Πολιτικοί, πορτοφολάδες και ενδοκυβερνητικά τζαρτζαρίσματα

Τι είναι προτιμότερο να συζητά η κοινή γνώμη; Τη λίστα ελλήνων καταθετών σε ελβετική τράπεζα ή τη λίστα των μέτρων που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με την τρόικα; Σε πρόχειρη ανάγνωση, η απάντηση είναι το πρώτο. Οι πολιτικοί, όπως και οι πορτοφολάδες, πρέπει να ξέρουν να χειρίζονται την τέχνη του αντιπερισπασμού. Ερεθίζεσαι με αυτούς που έχουν λεφτά στο εξωτερικό, αντί να προσέχεις ότι μειώνονται διαρκώς τα εισοδήματά σου στο εσωτερικό. Κοιτάς αλλού, ενώ ένα ασκημένο χέρι εισέρχεται απαλά στην τσέπη σου.

Πρώην της πολιτικής, της ίδιας γενιάς με τον Ακη, που όμως δεν προσέρχεται στον εισαγγελέα δι’ υπόθεσίν του, ούτε απειλείται με προφυλάκιση, θυμίζει ότι «και οι τρεις της κυβέρνησης είναι πολιτικοί μαθητές της δεκαετίας του ’80. Τότε που ο Ανδρέας ήξερε να μετατοπίζει την προσοχή της κοινωνίας και να κινητοποιεί τις βαθύτερες ιδεολογικές παρορμήσεις της…». Μάλιστα. Και η παρόρμηση της κάθαρσης είναι διαρκής τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, το ενδιαφέρον είναι ότι η επαναφορά της λίστας καταθετών στη χώρα του Γουλιέλμου Τέλλου δεν έγινε συντεταγμένα από κάποιο κυβερνητικό κέντρο. Τα ΜΜΕ την έβαλαν στην κουβέντα. Μετά, όπως επισημαίνει η ίδια πηγή, «έδωσε αφορμή για ένα μακρύ παραπολιτικό μεταξύ πρώην υπουργών Οικονομικών». Απεδείχθη ότι το «φλασάκι» με τα ονόματα άλλαζε χέρια μεταξύ Παπακωνσταντίνου, Καπελέρη, Διώτη και Βενιζέλου ώσπου να κλείσει ο κύκλος και να πάει από την Ιπποκράτους στο Μαξίμου και από εκεί πάλι στις Αρχές. Αντί αντιπερισπασμού προκύπτει εικόνα αυτοενοχοποίησης της πολιτικής τάξης. Αντί κάθαρσης δημιουργείται μια αίσθηση συγκάλυψης. Και στη μέση, άλλη μία φορά, το ΠΑΣΟΚ.

Λίγο σαν εκείνους τους πρώην εγκληματίες των ταινιών του Χόλιγουντ που, πάνω που προσπαθούν να γίνουν ήσυχοι οικογενειάρχες, κάτι γίνεται και ξαναμπερδεύονται με τον υπόκοσμο, έτσι και το κατεξοχήν κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης δεν μπορεί να ξεμπλέξει. Το παράδοξο είναι ότι την πενταετία Καραμανλή είχαμε πραγματική υπερ-συσσώρευση σκανδάλων, άρα δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ που αμάρτησε. Ωστόσο, είναι στο ΠΑΣΟΚ που έχει κολλήσει ο προβολέας. Πρωθυπουργός της κυβέρνησης των τριών, ο Αντώνης Σαμαράς έχει από ένστικτο αρθεί πάνω από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά με τη ΔΗΜΑΡ.

Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη είναι ο φυσικός ανταγωνιστής του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Ενώ διεκδικεί και την εκλογική πελατεία της Ιπποκράτους μεταξύ των ψηφοφόρων. Η ΔΗΜΑΡ θέλει σε κάθε ευκαιρία να διαφοροποιείται από το ΠΑΣΟΚ. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει επαρκώς με τα μέτρα των 11,8 δισ. – παρότι κυβερνητική πηγή που ξέρει επιμένει ότι «είναι η σταθερή πλέον στάση του Βενιζέλου υπέρ της ψήφισης του πακέτου που κρατά τον Κουβέλη εντός εικόνας» – τότε πρέπει αξιοποιηθούν άλλες δυνατότητες. Η πολιτική είναι θέμα ρεφλέξ και η ΔΗΜΑΡ βγήκε αμέσως στην κριτική για τους χειρισμούς Παπακωνσταντίνου – Βενιζέλου στο θέμα της ελβετικής λίστας. Ο Φώτης Κουβέλης είναι, άλλωστε, έμπειρος νομικός και κινείται άνετα στη σχετική θεματολογία, από τους περιορισμούς των προσωπικών δεδομένων ώς τις λεπτομέρειες των διαδικασιών. Εχει επίσης απευθείας ενημέρωση και δικά του κανάλια στη Δικαιοσύνη – ασχέτως του ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης είναι της ΔΗΜΑΡ, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί η κίνηση ματ στη σύνθεση της κυβέρνησης των τριών.

Συμπέρασμα: τα τζαρτζαρίσματα ΔΗΜΑΡ – ΠΑΣΟΚ είναι η πιο ενδιαφέρουσα πολιτική παρενέργεια ενός ακόμη φθινοπώρου σκανδάλων.