Πάρε τα λεφτά και τρέχα

Σεισμός προκλήθηκε στη Γαλλία την εβδομάδα που μας πέρασε από την ανακοίνωση του πιο πλούσιου πολίτη της χώρας, του επιχειρηματία Μπερνάρ Αρνό, ότι ζητεί τη βελγική υπηκοότητα. Ο πρόεδρος του ομίλου πολυτελών προϊόντων Louis Vuitton – Moet Hennessy, στενός φίλος του πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί, δεν έκρυψε ποτέ την αντίθεσή του στην πρόθεση του Σοσιαλιστή νυν Προέδρου Φρανσουά Ολάντ να φορολογήσει κατά 75% τα εισοδήματα που υπερβαίνουν το 1 εκατ. ευρώ ετησίως. Και με αυτή την κίνησή του άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Σε μια χώρα όπου, σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής, τα έτη 2009 και 2010 (επί Σαρκοζί) ο αριθμός των φτωχών αυξήθηκε κατά 440.000 φθάνοντας στα 8,6 εκατομμύρια, ενώ το 5% του πληθυσμού με το υψηλότερο εισόδημα όχι μόνο έγινε πλουσιότερο αλλά πολλά μέλη του φαίνεται να προσπαθούν να αποφύγουν την υψηλή φορολογία.

Αναδίπλωση. Η αποκάλυψη των προθέσεων του Αρνό ακριβώς πριν από μία εβδομάδα και ο σάλος που ακολούθησε έκαναν τον γάλλο επιχειρηματία, ο οποίος είναι ο τέταρτος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, να ανακρούσει πρύμναν και να δηλώσει δημοσίως ότι «θα συνεχίσει, όπως όλοι οι Γάλλοι, να τηρεί τις φορολογικές υποχρεώσεις του».

Αμέσως άρχισαν και οι διαρροές ότι ήθελε τη βελγική υπηκοότητα επειδή έχει κάποια επιχειρηματικά σχέδια στη γειτονική αυτή χώρα, όμως η ζημιά είχε γίνει.

«Θα πρέπει να μετρήσουμε τι σημαίνει να ζητεί κάποιος μια άλλη υπηκοότητα, επειδή είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Γάλλοι», είπε ο Φρανσουά Ολάντ στη γαλλική τηλεόραση αναφέροντας πέντε φορές τη λέξη «πατριωτισμός».

Ολοι θυμήθηκαν εκείνη την επιστολή που είχαν δώσει στη δημοσιότητα τον περασμένο Αύγουστο 16 γάλλοι μεγιστάνες, στην οποία ζητούσαν να πληρώσουν έκτακτους φόρους προκειμένου να συνεισφέρουν στην ανάκαμψη της γαλλικής οικονομίας.

Η υπόθεση Αρνό έγινε γρήγορα σημαία για τη γαλλική Δεξιά, η οποία βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στον Φρανσουά Ολάντ για την υψηλή φορολόγηση των πλουσίων που θα περιλαμβάνεται στον προϋπολογισμό του 2013 και αποτελεί σύμβολο της πρόθεσης της Αριστεράς για την «παλινόρθωση της κοινωνικής δικαιοσύνης».

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. Το όλο θέμα έριξε το φως της δημοσιότητας στους πολλούς χιλιάδες Γάλλους που επιλέγουν να κατοικούν στο Βέλγιο ή στην Ελβετία προκειμένου να πληρώνουν λιγότερους φόρους. Η λεγόμενη «φορολογική εξορία» δεν είναι καθόλου σκληρή γι’ αυτούς. Μόνο οι Βέλγοι υπολογίζουν ότι περίπου 200.000 Γάλλοι έχουν εγκατασταθεί στη χώρα τους – για να πάρει κάποιος βελγική υπηκοότητα πρέπει να έχει αποδεδειγμένα τρία χρόνια διαμονής στο Βέλγιο. Ας μην ξεχνάμε και τον βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος άφησε να εννοηθεί ότι θα στρώσει κόκκινο χαλί σε όσους Γάλλους επιθυμούν να φορολογούνται στη χώρα του.

Οι διεθνείς διαστάσεις του θέματος έφεραν και πάλι στο προσκήνιο το ερώτημα: Μπορείς να φορολογήσεις τους πλούσιους χωρίς να φύγουν από τη χώρα; Ο πρώτος γάλλος πρόεδρος που προσπάθησε να περιορίσει το φαινόμενο ήταν ο στρατηγός Ντε Γκολ, ο οποίος υποχρέωσε το 1962 τον πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό – τον απείλησε ότι θα του κόψει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος – να υπογράψει μια συμφωνία που έκλεινε τις πόρτες του τότε φορολογικού παραδείσου στους Γάλλους: ακόμη και αν κατοικούσαν μονίμως στο πριγκιπάτο, θα συνέχιζαν να πληρώνουν φόρους στη Γαλλία.

Ωστόσο, παρ’ όλες τις τότε προσπάθειες, το φαινόμενο δεν σταμάτησε• αντιθέτως, απέκτησε νέα δυναμική τις τελευταίες δεκαετίες που η Ευρωπαϊκή Ενωση επέτρεψε την ευκολότερη μετακίνηση αγαθών και προσώπων.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ. «Η υπόθεση Αρνό είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος, διότι όταν συζητάμε γι’ αυτό αποφεύγουμε να μιλάμε για το μεγάλο πρόβλημα», ισχυρίζεται ο Φιλίπ Μπρουνό, πρόεδρος της Ενωσης Νομικών που ειδικεύεται σε οικονομικά θέματα της Γαλλίας. «Μεγάλο πρόβλημα μπορεί να είναι οι μερικές δεκάδες μεγιστάνες, αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι εκατοντάδες πρόεδροι μικρών ή μεσαίων επιχειρήσεων της περιφέρειας που μετεγκαθίστανται για να γλιτώσουν φόρους». Και ας μιλάει όλο και πιο συχνά ο Φρανσουά Ολάντ για πατριωτισμό…