Η γαλλική επανάσταση στην αυτοκίνηση

Το 1898 ο Λουί Ρενό ήταν μόλις 21 ετών. Κατασκεύασε, όμως, ένα όχημα που κινούνταν με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Το όχημα διέθετε μάλιστα ένα πρωτότυπο σύστημα μετάδοσης βασιζόμενο σε ένα κιβώτιο ταχυτήτων που επινόησε ο νεαρός μηχανικός. Την επόμενη χρονιά ο Λουί Ρενό, συνεπικουρούμενος από τους αδελφούς του Μαρσέλ και Φερνάντ, κατασκεύασε το πρώτο σεντάν στον κόσμο. Το 1902 ένα αυτοκίνητο των αδελφών Ρενό διένυσε σε χρόνο – ρεκόρ την απόσταση Παρίσι – Βιέννη. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος και η ορμή ασυγκράτητη. Αλλά το 1903 ο Μαρσέλ σκοτώθηκε σε αγώνα ταχύτητας και το 1908 ο Φερνάντ, αδυνατώντας να ξεπεράσει την απώλεια του αδελφού του, εγκατέλειψε την επιχείρηση. Μόνος πλέον στο τιμόνι της επιχείρησης, ο Λουί Ρενό είχε τη φαεινή ιδέα να αρχίσει την κατασκευή ταξί στο εργοστάσιό του, στο προάστιο Μπιγιανκούρ του Παρισιού. Το 1914 περισσότερα από 600 παρισινά ταξί Renault τέθηκαν στην υπηρεσία των γαλλοβρετανικών δυνάμεων στη Μάχη του Μάρνη κατά των Γερμανών. Αργότερα, για τις ανάγκες του πολέμου η Renault κατασκεύασε επίσης ελαφρά τεθωρακισμένα αυτοκίνητα και μηχανές αεροσκαφών.

Εάν όμως στα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου ο Λουί Ρενό εργάστηκε για τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αμαύρωσε το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής παρέσχε σημαντικές υπηρεσίες στους κατακτητές διαθέτοντας το εργοστάσιό του για την τεχνική υποστήριξη του ναζιστικού στρατού. Μετά την απελευθέρωση ο Ρενό συνελήφθη κατηγορούμενος για συνεργασία με τον εχθρό. Δεν πρόλαβε να δικαστεί καθώς το 1944 πέθανε στη φυλακή. Την επόμενη χρονιά ο στρατηγός Ντε Γκολ κρατικοποίησε την επιχείρηση, που μετονομάστηκε σε Regie Nationale des Usines Renault.

Η μεταπολεμική οικονομική άνθηση βοήθησε τη Renault να αναπτυχθεί και να επεκταθεί και εκτός Γαλλίας, κυρίως με τα δημοφιλή μοντέλα που κατασκεύασε, όπως το Renault 4CV, το 4L και το 5. Το 1979 εξαγόρασε το 46% της αμερικανικής American Motors Corporation (AMC) για να επεκταθεί και στην αμερικανική αγορά. Αλλά τη δεκαετία του 1980 οι πωλήσεις της άρχισαν να φθίνουν δραματικά λόγω της παγκόσμιας κρίσης στην αυτοκινητοβιομηχανία, ενώ στις ΗΠΑ ο ιαπωνικός ανταγωνισμός άρχισε να αποδεικνύεται ακαταμάχητος. Το 1984 οι ζημιές της επιχείρησης ξεπέρασαν το 1,5 δισ. δολάρια.

Την επόμενη χρονιά ο Ζορζ Μπες, που ανέλαβε τη διοίκηση της δημόσιας επιχείρησης με αποστολή να την εξυγιάνει, απέλυσε 20.000 εργαζομένους. Μετά τη δολοφονία του το 1986 από τρομοκράτες της οργάνωσης Αμεση Δράση ανέλαβε ο Ρεϊμόν Λεβί, ο οποίος συνέχισε την ίδια πολιτική, απολύοντας άλλους 30.000 εργαζομένους. Ο Λεβί επίσης ξεφορτώθηκε το μερίδιο που κατείχε η Renault στην AMC πουλώντας το στην Chrysler.

Κατά το 70% σε ιδιωτικά χέρια πλέον, η Renault κατασκευάζει σήμερα επιβατικά αυτοκίνητα, λεωφορεία και βαριά φορτηγά, αγροτικά μηχανήματα και άλλα βιομηχανικά προϊόντα, ενώ προσφέρει υπηρεσίες στον χώρο των μεταφορών καθώς και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ομίλου ξεκίνησε το 1996. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκίνησε για τη Renault η εποχή των συμμαχιών, με αποκορύφωμα τη συμμαχία της με την ιαπωνική Nissan. Με τον λιβανο-βραζιλιάνο μάνατζερ Κάρλος Γκον στην ηγεσία της, τα τελευταία χρόνια η Renault παίζει το χαρτί της ηλεκτροκίνησης. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την ιστορική γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία τον 21ο αιώνα.