Φυτά στη μάχη κατά της ξηρασίας
Η αντιμετώπιση της ξηρασίας στις αγροτικές καλλιέργειες βρίσκεται ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων του επιστημονικού κόσμου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 50 ετών στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και η κλιματική αλλαγή στον υπόλοιπο πλανήτη, έχουν οδηγήσει τις τιμές του σιταριού και της σόγιας σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η αύξηση των τιμών θα φέρει την καταστροφή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.
Η αντιμετώπιση της ξηρασίας στις αγροτικές καλλιέργειες βρίσκεται, έτσι, ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων του επιστημονικού κόσμου. Σε πειράματα, οι ειδικοί χρησιμοποιούν φυτά που είναι πιο ανθεκτικά στην έλλειψη νερού για να βοηθήσουν άλλα που δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά.
Μία από τις μεθόδους που υπόσχονται καλά αποτελέσματα είναι η μεταμόσχευσή του μικροβιώματός τους (το σύνολο των μικροβίων, μυκήτων και βακτηρίων που ζουν στις ρίζες τους) σε φυτά που χρειάζονται πολύ νερό, για να δημιουργήσουν έτσι «υπερφυτά».
Εκτός από θρεπτικά στοιχεία, οι συμβιωτικοί μικροοργανισμοί βοηθούν το φυτό να απορροφήσει άζωτο από το έδαφος και το προστατεύουν από τη ζέστη, την ξηρασία και από οργανισμούς που προκαλούν ασθένειες.
Οι πρώτες έρευνες. Το 2002 ο Ράσελ Ροντρίγκεζ από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιατλ έκανε μία έρευνα πάνω σε ένα είδος γρασιδιού, που ευδοκιμεί στους 21 βαθμούς Κελσίου, στις γεωθερμικές πηγές του Γέλοουστοουν στην Καλιφόρνια.
Τυχαία, ανακάλυψε ότι αν μεταφέρει το μικροβίωμά του σε άλλο φυτό αυτό θα χρειαστεί λιγότερο νερό.
Η ομάδα του δοκίμασε το σχέδιο σε σιτάρι που αναπτύσσεται στους 3-4 βαθμούς Κελσίου. Αμέσως αυξήθηκε η ανοχή του στη ζέστη -ακόμα και στους 21 βαθμούς Κελσίου δεν είχε πρόβλημα – ενώ οι ανάγκες του σε νερό μειώθηκαν στο μισό.
Οι ίδιοι επιστήμονες απομόνωσαν μύκητες από ένα άλλο είδος γρασιδιού και από ένα είδος φράουλας, που καλλιεργείται σε μεγάλο υψόμετρο και σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Τα χρησιμοποίησαν σε καλλιέργειες ρυζιού με θεαματικά αποτελέσματα: τα φυτά έγιναν ανθεκτικά στο αλάτι και στο ψύχος, μεγάλωσαν πέντε φορές περισσότερο από το κανονικό και χρειάστηκαν το μισό νερό από το σύνηθες.
Κι όλα αυτά έγιναν σε 24 μόλις ώρες μετά τη μεταφορά του ξένου μύκητα στους σπόρους του φυτού. Οχι μόνο ανέπτυξαν μεγαλύτερες ρίζες, αλλά και απέκτησαν γονίδια που αυξάνουν την αντοχή τους στο περιβαλλοντικό στρες και στην έλλειψη νερού.
Ο Ροντρίγκεζ, όπως σημειώνει το «New Scientist», πιστεύει ότι οι ξένοι μύκητες αλλάζουν τον μεταβολισμό του φυτού, αλλά δεν ξέρει τον μηχανισμό. Το φυτό από μόνο του δεν μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς τη βοήθεια του μύκητα. Ο μύκητας ενεργοποιεί αυτόματα διαφορετικά μονοπάτια στον μεταβολικό μηχανισμό, κάτι που για να γίνει στο εργαστήριο με γενετική μετάλλαξη χρειάζεται πολύς χρόνος και χρήμα, εξηγούν οι ειδικοί.
Google news
