Στην τελική ευθεία οι διαπραγματεύσεις για την παροχή της επόμενης δόσης

Στην τελική ευθεία των μαραθώνιων διαπραγματεύσεων για την παροχή της επόμενης δόσης των δανείων εισέρχεται εκ νέου σήμερα η κυβέρνηση, ευελπιστώντας πως αυτή τη φορά η ηγεσία της τρόικας θα αναχωρήσει τάχιστα από την Αθήνα και με πρόθεση να συντάξει μια θετική για την ελληνική οικονομία έκθεση. Μια έκθεση που θα βεβαιώνει ότι η Ελλάδα είναι εντάξει ως προς την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου κατά το τρέχον έτος, συνεπής ως προς τις δεσμεύσεις της για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2013 και έτοιμη να υιοθετήσει όλους τους σχετικούς Νόμους εντός των προσεχών ημερών. Η Αθήνα ευελπιστεί και επιδιώκει να κοινοποιηθούν τα ανωτέρω, έστω και ατύπως, στην επόμενη Σύνοδο του Eurogroup που θα πραγματοποιηθεί τη μεθεπόμενη Δευτέρα στο Λουξεμβούργο, ούτως ώστε να ανάψει το πράσινο φως για τη δρομολόγηση της τελικής απόφασης από τη Σύνοδο Κορυφής της 18ης Οκτωβρίου. Εως τη Σύνοδο Κορυφής η τρόικα θα έχει συντάξει το πλήρες κείμενο της έκθεσής της και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει εκπονήσει τη σχετική επίσημη σύστασή της, που στη συνέχεια θα τεθούν υπό την κρίση του μεθεπόμενου Eurogroup. Αυτού που επί της ουσίας θα λάβει την τελική απόφαση για τη δανειοδότηση της Ελλάδας εντός του Νοεμβρίου. Στην περίπτωση αυτή, έστω και μετά πολλών βασάνων, η Ελλάδα θα έχει καταφέρει να λάβει τα 31,5 δισ. ευρώ της επόμενης δόσης των δανείων, δίνοντας παράλληλα μια ανάσα ζωής στη χειμαζόμενη οικονομία της.

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ. Ωστόσο, ακόμη και αν υλοποιηθεί το εν λόγω «ιδανικό σενάριο», το ελληνικό πρόβλημα κάθε άλλο παρά θα μπορεί να θεωρηθεί λήξαν. Και αυτό διότι σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις θα παραμείνει εκκρεμές το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους ώς το 2020. Στο θέμα αυτό, και παρά το γεγονός ότι η δημοσιονομική τρύπα που θα πρέπει καλυφθεί δεν είναι ευρεία, δίνει εξαιρετικά μεγάλη σημασία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ώς έναν βαθμό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εμφανίζεται σαφώς χαλαρότερη. Η διαφοροποίηση αυτή – που σε μεγάλο βαθμό δικαιώνει τις παλαιότερες ενστάσεις πολλών ευρωπαίων ιθυνόντων (όπως οι κ.κ. Τρισέ και Γιούνκερ) έναντι της εμπλοκής του ΔΝΤ στη ζώνη του ευρώ – οφείλεται κατά βάση σε δύο παράγοντες: ο πρώτος και κυριότερος είναι ότι το ΔΝΤ και η ΕΚΤ έχουν κάθε λόγο να πιέζουν τις ισχυρές οικονομικώς χώρες της ευρωζώνης, με πρώτη τη Γερμανία, να αναλάβουν αυτές το πρόσθετο ελληνικό οικονομικό άχθος και όχι να το μοιραστούν μαζί τους. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι εν αντιθέσει προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιμετωπίζει τη νέα ελληνική κυβέρνηση σαφώς θετικότερα, κάτι που ώς έναν βαθμό σχετίζεται και με τις καλές (προσωπικές και πολιτικές) σχέσεις του Ζοζέ Μπαρόζο με τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Φυσικά η απόσταση που υπάρχει από τη διάσταση απόψεων ώς τη ρήξη στο εσωτερικό της τρόικας είναι μεγάλη. Διπλωματικές πηγές των Βρυξελλών εκτιμούν πως τα όποια προβλήματα υφίστανται θα ξεπεραστούν και ότι η διεθνής κοινότητα θα εξακολουθήσει να μιλά με ενιαία φωνή. Παράλληλα η τρόικα εμφανίζεται αποφασισμένη να επιμείνει στον μέγιστο βαθμό στην προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, αψηφώντας τις όποιες ελληνικές αντιδράσεις.