Σκαλίζοντας τον εθνικό μας βυσσινόκηπο
Σαν την Ελλαδίτσα και σαν τη... Ρένα Βλαχοπούλου στην «Παριζιάνα» (με το φόρεμα... κηδείας μετά τη θρυλική ατάκα «Αμ δεν προσέ, Τζίμη μου, δεν προσέ»). Πλέον κυκλοφορεί και σε στυλ πίστας, λανσαρισμένο ως επίδειξη ταλέντου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Επιτέλους! Ηρθε η ώρα κάποιος, εν μέσω κρίσης και παρακμής, να σηκώσει ψηλά, σαν Ελληνας, το κεφάλι (για να μη φαίνεται και το διπλοσάγονο) και να λανσάρει το στυλ «εθνικός στόμφος».
Επιτέλους! Βρέθηκε κάποιος να μας τα ονομάσει όλα «εθνικά». Επειδή έτσι, όσο να ‘ναι, και τα μικρά και ταπεινά μεγεθύνονται.
Επιτέλους! Βγήκε κάποιος να συνδυάσει όλες αυτές τις αρετές – συν το εκπληκτικό προσόν να θεωρεί τον ρήτορα Δημοσθένη του «δει δη χρημάτων και άνευ τούτων…» ως Βόρειο – με τον πολιτισμό και τον υπουργικό (έστω και αναπληρωματικό) θώκο.
Και βγαίνει με «εθνικό στόμφο» και μας λέει πως «πρέπει να ενισχυθεί η εθνική μας ταυτότητα μέσω της Εθνικής μας Λυρικής Σκηνής» (προτού σπεύσει μόνος να το βομβαρδίσει ως κακόγουστο αστείο, λέγοντας «δεν ξέρω βέβαια πώς μπορεί να συνδυαστεί το εθνικό με το μελόδραμα»).
Επειτα βγαίνει και μας ζητάει να φτάσουμε (εθνικώς) «πέρα από την άκρη της απελπισίας» – δηλαδή, πού ακριβώς; Στον εθνικό Γκρεμό;
Στη συνέχεια δηλώνει (εθνικά;) «Είμαι ευτυχής που ευρίσκομαι εν μέσω του Στρατού και της Εκκλησίας» και ανάμεσα σε πολλές αναφορές για εθνικές «υπερεσίες» (ναι, έτσι ακριβώς) και εθνικά «ήσαντε» και «ερχόσαντε», μας απαλύνει τον πόνο, σημειώνοντάς μας πως «η κρίση είναι ευκαιρία για εθνική αυτοσυνειδησία». Για όλους, ε;
Τι να αντιπροτείνει κάποιος σε όλα αυτά; Την εθνική μοναξιά κοτζάμ Ζωΐτσας Λάσκαρη που φέρεται πως ακόμη και τον τσεχωφικό «Βυσσινόκηπο» θα τον κάνει σε μονόλογο; Τι; Ε, τι;
Google news
