Η ζωή ήρθε από άλλον πλανήτη

Εξωγήινη ενδέχεται να είναι τελικά η προέλευση της ζωής στη Γη. Στο ευρωπαϊκό Συνέδριο Πλανητικής Επιστήμης που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη Μαδρίτη, μια ομάδα αστροφυσικών από τα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και της Αριζόνας και από το ισπανικό Κέντρο Αστροβιολογίας παρουσίασε μία ανακάλυψη που μπορεί, δίχως υπερβολή, να θεωρηθεί επαναστατική, καθώς ισχυροποιεί τη θεωρία σύμφωνα με την οποία αρχέγονη πηγή ζωής στον πλανήτη μας αποτέλεσαν μικροοργανισμοί που έφτασαν έως τη Γη πάνω σε θραύσματα μετεωριτών άλλων πλανητών.  

Μία από της συντάκτριες της έρευνας, η υπεύθυνη του προγράμματος Θεωρητικής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας, Ρενού Μαλχότρα, εξήγησε στην ιταλική «Κοριέρε ντέλα Σέρα» πως «ο Ηλιος σχηματίστηκε πριν από τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια στο εσωτερικό ενός αστρικού συμπλέγματος το οποίο εμπεριείχε μερικές χιλιάδες άστρα. Στη συνέχεια το σύμπλεγμα αυτό διασκορπίστηκε σε διάφορα μεμονωμένα άστρα. Αυτό που ανακαλύψαμε είναι ότι τα θραύσματα που εκτοξεύτηκαν εκτός ενός συγκεκριμένου πλανητικού συστήματος ταξίδεψαν στο Διάστημα με διαφορετικές ταχύτητες. Μερικά από αυτά – 1 στα 1.000 – ταξίδεψαν με χαμηλές ταχύτητες. Λόγω των χαμηλών ταχυτήτων τους είχαν πολλές πιθανότητες να “εγκλωβιστούν” σε κάποιο άλλο πλανητικό σύστημα».

Η Ρενού Μαλχότρα συμπυκνώνει τα όσα ανέφερε στην αποκαλούμενη θεωρία της λιθοπανσπερμίας, ήτοι της διασποράς στο Διάστημα «σπόρων» ζωής μέσω της μεταφοράς τους πάνω στην επιφάνεια μετεωριτών. Η ιδέα καθαυτή είναι πολύ παλιά, παρούσα στην κλασική Ελλάδα καθώς και σε ερευνητές του 19ου αιώνα, αλλά η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα την αντιμετώπιζε πάντα με επιφυλακτικότητα. Ομως «οι προηγούμενες μελέτες απέρριπταν την πιθανότητα να πραγματοποιήθηκε μία τέτοιου τύπου διαπλανητική ανταλλαγή επειδή χρησιμοποιούσαν ως βάση για τους υπολογισμούς τους τη μέση ταχύτητα των μετεωριτών η οποία ήταν σχετικά υψηλή, και όχι τη χαμηλή ταχύτητα με την οποία ταξίδεψαν κάποιοι από αυτούς», προσδιόρισε η αμερικανίδα αστροφυσικός. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια οι ειδικοί απέρριπταν την πιθανότητα να μπορεί ένας πλανήτης να ελκύσει, με τη βαρυτική του έλξη, θραύσματα προερχόμενα από έναν άλλον πλανήτη. Ωστόσο, σύμφωνα με τους νέους υπολογισμούς, «τα θραύσματα που κινούνται με σχετικά χαμηλή ταχύτητα υπόκεινται σε μια εντελώς διαφορετική διαδικασία βαρυτικής έλξης από εκείνη που θεωρείτο έως τώρα η επικρατέστερη».

Πώς όμως σχετίζονται όλα αυτά με την εμφάνιση της ζωής στη Γη; «Η διάρκεια ζωής του αστρικού συμπλέγματος μέσα στο οποίο σχηματίστηκε ο Ηλιος – εξηγεί η αμερικανίδα επιστήμονας – συμπίπτει με το χρονικό διάστημα κατά το οποίο δημιουργήθηκε το ηλιακό μας σύστημα, το οποίο συμπίπτει με τη γεωλογική περίοδο κατά την οποία γεννήθηκε η ζωή στη Γη. Είναι πολύ πιθανό εκείνη την περίοδο το ηλιακό μας σύστημα να συνυπήρξε με άλλα παρόμοια ηλιακά συστήματα, μεταξύ των οποίων να σημειώθηκε μία πιθανή ανταλλαγή θραυσμάτων».

Τα αποτελέσματα της έρευνας προς το παρόν δεν μπορούν να αξιοποιηθούν σε πρακτικό επίπεδο, καθώς υπάρχουν ακόμη πολλά αναπάντητα ερωτήματα, κυρίως αναφορικά με την ικανότητα βιολογικής επιβίωσης των μικροοργανισμών στο Διάστημα. Η μεγάλη πρόκληση παραμένει ο εντοπισμός ιχνών ζωής και σε άλλους, πέρα από τη Γη, πλανήτες. Αυτό που προσφέρει τελικά η συγκεκριμένη ανακάλυψη δεν είναι  η επιβεβαίωση του ότι η ζωή στη Γη προήλθε από το Διάστημα αλλά του ότι η θεωρία της λιθοπανσπερμίας ενδέχεται να ευσταθεί.