Τα μαδημένα άνθη του κακού

Καθώς η νύχτα προχωρά, τα φελιζόλ πιάτα με τα γαρίφαλα κάνουν την εμφάνισή τους. Κάθε πιάτο κοστίζει 15 ευρώ και, όχι, πάνω στο τσακίρ κέφι μην μπείτε στη λογική να ζητήσετε απόδειξη. Εξάλλου, τα άνθη του κακού χαμού προέρχονται από θερμοκήπια – στην Κρήτη τα περισσότερα, μας αποκαλύπτει γνώστης της νύχτας – ή από στεφάνια κηδειών. Βάλτε απλώς με τον νου σας ότι με τη ρίψη κάθε πιάτου μια ψηφίδα μαύρου χρήματος προστίθεται στην εξίσωση των φορολογικών παραβάσεων, προς 15 ευρώ (αδήλωτα, αφορολόγητα και φυσικά δίχως απόδειξη, αλλά με μερτικό για τον καλλιτέχνη, τον μαγαζάτορα και τη λουλουδού). Τα τελευταία χρόνια η κουλτούρα της «ανατροπής τραπεζιού» χρεώνεται επίσης στον λογαριασμό με 300-350 ευρώ – έκανες το κέφι σου; Για απόδειξη ούτε λόγος.

Εδώ πολλές φίρμες διεκδικούν ποσοστό από το λουλουδικό και τις ανατροπές τραπεζιών που – όπως κυνικά μας λέει αστέρας λαϊκής πίστας που κρατάει την ανωνυμία του – «έτσι κι αλλιώς, για εμάς γίνονται».

Οπως και οι νάιλον σακούλες με γαρίφαλα για τις οποίες κόβονται τιμολόγια-δελτία αποστολής επισήμως και με 500 πια ευρώ η σακούλα (κάθε σακούλα βγάζει περίπου 100 φελιζόλ πιατάκια).

Το άγρυπνο μάτι του καλοντυμένου «προσωπικού» μετρ του πρώτου ονόματος θυμίζει και σε αυτή την περίπτωση το οργουελιανό μάτι του Μεγάλου Αδελφού, αφού καταμετρά με τους βοηθούς του τα πιατάκια και καταγράφει τα ποσοστά για τον τραγουδιστή.

Το ποτό ρέει… Οχι, αν βάλει κάποιος στοίχημα με την παρέα του ότι η μάρκα ουίσκι που γεύεται είναι όντως αυτή που αναγράφει η φιάλη, δεν θα το κερδίσει στα σίγουρα.

Και αν αναρωτηθεί κάποιος για τα μπρελόκ ή τα σουπλά του τραπεζιού και τη γνωστή φίρμα ή τράπεζα που διαφημίζεται κάτω από το πιάτο της μπριζόλας ή της σαλάτας, είναι καλό να ξέρει ότι μία ακόμη (προφορική και αδήλωτη) συμφωνία κυρίων έχει κλειστεί ερήμην του, μεταξύ του επιχειρηματία και του τραγουδιστή για ποσοστό επί εκείνων που έχει συμφωνήσει ο πρώτος με τον διαφημιζόμενο – μια συμφωνία που επίσης δεν θα βρει ο ΣΔΟΕ σε καμία φορολογική δήλωση.

Επίσης, τα ομαδικά ρεζερβέ χορών – τη δεκαετία του ’90 μεγάλο νυχτερινό κέντρο είχε συμφωνία για εκπτωτικά κουπόνια με υπαλλήλους συγκεκριμένης τράπεζας – είναι συνήθως η χαρτογράφηση λίστας του ίδιου του τραγουδιστή αλλά και πιο πριβέ λίστες – σε συνεργασία με τον μετρ του -, από τις οποίες βεβαίως παίρνει το δικό του μερτικό, το οποίο επίσης δεν περνά ποτέ σε καμία δήλωση εισοδήματος.

Η ώρα πέρασε, τα αστέρια έσβησαν και πρέπει να φύγουμε. Ο λογαριασμός έρχεται. Σε λιγοστές περιπτώσεις κόβεται απόδειξη. Ουκ ολίγες φορές και για τα μάτια του κόσμου (ή για να έχει κάποιος την ευκαιρία να ντιλάρει μια κάποια έκπτωση για το λουλουδικό και το ουίσκι) σε σιδερένιο πιατάκι έρχεται «δελτίο παραγγελίας» με τα καταναλωθέντα και όλοι θα κοιμηθούν ευχαριστημένοι. Και αφορολόγητοι.