Σκοτεινές μελωδίες και καθαρά χέρια

Πόσο έβλαψε η πασχαλιάτικη προφυλάκιση του Ακη το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Μαΐου του 2012;

Πρώην υπουργός και κορυφαίο στέλεχος που εξελέγη βουλευτής επιμένει ότι «μπορεί και να μας κόστισε ακόμη και οκτώ ή εννέα μονάδες»! Δεν είναι μια εκτίμηση που συμμερίζονται αναγκαστικά δημοσκόποι και πολιτικοί αναλυτές. Στις κάλπες της οργής, το ΠΑΣΟΚ προσήλθε ήδη ακυρωμένο από την οικονομική πολιτική της προηγούμενης τριετίας και από το σοκ του Μνημονίου. Μια καμπάνια όμως είναι θέμα ρυθμού: και η Ιπποκράτους δεν βρήκε ποτέ ρυθμό καθ’ οδόν προς την 17η Μαΐου. Ακόμη χειρότερα: η περίπτωση Ακη φώτισε αρνητικά την ιστορία τού κατ’ εξοχήν κόμματος εξουσίας της Μεταπολίτευσης. «Καλά δεν ήξεραν;» ήταν το ερώτημα. «Σιγά που δεν ξέραμε» παραδέχεται κατ’ ιδίαν συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. «Αλλά τι μπορούσαμε να κάνουμε; Ο Ακης είχε το μισό κόμμα…».

Η γρήγορη εναλλαγή φάσεων και καταστάσεων του περασμένου καλοκαιριού έδιωξε από το προσκήνιο την υπόθεση Ακη. Πού να προλάβει κανείς να τη θυμηθεί εν μέσω κυβέρνησης των τριών, φαντάσματος της δραχμής, Σόιμπλε και τρόικας. Ωστόσο, η δικαστική περιπέτεια του Τσοχατζόπουλου και των οικείων του συνεχίζεται και έχει επανέλθει στην επικαιρότητα αυτές τις ημέρες. Στο μεταξύ έχει γίνει έναν τόνο πιο δυνατή μια μουσική υπόκρουση που τη συνόδευε ήδη από τον Ιούνιο. Η σκοτεινή αυτή μελωδία έλεγε ότι ο Τσοχατζόπουλος ήταν πολύ προβληματισμένος με την προφυλάκιση της γυναίκας και της κόρης του, αλλά και με αυτό που αισθανόταν ως διακριτική μεταχείριση εις βάρος του. Δηλαδή με το να βρεθεί να πληρώσει αυτός για όλες τις πολιτικές αμαρτίες της περιόδου της Μεταπολίτευσης. Πέρα από το αίσθημα της προσωπικής αδικίας, υπήρχε και το δέλεαρ της συνεργασίας με τις ανακριτικές Αρχές που θα ελάφρυνε τη μεταχείριση όχι μόνο του ιδίου αλλά και των οικείων του. Στις αρχές του καλοκαιριού, αυτά ήταν μουσική μπαγκράουντ. Διακινήθηκε έμμεσα και μέσω συνεντεύξεων στα ΜΜΕ. Τώρα όμως ξανάρχεται. Είναι χαρακτηριστική η παραίνεση προς Ακη του συνηγόρου της κόρης του Αρετής, του Μιχάλη Δημητρακόπουλου. Εμπειρος ποινικολόγος, ιδίως σε θέματα επικοινωνιακού χειρισμού μιας υπόθεσης, ο Δημητρακόπουλος δεν πήρε τυχαία την πρωτοβουλία να δηλώσει ότι συνέστησε στον Ακη «να μιλήσει»…

Το ερώτημα τώρα είναι αν η ελληνική πολιτική πλησιάζει τα δικά της «καθαρά χέρια». Την έζησαν το 1992 οι Ιταλοί, όταν ως αποτέλεσμα της έρευνας του δικαστή Αντόνιο Ντι Πιέτρο ξεκληρίστηκαν τρεις γενιές ιταλών πολιτικών. Κάπως έτσι πέθανε ο σοσιαλιστής Μπετίνο Κράξι, εξόριστος στο Μαρόκο, και σπιλώθηκε εσαεί ο πατέρας της χριστιανοδημοκρατίας Τζούλιο Αντρεότι. Αλλωστε, το χαρακτηριστικό του ξηλώματος ήταν η συστημικότητα. Το δικαστικό μαχαίρι δεν περιορίστηκε σε ένα κόμμα – κινήθηκε οριζόντια και κάθετα. Οσοι παρακολουθούν από κοντά την υπόθεση Ακη και ξέρουν πώς σκέφτεται ο πρώην υπουργός επιμένουν ότι αν ανοίξει το στόμα του δεν θα περιοριστεί στο ΠΑΣΟΚ αλλά θα επεκταθεί σε όσα μυστικά της Μεταπολίτευσης γνωρίζει ανεξαρτήτως κομμάτων. Αν είναι έτσι, τότε η ελληνική πολιτική πλησιάζει το «σημείο ωμέγα» – εκεί όπου όλα τελειώνουν και ξαναρχίζουν δηλαδή.