Ο άνθρωπος που ήταν συμφοιτητής του Στρος-Καν

ΤΙ ακριβώς συνέβη το διάστημα από τον Μάρτιο ώς τον Απρίλιο του 2010; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου ψάχνει επί μήνες τον κατάλληλο άνθρωπο για να πάει στο ΔΝΤ. Τον βρίσκει στο πρόσωπο του Παναγιώτη Ρουμελιώτη που θεωρείται εμπιστοσύνης. Και έχει ένα πρόσθετο ατού. Ξέρει πολύ καλά τον Στρος-Καν από δεκαετίες – και πιο συγκεκριμένα από τα πανεπιστημιακά του χρόνια στη Γαλλία. Ο Ρουμελιώτης φεύγει λοιπόν από τη Βαρκελώνη, όπου ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Ενωσης για τη Μεσόγειο, και πάει αρχές Μαρτίου στην Ουάσιγκτον.

Ουδείς αμφισβητεί ότι η πόρτα του Στρος-Καν ήταν ανοιχτή γι’ αυτόν. Θα μείνει στο ΔΝΤ ώς το φθινόπωρο του ’11 – αν και ήδη ζητάει να φύγει από το καλοκαίρι του ’10 για οικογενειακούς λόγους. Αλλά η Αθήνα δεν μπορεί να βρει αντικαταστάτη, οπότε ο Ρουμελιώτης μένει στη θέση και πηγαινο-έρχεται, μετέχοντας συχνά σε συναντήσεις – κυβερνητικός τον θυμάται να ανοίγει την πόρτα και να κάθεται σε σύσκεψη για να δώσει κλίμα και πληροφορίες από την Ουάσιγκτον τόσο στο υπουργείο Οικονομικών – όπου ο Βενιζέλος έχει διαδεχθεί τον Παπακωνσταντίνου – όσο και στο Μέγαρο Μαξίμου.

Αγωνία. Τον Μάρτιο του 2010 η Ελλάδα αντιμετωπίζει οξύτατη κρίση δανεισμού. Η Αθήνα φοβάται ότι μπορεί να χρειαστεί βοήθεια. Εχει τα μάτια της στραμμένα στην Ευρώπη – ιδίως στη Γερμανία – και αγωνιά για το αν θα έχει προλάβει να συγκροτηθεί μηχανισμός στήριξης με τα αναγκαία χρήματα. Ωστόσο, το ΔΝΤ του Στρος-Καν παρακολουθεί προσεκτικά την Ελλάδα από τους πρώτους μήνες του 2009. Και έχει στρέψει την προσοχή του στο χρέος. Ηδη από την άνοιξη εκείνης της χρονιάς τουλάχιστον ένας έλληνας πολιτικός, συνομιλητής του Στρος-Καν, έχει πρόσβαση σε έκθεση του Ταμείου, που εμφανίζει το χρέος να οδεύει προς το 125% του ΑΕΠ και να εμφανίζει ανεξέλεγκτη δυναμική. Υπενθυμίζεται και η δημόσια παρέμβαση του – επίσης καλά δικτυωμένου στο εξωτερικό – Κώστα Σημίτη, ήδη από το τέλος του 2008, για τον κίνδυνο να καταλήξει η Ελλάδα στο ΔΝΤ.