Από θύμα του twitter, υποψήφια δήμαρχος

Δεν το λέμε εμείς, το λένε σχεδόν όλοι οι ειδικοί σε θέματα (διαδικτυακής) επικοινωνίας. Η φήμη που θέλει τον νυν Πρόεδρο της Γαλλίας, τον Φρανσουά Ολάντ, να απέκτησε κρυφά μια θυγατέρα με τη νυν αντιδήμαρχο του Παρισιού, την Αν Ινταλγκό, τη δεκαετία του 1980, όταν ζούσε με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, τη μητέρα των τεσσάρων παιδιών του, πρωτοκυκλοφόρησε στο twitter στα τέλη Απριλίου, αμέσως μετά τον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Το διαδικτυακό περιοδικό «Σλέιτ» εντόπισε τον «αποστολέα μηδέν» μεταξύ των συμπαθούντων του Νικολά Σαρκοζί (προφανώς)• οι πηγές που επικαλούνταν ήταν «συμφοιτητές» τής εν λόγω θυγατέρας, απόδειξη καμία (φυσικά).

Τους επόμενους μήνες, συνολικά 65 χρήστες αναφέρθηκαν στο θέμα, θυμίζοντας με νόημα πως η Ινταλγκό, πέρα από το δεκάχρονο παιδί που έχει αποκτήσει από τον επί οκταετία σύζυγό της Ζαν-Μαρκ Ζερμέν, διευθυντή του προσωπικού γραφείου της Μαρτίν Ομπρί, έχει και δύο μεγαλύτερα παιδιά «από προηγούμενη σχέση», για την οποία δεν είναι τίποτα γνωστό – όμως κανείς στη Γαλλία δεν ασχολήθηκε σοβαρά. Μέχρι που η Αν Ινταλγκό αξίωσε μέσω του δικηγόρου της από το twitter να σβήσει τα επίμαχα tweets, καταγγέλλοντάς τα ως ψευδή και μιλώντας για παραβίαση της προσωπικής της ζωής. Αυτό ήταν. Το κοινωνικό δίκτυο, που διέπεται από το καλιφορνέζικο δίκαιο, απλώς διαβίβασε την επιστολή του δικηγόρου στους 65 χρήστες. Οι οποίοι βάλθηκαν να μιλούν για αυτό – στο twitter. Και ο γαλλικός Τύπος, που μπορεί πια να ασχολείται χωρίς φόβο με τη νομική πλευρά του ζητήματος, πήρε ευχαρίστως τη σκυτάλη.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΝΤΕΛΑΝΟΕ. Από την άλλη πλευρά, θα πουν οι πιο κυνικοί, η Ινταλγκό κέρδισε και δεν έχασε: η δημοσιότητα, και δη η εικόνα ενός ανθρώπου που τολμά να υπερασπιστεί την ακεραιότητά του απέναντι σε κακόβουλες φήμες, είναι καλό πράγμα όταν φιλοδοξείς να γίνεις η πρώτη γυναίκα δήμαρχος του Παρισιού, καλός βεζίρης στη θέση του καλού βεζίρη Μπερτράν Ντελανοέ, στη σκιά του οποίου λίγο-πολύ βρίσκεσαι εδώ και έντεκα χρόνια. Η Ινταλγκό ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της 19 ολόκληρους μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές, έχει την πλήρη στήριξη του μέντορά της Ντελανοέ και μια πρώτη δημοσκόπηση τη θέλει να κερδίζει το 2014 τόσο τον πρώην πρωθυπουργό του Νικολά Σαρκοζί, τον Φρανσουά Φιγιόν, όσο και την πρώην ευνοούμενη του Σαρκό και νυν ευρωβουλευτή Ρασιντά Ντατί∙ αλλά ακόμα είναι νωρίς, επίσημος υποψήφιος της Δεξιάς δεν υφίσταται, και ας προαναγγέλλουν ήδη κάποιοι (η δεξιά «Φιγκαρό») μια μονομαχία κυριών για το Παρίσι ανάμεσα στην Ινταλγκό και την Ντατί, ανάγκη για πιασάρικους τίτλους πάντα υπάρχει – πόσω μάλλον όταν υπονοείται μια μονομαχία με μπόλικο, έστω και παρασκηνιακό, μαλλιοτράβηγμα…

Απεταξάμην τον κυνισμό. Αλλωστε τα περισσότερα πορτρέτα της Ινταλγκό σκιαγραφούν έναν άνθρωπο με πάθος μεν, αρχές δε, που πέτυχε ό,τι έχει πετύχει χάρη στη σκληρή δουλειά και μόνο, γοητευτικό σε σημείο να κάμπτει τις αντιστάσεις ακόμα και βετεράνων δημοσιογράφων. Ο Ερίκ Φοτορινό, για παράδειγμα, ο διευθυντής της «Μοντ», μετά βίας κατόρθωσε να κρύψει πόσο πολύ τον γοήτευσε η «όμορφη Ινταλγκό» όταν τη συνάντησε για τις ανάγκες ενός πορτρέτου, τον Νοέμβριο του 2011. «Η καρδιά της φτερουγίζει ακόμα από τα ποιήματα και τις μάχες του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και είναι εκστατικό να την ακούς να προφέρει το όνομά του όπως ποτέ δεν το έχεις ακούσει, σαν ένας φλοίσβος που διασχίζει βιαστικά το μεγάλο της γραφείο στο δημαρχείο», έγραψε.

Η «εκστατική προφορά» ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι η Ινταλγκό είναι ισπανικής καταγωγής. Γεννήθηκε στο Σαν Φερνάντο της Ανδαλουσίας το 1959, οι ισπανοί γονείς της μετακόμισαν στη Λίλη όταν αυτή ήταν δυόμισι ετών και η αδελφή της Μαρί σχεδόν πέντε, τους υποχρέωσε η ανέχεια αλλά και ο στιγματισμός του πατρός ως «γιου ενός κόκκινου» – ο παππούς της Ινταλγκό, Αντόνιο, ήταν δημοκρατικός, εχθρός του Φράνκο, είχε πάρει και αυτός τον δρόμο της εξορίας το 1937, έκανε όμως το λάθος να επιστρέψει μετά τον πόλεμο, έχασε από αρρώστιες τη γυναίκα και ένα από τα πέντε παιδιά του και κλείστηκε για χρόνια φυλακή. Ισως, τελικά, να βρίσκονται αυτές οι ιστορίες πίσω από την «εκστατική προφορά» του ονόματος του Λόρκα. Σε κάθε περίπτωση, η Αν μεγάλωσε στη Λίλη, με τον πατέρα να εργάζεται ως ηλεκτρολόγος και τη μητέρα ως μοδίστρα. Οι γονείς τους φρόντιζαν ώστε τα δυο κορίτσια να είναι πάντα καλοντυμένα και πάντα καλές μαθήτριες: η μόρφωση, τους έλεγαν αυτοί που τόσο λίγο είχαν μορφωθεί, είναι το παν.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ. Η Μαρί σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων, είναι σήμερα διευθύντρια μιας επιχείρησης στην Καλιφόρνια. Η Αν αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στις καλές τέχνες και τη νομική, τελικά την κέρδισε η δεύτερη. Το φεμινιστικό κίνημα ήταν τότε στα φόρτε του, η Ινταλγκό ομολογεί σήμερα με χαμόγελο πως έχει φωνάξει και αυτή σε διαδηλώσεις συνθήματα όπως «Ναι αφεντικό, ναι μπαμπά, ναι αγαπημένε, τέλος!». Από τον φεμινισμό κράτησε ένα μεγάλο μάθημα, την ανάγκη για οικονομική αυτονομία. Στο Παρίσι, την πόλη των παιδικών ονείρων της, έφτασε στα 24 της χρόνια, φρεσκοδιορισμένη επιθεωρήτρια εργασίας. «Η ομορφιά, η χάρη και η δύναμη» της πόλης τη συνεπήραν, αποφάσισε, «όπως πολλοί ξεριζωμένοι», να ρίξει εκεί τις ρίζες της. Στο Σοσιαλιστικό Κόμμα εντάχθηκε στα 35 της, το 1994, επί κυβέρνησης Ζοσπέν εργάστηκε ως σύμβουλος σε τρία υπουργικά γραφεία, με πρώτο εκείνο της Μαρτίν Ομπρί, στενής της φίλης ακόμα και σήμερα. Τον Ντελανοέ τον γνώρισε το 1999, έδωσε μαζί του τη μάχη για τη δημαρχία, είναι από το 2001 αντιδήμαρχός του, αρχικά ως υπεύθυνη για θέματα ισότητας, κατόπιν για θέματα αστυφιλίας και αρχιτεκτονικής.

Η Ινταλγκό επιχείρησε δυο φορές, το 2002 και το 2007, να εκλεγεί και βουλευτής, δεν τα κατάφερε. Λένε πως ο Ολάντ σκέφτηκε να τη συμπεριλάβει στο υπουργικό σχήμα μετά την εκλογή του, λένε πως της έκλεισε τον δρόμο ο Ντελανοέ απογοητευμένος με τον δικό του αποκλεισμό από την κυβέρνηση, λένε πως η Ινταλγκό αποφάσισε να ριχτεί από τόσο νωρίς στη μάχη για να περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών ως δεδομένη η υποψηφιότητά της, λένε πως ευελπιστεί να «κόψει προκαταβολικά τα πόδια των αντιπάλων της», λένε, λένε… Οπως είχε πει ο Ναπολέοντας, «όποιος ξέρει πώς να κολακεύει, ξέρει και πώς να λασπολογεί».