Μια «νεαρή» μεγάλη κυρία

Ντυμένη όπως πάντα στα μαύρα, με μαύρα μαλλιά, λευκό μέικ απ και μακριές ψεύτικες βλεφαρίδες, η ιέρεια του υπαρξισμού εξακολουθεί στα 85 της να μαγνητίζει το κοινό της.

Η επαναστάτρια Ζιλιέτ Γκρεκό έγινε διάσημη στο μεταπολεμικό Παρίσι τραγουδώντας μερικά από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια του γαλλικού chanson. Επειτα από μια καριέρα εξήντα χρόνων ηχογράφησε – πριν από δύο χρόνια – ένα άλμπουμ με μουσικούς του χιπ χοπ, ενώ πρόσφατα παρουσίασε τα καινούργια της τραγούδια που είναι όλα εμπνευσμένα από τις γέφυρες του Παρισιού.

Και τα γενέθλιά της τα γιόρτασε φυσικά στη σκηνή. Με μια συναυλία στο κατάμεστο θέατρο του Σατλέ, όπου καταχειροκροτήθηκε από διάσημους και μη θαυμαστές της. «Είμαι πια μια πολυβραβευμένη γυναίκα και το απολαμβάνω. Το μόνο παράξενο είναι ότι εκλείπουν οι άνθρωποι της ηλικίας μου. Μερικοί φίλοι μου είναι 60άρηδες, άλλοι στα 70, αλλά κανένας δεν είναι τόσο μεγάλος όσο εγώ», είπε πρόσφατα στη γερμανική εφημερίδα «Ντι Τσάιτ» με την ευκαιρία της γερμανικής έκδοσης της καινούργιας της βιογραφίας με τίτλο «Ετσι είμαι εγώ».

Γεννήθηκε το 1927. Κόρη ενός κορσικανού αστυνομικού και μιας Γαλλίδας από το Μονπελιέ, που θα δούλευε στην Αντίσταση την περίοδο της γερμανικής κατοχής, η Ζιλιέτ, που θα κατακτούσε αργότερα τη μουσική σκηνή, το θέατρο και τον κινηματογράφο, έζησε για ένα διάστημα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και στα δεκατέσσερα παράτησε το σχολείο για να «σπουδάσει» στα μπιστρό και τα καμπαρέ του Σεν Ζερμέν.

Οταν διάβαζε Σαρτρ και Μποβουάρ, δεν καταλάβαινε τίποτα, όλοι όμως οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι εκείνης της εποχής ήταν φίλοι της. Ο Σαρτρ μάλιστα ήταν αυτός που την έπεισε να ασχοληθεί με το τραγούδι.

Μανιώδης καπνίστρια, με ένα βιβλίο κάτω από τη μασχάλη και πάντα ντυμένη με ανδρικά ρούχα, έγινε το μοντέλο της μεταπολεμικής γενιάς για μια ζωή ενάντια στο κατεστημένο. «Η Μάρλεν Ντίτριχ φορούσε παντελόνια ήδη από τη δεκαετία του 1930, αλλά ήταν κομψά, ραμμένα από τη Σανέλ. Εγώ φορούσα από ανάγκη τα παντελόνια των συγκατοίκων μου στην πανσιόν όπου ζούσα μετά τον πόλεμο», θα πει.

Οσο για το μικρό μαύρο φόρεμα με το οποίο έγινε διάσημη τραγουδώντας, το χρωστάει στον σκηνοθέτη Νίκο Παπατάκη που είχε το καμπαρέ Ροζ Ρουζ. «Δεν μπορείς να τραγουδήσεις έτσι», της είπε ο Παπατάκης. Την πήγε, λοιπόν, στην μπουτίκ του Μπαλμέν που είχε εκπτώσεις και της αγόρασε ένα απλό μαύρο φόρεμα με μια τεράστια χρυσή τρέσα, την οποία η Ζιλιέτ ξήλωσε με το ψαλιδάκι των νυχιών.

Η ερωτική ζωή της επίσης δεν πέρασε απαρατήρητη. Η σχέση της με τον κινηματογραφικό παραγωγό Ντάριλ Ζανούκ, οι γάμοι της με τους ηθοποιούς Φιλίπ Λεμέρ και Μισέλ Πικολί και ο πιο πρόσφατος με τον νεότερό της πιανίστα Ζεράρ Ζουανέ και φυσικά η σχέση της με τον κορυφαίο της τζαζ Μάιλς Ντέιβις τράβηξαν πολλές φορές επάνω της τα φώτα της δημοσιότητας.

Τα τελευταία χρόνια πάλεψε με τον καρκίνο και φυσικά τα κατάφερε, γιατί μια γυναίκα με το δικό της ταμπεραμέντο δεν το βάζει κάτω. «Θεώρησα τον καρκίνο μου ως ένα δυσάρεστο εμπόδιο. Οχι σαν βέβαιο θάνατο», λέει.