Το τζιν Ναβάχο

Βρισκόμαστε στην παραμονή του τέλους του κόσμου. Το 1999 όλοι μιλάνε για μια νέα συντέλεια, αναπτύσσουν θεωρίες συνωμοσίας για το πώς τα κομπιούτερ θα σβήσουν από τον ιό του Millennium. Ανάμεσά τους και κάποιοι αισιόδοξοι κάνουν σχέδια για το πάρτι της Πρωτοχρονιάς του 2000 που το θέλουν ξεχωριστό, εξωτικό, αξέχαστο.

Η εποχή της ευδαιμονίας του δυτικού κόσμου αποτυπώνεται στη μόδα του και σε έναν τρόπο ζωής που αναζητά την ουσία των πραγμάτων στις ανατολικές φιλοσοφίες και τις πρακτικές διανοητικής εξάσκησης. Η μόδα για τη γιόγκα κυριεύει τα γυμναστήρια της Νέας Υόρκης, το pilates απογειώνεται στο Λος Αντζελες και τα ταξιδιωτικά γραφεία ετοιμάζουν προγράμματα διαμονής σε θέρετρα με πολυτελή σπα στην Ταϊλάνδη.

Ενα μωσαϊκό χίπικης αντίληψης και άκρατης πολυτέλειας συναρπάζει τους εργασιομανείς που εξαργυρώνουν τα μπόνους που τους δίνουν οι εταιρείες σε ταξίδια στην Ταϊλάνδη, τον Μαυρίκιο και το Μεξικό. Ο συνδυασμός εξωτικού κοκτέιλ, ζωής χύμα πάνω στο κύμα επηρεάζει τη ματιά τους πάνω στα ρούχα.

Το στυλ παίρνει διαζύγιο από την επίσημη στολή εργασίας και γίνεται χαλαρό και ανατρεπτικό. Η νοσταλγία για το κίνημα των χίπις της δεκαετίας του ’70 είναι παντού διάχυτη.

Ο Τομ Φορντ το αντιλαμβάνεται και κάνει τη μαγική κίνηση: ζητά από τις γυναίκες της φυλής των Ινδιάνων Ναβάχο να κεντήσουν παραδοσιακά σχέδια της φυλής τους στο στρίφωμα σε ένα παλιό ξεβαμμένο παντελόνι τζιν, με το κόψιμο του κλασικού Levi’s 501. Ο αμερικανός σχεδιαστής το παρουσιάζει μαζί με άλλα τζιν κεντημένα με χάντρες στην πασαρέλα του οίκου Gucci στο Μιλάνο. Η τιμή του είναι εξωφρενική, ακόμη και για τους συνηθισμένους σε υπερβολές και εκκεντρικότητες ανθρώπους της μόδας.

Το τζιν παντελόνι των Ινδιάνων Ναβάχο γίνεται η σημαία του boho chic. Της τάσης δηλαδή που ειρωνεύεται μέσω της πολυτέλειας των υλικών και της χειροποίητης εργασίας την πρακτική «Φτιάξ’ το μόνος σου» («Do it yourself» και σε συντομία «DIY») των αυθεντικών χίπις των 70s.

Το συγκεκριμένο παντελόνι παρά την υπέρογκη τιμή του (τότε 600.000 δραχμές ή 2.000 δολάρια) έγινε μπεστ σέλερ. Και άνοιξε νέα κατηγορία στις πωλήσεις των τζιν. Στο εξής, αν ένα παντελόνι τζιν είχε την υπογραφή ενός σχεδιαστή ο οποίος είχε βρει το κόψιμο στο σχέδιο, την ποιότητα του υφάσματος, την απόχρωση του μπλε για να κάνει το γυναικείο σώμα να δείχνει πιο αδύνατο και τα πόδια πιο μακριά, είχε το δικαίωμα να το κοστολογεί έως τον… ουρανό.

Ο Τομ Φορντ επικαλέστηκε την πολιτισμική κληρονομιά μιας έθνικ ομάδας, την οποία και χρησιμοποίησε για να βάλει «τέχνη και κουλτούρα» σε ένα κομμάτι που είχε πάψει να είναι ποθητό στα νιάτα.