Ο ρεαλιστής αντικαγκελάριος επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του

Είναι για την Ελλάδα ο (πιο) σκληρός της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτός που δήλωσε εν μέσω θέρους πως «η έξοδος της Ελλάδας (από το ευρώ) έπαψε πλέον να τρομάζει». Ουδείς είναι μονοδιάστατος, όμως και ο Φίλιπ Ρέσλερ δεν αποτελεί εξαίρεση. Με την ευκαιρία της σημερινής επίσημης επίσκεψής του στο Βιετνάμ, ο υπουργός Οικονομίας και αντικαγκελάριος της Γερμανίας μίλησε στο «Σπίγκελ» για τα πρώτα χρόνια της ζωής του: λίγοι γνωρίζουν ότι ο πρόεδρος των γερμανών Φιλελευθέρων γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1973, εν μέσω του πολέμου, στο Νότιο Βιετνάμ• εγκαταλείφθηκε, βρέφος ακόμα, έξω από ένα καθολικό ορφανοτροφείο και υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι Γερμανών όταν ήταν εννέα μηνών. Δεν γνωρίζει τίποτα για τους βιολογικούς του γονείς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τον εγκατέλειψαν. «Ποτέ δεν θέλησα να μάθω» λέει. «Γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκα πως κάτι μου έλειπε».

Μέχρι το 2006, όταν επισκέφθηκε για πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα φορά το Βιετνάμ, ως τουρίστας, ο Ρέσλερ δεν μπορούσε καν να βρει στον χάρτη τον τόπο όπου βρισκόταν το καθολικό ορφανοτροφείο. «Εψαχνα το Χαν Χουνγκ στους χάρτες αλλά δεν το έβρισκα». Το μυστήριο λύθηκε όταν βρήκε στο πρώην προεδρικό μέγαρο του Νοτίου Βιετνάμ στη Σαϊγκόν, το οποίο είναι σήμερα μουσείο, έναν παλιό αμερικανικό χάρτη: ανακάλυψε πως το Χαν Χουνγκ, όπως και τόσα άλλα μέρη, μετονομάστηκε το 1975, μετά την επανένωση του Βιετνάμ, και λέγεται πλέον Σοκ Τρανγκ. Δεν πήγε όμως. «Η σύζυγός μου κι εγώ ταξιδεύαμε στο Δέλτα του Μεκόνγκ. Αποφασίσαμε πως το Σοκ Τρανγκ δεν θα διέφερε από τα μέρη που είχαμε ήδη επισκεφθεί». Και ούτε σκοπεύει να πάει: «Απλώς δεν έχει κάποια βαθύτερη σημασία για μένα».

«Πατρίδα μου είναι η Γερμανία. Το Βιετνάμ είναι ένα μέρος της ζωής μου που δεν θυμάμαι» επαναλαμβάνει ο Ρέσλερ. Οι γερμανοί γονείς του χώρισαν όταν ήταν τεσσάρων ετών, ο ίδιος μεγάλωσε στην Κάτω Σαξονία με τον στρατιωτικό πατέρα. Για το Βιετνάμ δεν μιλούσαν• απλώς, μια μέρα «ο πατέρας μου με κάθισε μπροστά στον καθρέφτη και μου εξήγησε γιατί έδειχνα διαφορετικός από τα άλλα παιδιά». Πολύ αργότερα, το 2009, όταν ο καρδιοχειρουργός Φίλιπ Ρέσλερ ανέλαβε υπουργός Υγείας της Μέρκελ, η μία από τις δύο καθολικές καλόγριες που τον είχαν φροντίσει στο Βιετνάμ «ήρθε σε επαφή μαζί μου μέσω μιας άλλης καλόγριας η οποία είχε πρόσβαση σε e-mail. Ηταν πολύ συγκινητικό». Τι του έγραψε; «Πόσο υπερήφανη ήταν για όσα είχα πετύχει».

Είναι ελάχιστες οι φορές που ο Ρέσλερ αφήνει να φανεί, μιλώντας στο «Σπίγκελ», κάποιο συναίσθημα. «Επισκέπτεσθε το Βιετνάμ, τη χώρα όπου γεννηθήκατε. Τι περιμένετε;» τον ρωτούν. «Περιμένω ότι οι γερμανικές επιχειρήσεις θα ωφεληθούν από την επίσκεψή μου. Το Βιετνάμ είναι μια ανερχόμενη χώρα και άρα ενδιαφέρουσα αγορά για τις επιχειρήσεις μας» απαντάει – ο Ρέσλερ είναι επικεφαλής πολυμελούς γερμανικής αντιπροσωπείας στην οποία συμμετέχουν και εκπρόσωποι 50 επιχειρήσεων. «Δεν μιλάτε βιετναμέζικα, μήπως όμως μάθατε μερικές λέξεις για το ταξίδι σας;» τον ρωτούν. «Αυτό θα ήταν ανέντιμο. Επιτρέψτε μου να επαναλάβω: είμαι φυσικά δεμένος με τη χώρα μέσω ενός τμήματος της ιστορίας της ζωής μου αλλά ταξιδεύω στο Βιετνάμ ως ο γερμανός υπουργός Οικονομίας».