e-mail
Ετσι, για την ιστορία του σκηνοθέτη Αλέξη Σολομού που κηδεύεται σήμερα, μια σκηνή από την – πρώτη –αριστοφανική «Λυσιστράτη» του για το Εθνικό Θέατρο, το 1957, με τη Μυρρίνη - Τζένη Καρέζη και τον Κινησία - Χριστόφορο Νέζερ. Φανταστείτε ποιοι έπαιζαν (μεταξύ άλλων) σ’ αυτή τη θρυλική παράσταση: η μεγάλη Μαίρη Αρώνη ως Λυσιστράτη, ο Παντελής Ζερβός, ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης ως Α’ Κορυφαίος, η Ελένη Χαλκούση, η Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Και στους Χορούς οι Αλέκα Παΐζη, Μαίρη Χρονοπούλου, Μάρω Κοντού, Ολγα Τουρνάκη και Νίκος Κούρκουλος, Ιάκωβος Ψαρράς, Χρήστος Πάρλας. Σήμερα;...
Αγάπανθοι κι ασπάλαθοι
Αγαπητή Φοίβη,
Σε φυλλάδιο του κόμματος Πανελλήνιο Αρμα Πολιτών (μανία με αυτό το «πανελλήνιο», λες και είναι ψύχωση – κόμπλεξ), που έπεσε στα χέρια μου, απαιτείται μεταξύ άλλων «εξάλειψη των δυσχερών στοιχείων από τον Τειρεσία». Πιστεύω να γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό. Σε χώρες που εφαρμόζεται επί χρόνια αυτό το σύστημα – έλεγχος και τις οποίες θέλουμε λίγο να αντιγράψουμε, προστατεύει τον καταχρεωμένο καταναλωτή – δανειολήπτη. Αλλιώς η απαίτηση αυτή θυμίζει τη μέχρι τώρα καλοπέραση του Νεοέλληνα, με εγγύηση πάντοτε το κράτος, το οποίο θεωρεί ιδιοκτησία του.
Σε άλλο σημείο ανέφερε ότι «με ανήθικες, αντιδημοκρατικές και απάνθρωπες τακτικές, κράτη, κερδοσκόποι και πολυεθνικές έχουν στήσει ένα “γαϊτανάκι κέρδους” εις βάρος της Ελλάδας». Δηλαδή, πάλι όλα τα κακά πνεύματα του Σύμπαντος εναντίον μας;
Εχετε απάντηση;
Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης-Καβαλιώτης, Γερμανία
Ενα έχω να σας πω, αγαπητέ Χρίστο, και ανήκει στους Αγάπανθος – τους θυμάστε; «Τ’ αντρειωμένου τ’ άρματα κανένας πια δεν τα φοβάται, / όλοι φοβούνται εσένανε, αστέ, / όμως να το θυμάσαι, / την ώρα που κοιμάσαι θα ‘ρθει ο κατακλυσμός»…
Στο απυρόβλητο
ο σουλτάνος
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος απάντησε με επιστολή του, για «ανίερο λίβελλο», όπως τον χαρακτηρίζει στο email της 21ης Σεπτεμβρίου. Οπου αφού ενημερώνει ότι συμπληρώνει τριάντα εννέα (39) χρόνια αγώνων και προσφοράς, «που με τη δύναμη του Θεού και του λαού επιτελέσαμε στον βορειοελλαδικό χώρο και συνεχίζομε αγωνιζόμενοι, έχουν γραφή τόσα επαινετικά κείμενα, που ειλικρινώς απορώ για την εμπαθή αναφορά στην ταπεινότητά μου».
Και συνεχίζει: «Στα χρόνια που πέρασαν, οι τριάντα έξι (36) καινούργιες εκκλησίες, τα δύο (2) μεγάλα μοναστήρια εκ θεμελίων, το μαθητικό οικοτροφείο, το περιώνυμο Ιδρυμα Χρονίως Πασχόντων που εντυπωσίασε ακόμη και τον τότε πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη, το Εκκλησιαστικό Μουσείο, η λειτουργία του Ιωακειμείου Γηροκομείου και η ίδρυση της Ιατρικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου με το Νοσοκομείο των εξακοσίων (600) κλινών και προπάντων η άριστη επικοινωνία με τις Αρχές και τον Λαό μας αποστομώνουν εύκολα την αμετροέπεια.
Στα εννέα (9) χρόνια στη Θεσσαλονίκη, έγιναν ανάλογα έργα, δηλαδή αποπερατώνονται τρεις (3) μεγάλοι ενοριακοί ναοί στη Ν. Ελβετία, στη Ν. Κηφισιά και στη Χαριλάου, ιδρύθηκε και λειτουργεί πρότυπο Εκκλησιαστικό Μουσείο, επισκευάστηκε εντός και εκτός το Μητροπολιτικό Κτίριο, λειτουργούν σαράντα (40) ενοριακά φιλόπτωχα ταμεία και δεκατέσσερα (14) ημερήσια συσσίτια που διανέμουν 1.500 μερίδες φαγητού σε απόρους και μετανάστες αδιακρίτως, ενώ ανεγείραμε καινούργια πρότυπη πτέρυγα στο Χαρίσειο Γηροκομείο ογδόντα πέντε (85) κλινών, η οποία εγκαινιάσθηκε προ ημερών. Το κήρυγμα είναι τακτικό στις σαράντα τέσσερις (44) ενορίες, ενώ το κήρυγμα του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κάθε Κυριακή και σε διαφορετικούς ναούς καλύπτει την ορθόδοξη πνευματική διδαχή και συγχρόνως παρουσιάζει τα εθνικά θέματά μας, με πρώτο την αντίσταση στις ανθελληνικές, εχθρικές και διεκδικητικές ενέργειες των Σκοπιανών. Υπάρχουν και πλείστα άλλα θέματα για τα οποία επαναλαμβάνομε στην κ. Φοίβη τον αποστολικό λόγο “έρχου και ίδε” (Ιω. 1, 47).
Με ευχές και εκτίμηση,
ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος»
Αφού ευχαριστήσουμε τον Παναγιότατο για την ενημέρωση και κυρίως για τις ευχές, θα μείνουμε με μια μικρούλα, ταπεινή απορία, που αφορά τον «ανίερο λίβελλο», όπως τον χαρακτηρίζει: όλα αυτά τι σχέση έχουν με την επίθεσή του από άμβωνος και από τηλεοράσεων στον «Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή» και τις τουρκικές σαπουνόπερες; Που ήταν και το θέμα και η ουσία της επιστολής αναγνώστη. Ούτε μια μικρή αναφορά σ’ αυτά; Το ερώτημα ήταν και παραμένει: αφού είναι τόσο απασχολημένος με όλο αυτό το θεάρεστο έργο, πού βρίσκει τον χρόνο να κατακεραυνώνει και… τηλεοπτικούς σουλτάνους;