[Διαστάσεις] Ολλανδικά μαθήματα

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει δίκιο: οι εκλογές της ερχόμενης Τετάρτης στην Ολλανδία έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας που θα εκδοθεί την ίδια ημέρα. Επιπλέον, η προεκλογική εκστρατεία στην Ολλανδία είναι πλούσια σε μαθήματα, τα οποία καλά θα έκαναν να μελετήσουν και οι έλληνες πολιτικοί.

1. Ο αντιευρωπαϊσμός μπορεί να είναι της μόδας, αλλά δεν φέρνει πάντα το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος Εμίλ Ρούμερ καταψήφισε στη Βουλή όλα τα ευρωπαϊκά σχέδια διάσωσης, κατήγγειλε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ευρώπη και διακήρυξε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να λάβει ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Κατάφερε έτσι να τρομάξει το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες – μαζί με αυτούς, όμως, τρόμαξε και τους μετριοπαθείς συμπατριώτες του. Κι αν μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες ονειρευόταν την πρωθυπουργία, σήμερα βρίσκεται στην τρίτη θέση, πίσω από τον απερχόμενο πρωθυπουργό και τον ανερχόμενο αρχηγό του Εργατικού Κόμματος.

2. Η σοβαρότητα και η συνέπεια δεν αποτελούν «ξεπερασμένα» χαρακτηριστικά. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει, οι ψηφοφόροι δεν είναι πρόβατα. Σταθερά φιλοευρωπαϊστής, ο Εργατικός ηγέτης Ντίντερικ Σάμσομ επιβραβεύεται από τις δημοσκοπήσεις και κτυπά ακόμη και την πρώτη θέση. Καλά διαβασμένος, απέφυγε το μεγάλο λάθος στα ντιμπέιτ και κέρδισε τις εντυπώσεις. Ο Ρούμερ, αντίθετα, μοιάζει να παρασύρθηκε από την αλαζονεία του.

3. Η ιδιωτική ζωή ενός υποψηφίου ενδιαφέρει πολύ, περισσότερο απ’ όσο νομίζει και ο ίδιος. Ο Ρούμερ, ένας πρώην δάσκαλος, κέρδισε πόντους λέγοντας ότι καθυστέρησε να μπει στην πολιτική επειδή ήθελε να χαρεί τη γυναίκα του και να μεγαλώσει τις δύο του κόρες. Ο Σάμσομ, ένας πρώην πυρηνικός φυσικός και ακτιβιστής της Greenpeace, κέρδισε ακόμη περισσότερους πόντους περιοδεύοντας στη χώρα με την οικογένειά του, διηγούμενος πώς απάτησε στο παρελθόν διάφορες συντρόφους του και μη διστάζοντας να παρουσιάσει δημοσίως ακόμη και την ανάπηρη κόρη του (πάσχει από δυσπλασία του δεξιού ημισφαιρίου). Κάποτε το μεγαλύτερο προσόν του ήταν ότι κέρδιζε άνετα όλα τα τηλεοπτικά κουίζ, εξ ου και το παρατσούκλι του «Βασιλιάς των κουίζ». Σήμερα θεωρείται ένας αξιόπιστος πιθανός πρωθυπουργός.

4. Η οικονομική κρίση δεν ευνοεί πάντα τα άκρα. Η ολλανδική Ακροδεξιά, για παράδειγμα, έχει πληγεί από αυτήν (όπως και από τις εσωτερικές της έριδες). Βλέποντας να μικραίνει συνεχώς το μερίδιό του από την πίτα της εξουσίας, ο Γκέερτ Βίλντερς (που τόσο μας απασχόλησε στο παρελθόν) υιοθετεί έναν όλο και πιο ακραίο λόγο. Τώρα ζητεί την άμεση αποχώρηση της Ολλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση (κι ας κατευθύνεται εκεί το 80% των εξαγωγών της) και τον μηδενισμό της οικονομικής της συνεισφοράς στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Παγκόσμια Τράπεζα. Το κόμμα του εξακολουθεί να κατέχει βέβαια την τέταρτη θέση στις δημοσκοπήσεις. Δεν παίζει όμως πια ρυθμιστικό ρόλο. Οι Ολλανδοί – αντίθετα με τους Ελληνες – φαίνεται να αφήνουν πίσω τους το φλερτ με τα άκρα.