες. Στην Αθήνα τρέχουν διάφορες φασαρίες για τις λίστες του ΣΔΟΕ με αυτούς που είχαν τραπεζικές καταθέσεις στην Ελβετία ή με αυτούς που έβγαλαν τα λεφτά τους σε τράπεζες του εξωτερικού. Στο Παρίσι επικρατεί συναγερμός γιατί το Βερολίνο φαίνεται να υπαναχωρεί από τα συμφωνηθέντα στο Συμβούλιο Κορυφής του περασμένου Ιουνίου για την ανακεφαλαιοποίηση των προβληματικών ευρωπαϊκών τραπεζών. Τότε, υπό την πίεση των Μόντι και Ραχόι, είχε αποφασιστεί να γίνει αυτό με λεφτά του ESM, του μόνιμου ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, με αντάλλαγμα να μπουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες υπό κεντρική εποπτεία. Ηταν κάτι που ενδιέφερε ιδιαίτερα την Ισπανία. Τώρα όμως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – από κοντά και οι Ολλανδοί και οι Φινλανδοί – λέει ότι δεν μπορούν να δοθούν χρήματα για παρελθούσες ζημίες και ότι η κεντρική εποπτεία των τραπεζών δεν μπορεί να ξεκινήσει από τον Ιανουάριο του 2013 και, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί παρά να αφορά είκοσι με είκοσι πέντε μεγάλες, συστημικού χαρακτήρα, τράπεζες. Με δεδομένο το γεγονός ότι η Ισπανία δεν ζητάει βοήθεια, η επίλυση της κρίσης της ευρωζώνης φαίνεται πάλι να είναι στον αέρα. Οπως και το πακέτο μέτρων των 11,8 δισ. – που μπορεί να είναι και παραπάνω. Οπως όλα, έτσι και η περίπτωση της Ελλάδας ενδέχεται να πάει πίσω.

Καλά πληροφορημένος για τα ευρωπαϊκά και στριμωγμένος για τους χειρισμούς του με τη λίστα των καταθετών της Ελβετίας, ο Βενιζέλος επιχειρεί έναν ελιγμό. Δεν αγοράζει χρόνο. Εκμεταλλεύεται τον νεκρό ευρωπαϊκό χρόνο για να ρίξει ένα πυροτέχνημα. Δηλαδή να βάλει νέους πολιτικούς όρους για το πακέτο μέτρων. Είναι η κίνησή του δεσμευτική; Οχι. Οπως εξηγεί στέλεχος της Ιπποκράτους, τοποθετείται κάπου ανάμεσα στην πιο σκληρή γραμμή που είχε υιοθετήσει ο Βενιζέλος τον Ιούλιο και στον πραγματισμό που επέδειξε τον Σεπτέμβριο αφού δέχθηκε, κατά πληροφορίες, σχετικές παρακλήσεις από το Παρίσι. Είναι επίσης ένας τρόπος να παραγάγει μια μεγάλη είδηση ώστε να βγει προσωρινά από τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε – και μάλιστα προσωπικά – λόγω των χειρισμών του με τη λίστα του ΣΔΟΕ. Μετά βλέπουμε.

Συμπέρασμα: κινήσεις τακτικής στο εσωτερικό σκηνικό με φόντο το μεγάλο ευρωπαϊκό παιχνίδι.