Ιδού η Ρόδος, ιδού και η (παράξενη) διαχείριση

Αίφνης, κατοικίες της μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου, μνημείου ενταγμένου στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco, πέρασαν από την ιδιοκτησία της αυτοδιοίκησης (ΚΕΔ) και τη διαχείριση του ΤΑΠΑ στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

Τα κηρυγμένα μνημεία (και απαλλοτριωμένα) δεν ανήκουν στις περιπτώσεις εκείνες ακινήτων που μπορούν να μεταβιβαστούν στο ΤΑΙΠΕΔ, σύμφωνα με τα «Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Σχεδίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015», αλλά διέπονται από ειδική νομοθεσία για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου είναι κηρυγμένη ολόκληρη ως μνημείο και διέπεται από ειδικούς όρους ως προς τις χρήσεις των κτιρίων – είτε πρόκειται για κηρυγμένα ως διατηρητέα μεμονωμένα μνημεία είτε όχι – και η διαχείρισή τους θα έπρεπε να ασκείται αποκλειστικά από το αρμόδιο επί του Πολιτισμού υπουργείο.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων θεωρεί τη «μεταφορά» της διαχείρισης ως πρόφαση «αξιοποίησης», «αφού η Αρχαιολογική Υπηρεσία και το ΤΑΠΑ μεριμνούν για την ανάδειξη των μνημείων, ακόμη και για τη χρήση τους με χρηματικό αντάλλαγμα (αναψυκτήρια, πωλητήρια, κατοικίες κ.λπ.), ώστε τα χρήματα να αξιοποιηθούν για την προστασία των αρχαιοτήτων (απαλλοτριώσεις, λειτουργικά έξοδα Εφορειών και Μουσείων κ.λπ.)». Και υπονοεί πως ο νέος διαχειριστής, το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, μάλλον άλλους – ή αλλούτερους – σκοπούς «εκποίησης της δημόσιας περιουσίας» μπορεί να εξυπηρετεί.

Και, όχι, δεν πέρασε και η Ακρόπολη σε αντίστοιχο «διαχειριστή». Διότι κάποιοι, λέει, την ονειρεύονταν σε… ντίσκο.