[Προβολείς] Ενα μαγικό τοπίο

Ενα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί είναι του Νότη Μαυρουδή σε στίχους Τάσου Σαμαρτζή και το ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο η Ελένη Βιτάλη: «Ισως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή/ νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή/ ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λέν’ τρελή/ που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί/ ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ». Οπως είπε ο συνθέτης σε παλαιότερη συνέντευξή του, ο συνδυασμός μιας απελπισμένης γυναίκας με ένα φεγγάρι είναι μαγικό τοπίο.

Μια από τις ωραιότερες σκηνές που έχω δει εκτυλίχθηκε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στη Νέα Σμύρνη. Ενας νεαρός πατέρας είχε βγάλει βόλτα τα διδυμάκια του με το διπλό τους καρότσι, όταν ξαφνικά σταμάτησε: τα μωρά του είχαν σηκώσει το κεφάλι ψηλά και κοίταζαν κατάπληκτα το φεγγάρι. Η σιωπή ήταν απόλυτη, ο χρόνος λες και είχε σταματήσει, ο πατέρας ήταν γοητευμένος, τα μωρά δεν άφηναν το φεγγάρι από τα μάτια τους, κι εγώ ένιωσα ξαφνικά μια ανεξήγητη αισιοδοξία. Ισως επειδή ο συνδυασμός ενός κατάπληκτου μωρού – πόσω μάλλον δύο! – με ένα φεγγάρι είναι μαγικό τοπίο.

Η σημερινή δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα είναι σπάνιο φαινόμενο. Η επόμενη θα παρατηρηθεί τον Ιούλιο του 2015, δηλαδή σε έναν αιώνα (θα είμαστε άραγε στο ευρώ;). Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που επελέγη η σημερινή ημέρα για την κηδεία του πρώτου ανθρώπου που πάτησε στη Σελήνη. Ετυχε. Οι επιστήμονες δεν δίνουν άλλωστε καμιά σημασία στο Γαλάζιο Φεγγάρι, που δεν είναι καν γαλάζιο, αυτό ενδιαφέρει μόνο τη λογοτεχνία, τη λαϊκή παράδοση και τους ερωτευμένους. Ενδιαφέρει επίσης, καθώς φαίνεται, την οικογένεια του Νιλ Αρμστρονγκ. Που μας προτείνει να τον αποχαιρετήσουμε απόψε ανοιγοκλείνοντας τα μάτια την ώρα που βγαίνει το φεγγάρι.

Και λίγο αργότερα, στις 11 το βράδυ ακριβώς, είτε είμαστε είτε όχι σε έναν από τους 18 χώρους όπου θα ακουστεί η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ας σιγοψιθυρίσουμε αυτούς τους συγκλονιστικούς στίχους του Γιάννη Ρίτσου: «Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,/ μοναχός στη δόξα και στον θάνατο./ Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί./ Αφησε με να έρθω μαζί σου…».