Οι γερμανικές ενστάσεις και το ισπανικό πάθημα

Παρότι οι Γερμανοί βλέπουν θετικά τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού φορέα ελέγχου των τραπεζών, θεωρείται βέβαιο πως θα υπάρξουν αντιδράσεις ως προς το εύρος των αρμοδιοτήτων του. Πίσω από τις γερμανικές αντιρρήσεις φαίνεται ότι βρίσκεται και η επιθυμία του Βερολίνου να διατηρήσει τον εθνικό έλεγχο πάνω στις πολλές μικρές αλλά πολιτικά σημαντικές τοπικές τράπεζες της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση το Βερολίνο επιμένει: «όχι» στη συγκέντρωση όλων των ρυθμιστικών εξουσιών στην ΕΚΤ, «ναι» στο να ελέγχει τις 20-25 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες.

Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος γράφουν οι «FT»: Οι τραπεζικές κρίσεις που έζησαν η Ισπανία και η Ιρλανδία δεν προκλήθηκαν από τις μεγάλες τράπεζες. Στην Ισπανία η κρίση ξεκίνησε από τις γνωστές και ως cajas, τράπεζες τύπου στεγαστικών ταμιευτηρίων, διάσπαρτες ανά την επικράτεια, που ελέγχονταν από διοικητικούς ή εκκλησιαστικούς παράγοντες των περιφερειών, χωρίς να είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Οι cajas είχαν χορηγήσει το 50% των στεγαστικών δανείων της αγοράς ακινήτων της Ισπανίας, το κραχ των οποίων αποτέλεσε την έναρξη της οικονομικής κρίσης στη χώρα.