e-mail

«Μερκελολειχία» με doctorat

Φοίβη μου,

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν τι γυρεύουν οι ηθοποιοί στη Βουλή. Τώρα πια με την κρίση δεν αναρωτιέμαι.

Οι περισσότεροι είναι άνεργοι και προκειμένου να γίνουν σερβιτόροι σε καφετέριες, πουλάνε τη δημοτικότητά τους στο Κοινοβούλιο. Τι πιο ωραίο. Λίγη δουλειά, καλός μισθός. Καλοντυμένοι, σοβαροί στα έδρανα, ξεχνούν το χαμαλίκι του θεάτρου για τρεις κι εξήντα και γρήγορα αποκτούν άποψη επί παντός επιστητού, υπερασπιζόμενοι με σθένος το κόμμα που τους διάλεξε για κράχτες και τους ψηφίζει ο αθώος λαός.

Και λέω τώρα εγώ, μήπως αυτό είναι άδικο εφόσον οι περισσότεροι καλλιτέχνες δεν διαθέτουν παρά το απολυτήριο λυκείου και μιας δραματικής σχολής;

Αντίθετα, χιλιάδες νεολαίοι με πανεπιστημιακή μόρφωση, με ένα και δύο masters, ενίοτε και doctorat, μένουν απ’ έξω στο Δημόσιο. Ολοι γνωρίζουμε βέβαια πως χαΐρι και προκοπή δεν είδαμε και από μερικούς των πολλών περγαμηνών στη Βουλή, αλλά έτσι για το τυπικό το αναφέρω.

Τώρα, όσο για τις ελάχιστες προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα, στύβουν τους… τυχερούς σαν το λεμόνι, από τις 9 το πρωί έως τα μεσάνυχτα και ύστερα παραπονιόμαστε γιατί τα ζευγάρια μένουν με ένα ή κανένα παιδί.

Ευχαριστώ, Κατερίνα, Πλάκα

Τι να γυρεύουν οι ηθοποιοί στη Βουλή, αγαπητή Κατερίνα. Ο,τι και οι Ποιητές. Οπως ο σεβαστός Βύρων Γ. Πολύδωρας, ο οποίος μετά τους συνταιριασμένους και εμπνευσμένους στίχους του για παίκτη του Ολυμπιακού συνέγραψε και εντυπωσιακό πόνημα υπό τον τίτλο «Κατά Κηνσόρων», Αθήνα, Σεπτέμβριος 2012, ιδιωτικής εκδόσεως (η στήλη τον ευχαριστεί αρκούντως για την ευγενή ταχυδρομική αποστολή του πονήματος, σε φάκελο της Βουλής των Ελλήνων, αλλά λυπάται που δεν είχε ούτε μία τόση δα αφιερωσούλα). Εκεί, λοιπόν, όπου κάτω από τον επεξηγηματικό υπότιτλο «Απάντηση στους σύγχρονους “βυρσοδέψες” των Αθηνών: “Τι στ’ αλήθεια συμβαίνει; Τις πταίει;” (Ανάλυση χωρίς φόβο και πάθος. Προπαντός χωρίς φόβο!)», ο Ποιητής/πολιτευτής μιλάει άφοβα για γκρούπα, «ο αρχηγός της οποίας ασκείται σε “Μερκελολειχία”, ενώ ταυτόχρονα βρίζει σαδιστικά και χυδαία τον ελληνικό λαό» και καταλήγει με ένα καθησυχαστικότατο υστερόγραφο: «Το κύτταρο του γράφοντος δεν φοβήθηκε τους Τούρκους το 1821 και πριν, τους Βαυαρούς το 1834, τους Τούρκους ξανά το 1920-22, τους Ιταλούς το 1940-41, τους Γερμανούς το 1941-44. Ισως αυτό σημαίνει κάτι. Εδώ είμαστε. Και εδώ θα μείνουμε». Αναζητήστε το, αγαπητή Κατερίνα, στη Βουλή. Θα σας διαφωτίσει για τα υπαρξιακά και αναπάντητα ερωτήματά σας…
Βάζοντας γκολ στη λογική

Προς Φοίβη Αθηναίου,

Σαν άνθρωπος έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου: δεν καπνίζω, δεν πίνω, μου αρέσει όμως η μουσική και… το ποδόσφαιρο…

Ετσι, προ ημερών βρέθηκα στο Στάδιο Καραϊσκάκη για να παρακολουθήσω τον αγώνα της Ελλάδας με τη Λιθουανία. Κάποια στιγμή βρέθηκα με ένα άδειο κουτί από αναψυκτικό στο χέρι και χαρτάκι από κάτι που έφαγα, να ψάχνω για σκουπιδοτενεκέ… Μπροστά μου ήταν μια ομάδα από αστυνομικούς και πλησιάζοντας ρώτησα τον επικεφαλής (με τρία αστεράκια στους ώμους του): «Πού μπορώ να πετάξω αυτά που κρατάω;». «Πέτα τα κάτω», απήντησε τελείως φυσικά, «περνάνε οι καθαρίστριες και ΣΚΟΥΠΑΝΕ» (μάλλον… «σκουπίζουν» θα ήθελε να πει). Εγώ απαντώντας ρώτησα μήπως ήταν θέμα ασφάλειας (προ ετών στο Παρίσι, όπου έτυχε να βρεθώ σε διαδηλώσεις, είχαν μαζέψει τους σκουπιδοτενεκέδες διότι οι διαδηλωτές έβαζαν φωτιές ή έριχναν μέσα βόμβες). Με διαβεβαίωσε ο κ. αστυνόμος ότι ακόμη δεν έφθασε εδώ αυτή η μόδα κι έτσι όλα… πήγαν καλά: Αφήσαμε τα σκουπίδια σε μια γωνιά, κερδίσαμε τη Λιθουανία με 2-0 και… ζήσαμε καλά κι εσείς καλύτερα!

Τελικά, δεν κατάλαβα αν η απουσία σκουπιδοτενεκέδων είναι πολιτισμός προς τα άνω ή προς τα κάτω…

Επί χούντας συνελήφθη κάποιος οδηγός που πέταξε το αποτσίγαρό του από το παράθυρο του αυτοκινήτου του! (Ε, ρε, χούντα που μας χρειάζεται… χτύπα ξύλο.)

Aναστάσιος Ι. Τριπολίτης,

αγγειοχειρουργός

Πώς και δεν σας κράτησαν στο εν λόγω γήπεδο, αγαπητέ Αναστάσιε, ως μοναδικό – ίσως – δείγμα αγωγής περί τα απορρίμματα; Ειδικά σε χώρο ποδοσφαιρικής εκτόνωσης της νεοελληνικής… αγωγής. Οχι ότι φταίει βέβαια μόνον αυτή η νεοελληνική αγωγή (του «πετάω τα σκουπίδια μου έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και όποιον πάρει ο Χάρος»). Εχετε βρει εσείς, φέρ’ ειπείν, κανέναν κάδο απορριμμάτων μέσα στο περίφημο καλλίπυγο Μετρό μας;