Ο «φίλος» που έγινε αντίπαλος

Το καλοκαίρι του 2010 ο Καρούζος γνωρίζει τον κατασκευαστή Γιώργο Ζωγραφάκη, συντοπίτη του από την Κρήτη, στον οποίον, όπως υποστηρίζει ο τελευταίος, χρωστούσε κάποια ενοίκια για ακίνητο στη Γλυφάδα. Λίγους μήνες μετά, όταν ο Ζωγραφάκης απέκτησε μετοχές στις περισσότερες εταιρείες του oμίλου Καρούζου, δήλωνε ότι προσπάθησε να βοηθήσει τον συνάδελφό του επειδή τον συμπάθησε. Στη συνάντηση που έγινε τον Οκτώβριο του 2010, όπου, σύμφωνα με τον Λιβανό, ο Καρούζος ανέφερε τα ονόματα των τριών πολιτικών και το ποσό που υποτίθεται ότι είχαν βγάλει στο εξωτερικό, παρών ήταν και ο Ζωγραφάκης. Παρά το γεγονός ότι το κλίμα δεν ήταν το καλύτερο δυνατό, όπως τουλάχιστον το περιέγραφε ο κτηματομεσίτης στην κατάθεσή του, ο νέος μέτοχος συνέχιζε να βλέπει θετικά το θέμα της διάσωσης του oμίλου.

Σύντομα και ο Ζωγραφάκης θα άλλαζε στάση απέναντι στον Καρούζο. Στα τέλη Ιανουαρίου του 2011 ο νέος μέτοχος ανέφερε δημόσια ότι ένα γεγονός, το οποίο δεν προσδιόρισε, τον έκανε να αρχίσει να αμφιβάλλει για την «αθωότητα» του συναδέλφου του, όπως το έθεσε ο ίδιος. Ετσι, στις 29 Ιανουαρίου 2011 η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης εξοστράκισε τον Καρούζο από τη θέση του νόμιμου εκπροσώπου και μέλους του ομίλου. Αν και ο Ζωγραφάκης δήλωνε ότι συνέχιζε να πιστεύει πως το επόμενο χρονικό διάστημα μπορούσαν να διασωθούν οι εταιρείες, ξεκίνησε την αποστολή σειράς καταγγελιών προς τα υπουργεία Οικονομικών και Δικαιοσύνης, το ΣΔΟΕ, τη Βουλή, καθώς και προς μέσα ενημέρωσης, σχετικά με «οικονομικά εγκλήματα» που διέπραξε ο Καρούζος, αλλά και για απειλές κατά της ζωής του. Από την πλευρά του, ο Λιβανός υποστήριξε ότι είχε συναντηθεί με τον Ζωγραφάκη στα τέλη Ιανουαρίου του 2011, χωρίς να είναι μπροστά ο Καρούζος. Εκεί ο νέος μέτοχος του ομίλου τού ανέφερε ότι ο Καρούζος του είχε πει για τους υπουργούς, τις offshore, τους λογαριασμούς με τους κωδικούς. Από αυτό το σημείο και οι δύο θα στρέφονταν κατά του Καρούζου καταγγέλλοντάς τον για φοροδιαφυγή, δόλια πτώχευση των εταιρειών, ενδεχόμενο ξέπλυμα χρήματος.