«Ο Σίσυφος της Γερμανίας»

Σήμερα το ερώτημα έχει μόνο θεωρητική αξία. Ούτε θα μάθουμε ποτέ αν ο Σόιμπλε θα πετύχαινε στην τηλεόραση. Πάντως στην τηλεοπτική οθόνη είναι σχεδόν καθημερινά όχι μόνο στη Γερμανία αλλά σε όλη την Ευρώπη. Την άγνωστη αυτή πτυχή του Σόιμπλε αποκαλύπτει ο βιογράφος του Χανς Πέτερ Σιτς. Το βιβλίο του «Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – δύο ζωές» κυκλοφόρησε με τα 70ά γενέθλια που συμπλήρωσε χθες ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε.

Για τη συντηρητική «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ» είναι «ο ανολοκλήρωτος». Για την κεντροαριστερή «Φρανκφούρτερ Ρουντσάου» είναι «ο άνθρωπος του καθήκοντος, επίμονος και αξιόπιστος εργάτης της κυβέρνησης». Για την οικονομική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» είναι «υπηρέτης του κράτους» που υπέφερε πάντα σε δεύτερο ρόλο υπό τον Χέλμουτ Κολ και την Ανγκελα Μέρκελ.

Ο Σόιμπλε έχει συμφιλιωθεί με τον ρόλο του Σίσυφου. Είναι η αγαπημένη του φιγούρα από την ελληνική μυθολογία και ταιριάζει απόλυτα στην ιδιοσυγκρασία του. Από τις 12 Οκτωβρίου του 1990, όταν έγινε η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι. Στις εθνικές εκλογές του 2013 θα είναι και πάλι υποψήφιος – ο μακροβιότερος βουλευτής της Μπούντεσταγκ με συνεχή θητεία πάνω από 40 χρόνια.

Το κόμμα του τον σέβεται απόλυτα αλλά δεν τον αγάπησε. «Η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση είναι υπερήφανη και ευγνώμων» είπε χθες ο γραμματέας του CDU Χέρμαν Γκρέε. Μια δήλωση που δεν ξεχειλίζει από ενθουσιασμό αλλά από αναγνώριση. Και έχει κάθε λόγο να είναι ευγνώμων, γιατί ο Σόιμπλε, περισσότερο ίσως και από την ίδια την Καγκελάριο, έβαλε τη γερμανική σφραγίδα στη μετασχηματισμένη μέσα από την κρίση των τελευταίων δύο ετών ευρωζώνη. Δική του ιδέα ήταν ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο που κατέληξε στον σημερινό μόνιμο μηχανισμό σταθερότητας ESM.

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ήταν ιδιοφυΐα στα μαθηματικά, όμως επέλεξε τις σπουδές στα νομικά. Και με αυτές τις γνώσεις επωμίστηκε για λογαριασμό του καγκελάριου Κολ το βάρος της συνθήκης επανένωσης της Γερμανίας. Η ανταμοιβή του ήταν να τον καταδικάσει ο Κολ στον ρόλο του «αιώνιου διαδόχου». Εγινε πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης το 1998, όταν ο Κολ αναγκάστηκε να αποχωρήσει γιατί δεν αποκάλυπτε – μέχρι και σήμερα – τους χρηματοδότες του κόμματος. Αλλά η νομιμοφροσύνη του Σόιμπλε δεν του επέτρεψε να τραβήξει διαχωριστική γραμμή. Το τόλμησε η Ανγκελα Μέρκελ και ήταν εκείνη που του έκοψε οριστικά τον δρόμο για την Καγκελαρία.

Τη νέα βιογραφία του Σόιμπλε παρουσίασε πρόσφατα ο Οσκαρ Λαφοντέν. Ο ένας είναι η προσωποποίηση της φωτισμένης Δεξιάς, ο άλλος ο ηγέτης της Αριστεράς. Τους συνδέει όμως, η τραυματική εμπειρία της δολοφονικής επίθεσης που δέχτηκαν και οι δύο, την ίδια περίπου χρονική περίοδο. Κυρίως όμως τους συνδέει τούτο: κανείς δεν έγινε καγκελάριος, αν και οι δύο πιστεύουν ότι δεν υπήρχε καταλληλότερος από αυτούς.