Πολιτιστικές «φιλανθρωπικές» εταιρείες

Υπάρχει και καλύτερος (και νομότυπος) τρόπος για να καλυφθούν υπέρογκες και αδήλωτες αμοιβές καλλιτεχνών του πενταγράμμου: οι «πολιτιστικές εταιρείες» με φιλανθρωπικό σκοπό ή συνδεόμενο με τον αγώνα κατά ασθενειών.

Εταιρείες οι οποίες, σύμφωνα με ισχύοντα μέχρι πρόσφατα νόμο, δικαιούνται να οργανώνουν έως και δύο συναυλίες – εκδηλώσεις τον χρόνο με εισιτήρια είτε αθεώρητα και δίχως υποχρέωση καταβολής ΦΠΑ, είτε θεωρημένα πλην όμως μηδενικής αξίας.

Αυτό σημαίνει ότι τα μηδενικά εισιτήρια αθροίζονται σε ένα… μηδενικό ποσόν εσόδων, προστιθέμενων μόνον των βασικών εξόδων για ηχητικά, φωτιστικά και τα υπόλοιπα τεχνικά και των αμοιβών των αδρά αμειβόμενων μουσικών (που επίσης εμφανίζονται κατά πολύ μικρότερες). Ετσι όμως τα έξοδα που θα εμφανίζονται μπορούν να είναι μηδαμινά και οι τραγουδιστές και οι μουσικοί τους να εμφανίζουν ένα ελάχιστο ποσόν «κόστους» ή ακόμη και να φέρονται πως συμμετέχουν δωρεάν υπέρ των σκοπών της οργανώτριας τη συναυλία εταιρείας – συλλόγου, ιδρύματος κ.λπ.

Δεν είναι κρυφό πως ακόμη και κομματικοί μηχανισμοί έχουν κληθεί να καλύψουν φορολογικά συναυλίες καλλιτεχνών με μεγάλο αριθμό εισιτηρίων – εισπράξεων και τυπικά πολύ περιορισμένα έξοδα. Χαρακτηριστικό είναι παράδειγμα τραγουδιστή, από τα πρώτα ονόματα, ο οποίος για συναυλία του, υπό την αιγίδα «πολιτιστικής εταιρείας», σε χώρο 7.000 θεατών στον ελληνικό Βορρά, έκοψε (με βάση υποτυπώδες συμβόλαιο) απόδειξη παροχής υπηρεσιών μόλις 800 ευρώ και το τοπικό Εργατικό Κέντρο έσπευσε, ύστερα και από κομματικές εντολές, να καλύψει το φορολογικό «κενό» συλλέγοντας και καταθέτοντας σειρά αποδείξεων. Πάντως, ο καλλιτέχνης έφυγε με τη συμφωνηθείσα – προφορικά – αμοιβή: 16.000 ευρώ!