Αποκλεισμός από Ολυμπιακούς

Οταν τη Βούλα Παπαχρήστου (φωτογραφία) άδικα Ελληνες την απέκλεισαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, αυτή θα θυμήθηκε και θα ταυτίστηκε με τη λύπη του αετού στον μύθο του Αισώπου, που κατά τη γνώμη μου, ανταποκρίνεται στη περίπτωσή της.

«Υπεράνωθεν πέτρας αετός εκαθέζετο λαγωούς θηρεύσαι ζητών. Τούτον δε τις έβαλε τοξεύσας, και το μεν βέλος ίσω εισήλθεν, η δε γλυφίς συν τοις πτεροίς προ των οφθαλμών ειστήκει. Ο δε ιδών έφη: Και τούτο μοι ετέρα λύπη, το τοις εμοίς πτεροίς αποθνήσκειν».

Λέω άδικα την τιμώρησαν, επειδή θα μπορούσαν να της προτείνουν να πάει και πάλι στο twitter και να γράψει περίπου τα εξής:

«Δεν είμαι ρατσίστρια και καταδικάζω τον ρατσισμό. Ημουν τουλάχιστον αφελής που νόμιζα ότι αυτό που έγραψα στο twitter ήταν ένα αστείο. Το απορρίπτω και ως αστείο – ένα κουτό αστείο – που θεωρήθηκε ρατσιστικό. Αναγνωρίζω το λάθος μου, το αναιρώ, ειλικρινά το απορρίπτω και σας παρακαλώ όποιοι θιχτήκατε να με συγχωρήσετε».

Θα μπορούσε λοιπόν να γίνει έτσι, ώστε να μη σκοτώσουν ψυχικά και αθλητικά μια άξια ελληνίδα πρωταθλήτρια που τα όνειρά της ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου να κερδίσει χρυσό μετάλλιο, να δει στην κορυφή την ελληνική σημαία και να ακούσει τον ελληνικό Εθνικό Υμνο. Δυστυχώς η Ελλάδα (η κυβέρνηση) σε όλη τη διαδρομή της ιστορίας της έχει την κατάρα να τιμωρεί, να εξορίζει, να φυλακίζει ή ακόμη και να σκοτώνει πάντοτε τα πιο καλά παιδιά της.

Αλλά και αν πούμε πως αυτό που έγραψε η Β.Π. ήταν ρατσιστικό, το άτομο που το έγραψε κατηγορείται για ρατσισμό και όχι όλοι οι Ελληνες και η Ελλάδα.

Θα ήθελα μόνο να θυμίσω τη ρήση του γνωμικογράφου Δημητρίου Καμπούρογλου (1852-1942) που είπε για τη γλώσσα: «Οποιος έχει λυμένο το στόμα, (δημόσια) πρέπει να είναι πολύ τυχερός διά να μην του δέσουν τα χέρια». Πες προφορικά και ιδιωτικά σε στενό φιλικό σου κύκλο όποια λόγια θέλεις, όχι όμως δημόσια.