e-mail

Νέα ξενύχτια  για τη νεφραμιά!

Αγαπητή Φοίβη
Αθηναίου,

Μήπως ζω σε άλλη χώρα και δεν το ξέρω; Μήπως δεν έχει αλλάξει τίποτα, δεν έχουμε κρίση, δεν υπάρχουν λίστες και CD με ονόματα μεγαλοκαταθετών στο εξωτερικό, μήπως δεν υπάρχει ΣΔΟΕ και κυνηγοί των φοροφυγάδων;

Τσιμπήστε με, αγαπητή Φοίβη, για να συνειδητοποιήσω τι μου συμβαίνει. Και για να μη σας κρατάω σε αγωνία, όλα αυτά τα έπαθα βλέποντας αφίσα σκυλάδικου στο Γκάζι της ταλαίπωρης πρωτεύουσας των ανέργων και των περικομμένων μισθωτών και συνταξιούχων, που υποτίθεται πως ανοίγει εντός των ημερών, ως επιστέγασμα της «νυχτερινής διασκέδασης» (είμαι σίγουρη πως καταλαβαίνετε γιατί βάζω εισαγωγικά στην παραπάνω φράση μου). Το συγκεκριμένο «μαγαζί» διαφημίζει σε αφίσες που έχουν γεμίσει την περιοχή πως θα ανοίγει στις τέσσερις το πρωί!

Πού θα φτάσουμε ακόμη;

Χρύσα Αρβανίτη,
Μεταξουργείο

Να φανταστούμε πως το εν λόγω «μαγαζί», αγαπητή Χρύσα, δεν απευθύνεται στους – προφανώς πενόμενους – ανέργους, αλλά μάλλον σε εκείνους τους αργόσχολους που «καίνε» ακόμη μαύρο χρήμα, αφορολόγητο, στα πρώτα τραπέζια πίστα (που τους ψάχνουν στις Ελβετίες – στα σκυλάδικα έπρεπε να ψάχνουν!). Αντέχει άλλωστε άλλος να πάει στις 4-5 το πρωί, να πετάει λουλουδικό (αφορολόγητο, πάντα) και να κάνει ανατροπές τραπεζιών (προς 500 ευρώ το «κομμάτι») για τον νταλγκά του; Και αυτό αφού έχει παρκάρει το αγορασμένο ως «αγροτικό» θηριώδες 4Χ4 Καγιέν του στο πεζοδρόμιο, πρόκληση για τους πεινασμένους συνανθρώπους του, και έχει φορτώσει με χρυσαφικό την «κυρά» με το μίνι ή την ολόγυμνη σάρκα στη νεφραμιά. Μπράβο μας, λοιπόν. Αφού με τόσες περικοπές, τόση έκπτωση, τόσον ξεπεσμό, αντέχουμε ακόμη να «κάνουμε το κομμάτι» μας στα σκυλάδικα, καίγοντας τόσο μαύρο – ίσως και ξεπλυμένο – χρήμα! Μπράβο μας!

Το «περιπλανώμενο δίκαιο» θα νικήσει!

Κυρία Φοίβη μου,
καλησπέρα.

Το ακούω ημέρες τώρα, αλλά πλέον δεν άντεξα και είπα να σας στείλω την επιστολή που διαβάζετε.

Στο Μετρό τοποθετείται η μικρή μου πονεμένη και ελληνικότατη ιστορία. Στο Μετρό, στους σταθμούς του οποίου άκουγα από την προηγούμενη Πέμπτη ανακοίνωση από τα μεγάφωνα, συνεχώς και επανειλημμένα, πως «το αναβατόριο για άτομα με ειδικές ανάγκες στον Σταθμό Λαρίσης είναι χαλασμένο» και όποιοι το χρειάζονται θα πρέπει να αποβιβασθούν σε άλλους σταθμούς.

Μέχρι εδώ καλά.

Σωστά βγάζουν την ανακοίνωση για να ενημερώνουν τον κόσμο. Αλλά σήμερα που σας γράφω είναι Τρίτη και από την προηγούμενη Πέμπτη, που πρωτάκουσα την ανακοίνωση αυτή, έχουν περάσει τόσες ημέρες και ακόμη την ακούω. Αρα, λοιπόν, δεν έχει κάνει κανένας τον κόπο να επισκευάσει το αναβατόριο για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Πόσες ημέρες χρειάζονται; Τι ντροπή.

Με εκτίμηση,
Ευάγγελος Αβραμόπουλος

Τι να πει κάποιος, αγαπητέ Ευάγγελε, για μια κοινωνία στην οποία, όπως το διατυπώνει θαυμαστά στο 38σέλιδο πόνημά του «Κατά κηνσόρων» ο Ποιητής Βύρων Πολύδωρας, «προσωπικότητες, ελεύθερες, αυτόγνωμες και ανεξάρτητες, δεν είναι ανεκτές. Εκτός και αν είναι “περσόνες” που ανήκουν σε ποικιλώνυμες στοές και λέσχες διεθνών κυκλωμάτων και λοιπών αδελφοτήτων και “αδελφάτων”, που εκείνες αναγνωρίζονται, δοξάζονται και προωθούνται με αλεξίσφαιρα υποσυστήματα σκοτεινών συναρθρώσεων στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης» (ουφ!). Ακούστε τον: «Το δίκαιο πάντα νικά. Μπορεί να περιπλανάται, να αργεί, να θαμπώνεται, να χάνεται προς στιγμήν, αλλά είναι πάντα εκεί». (Αλληλούια!)