Η Γη από εκεί πάνω έμοιαζε με μια γαλάζια όαση

Το να βρεθείς στην επιφάνεια της Σελήνης και να κοιτάξεις από εκεί τη Γη σού αφήνει μια εντύπωση που δεν μπορείς εύκολα να ξεχάσεις. Εστω και αν ο γαλάζιος πλανήτης μας είναι πραγματικά ωραίος, μοιάζει πολύ πολύ μακρινός. Και από εκεί πάρα πολύ μικρός. Σκέφτεσαι πως ο παρατηρητής θα μπορούσε ενδεχομένως να υποτιμήσει τη σημασία της Γης. Ολοι αυτοί όμως που είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν αυτή τη ματιά συμφωνούν στο αντίθετο συμπέρασμα. Ολοι μας εκπλαγήκαμε από την ομοιότητα της Γης με μια όαση ή με ένα νησί. Το πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για το μοναδικό νησί όπου ξέρουμε πως μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος.

Η σημασία της προστασίας του πλανήτη έχει γίνει διεθνής ανησυχία. Δεν πρόκειται όμως για την προστασία του από κάποιον επιθετικό εισβολέα, αλλά από τον ίδιο τον πληθυσμό του. Οι λύσεις δεν είναι εύκολες. Οι επιλογές είναι δύσκολες. Η πρόκληση αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Είχα το προνόμιο να εργαστώ σε έναν τομέα που είναι αφιερωμένος στη διεύρυνση των οριζόντων του ανθρώπου. Η πρώτη δεκαετία των διαστημικών πτήσεων υπήρξε μια εποχή εξερευνήσεων. Η επόμενη θα είναι πιθανόν ο καιρός των εφαρμογών. Ο Αρθουρ Κλαρκ, ο διάσημος άγγλος μυθιστοριογράφος, λέει: «Ο δρόμος προς τα άστρα ανακαλύφθηκε πάνω στην ώρα. Ο πολιτισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς νέα σύνορα». Και πολλοί ιστορικοί έχουν επισημάνει τη σχέση ανάμεσα στην πρωτοποριακή έρευνα για τα νέα σύνορα και στο σφρίγος και την πίστη ενός έθνους. Το σφρίγος και η πίστη πρέπει να ενισχυθούν αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη ζωτικότητά μας.

Επιτρέψτε μου να τελειώσω με μια ιστορία. Πριν από αιώνες ένα σκληρό δίλημμα τέθηκε σε έναν σοφό άνθρωπο. Ενας εχθρός παρουσιάστηκε μπροστά του κρατώντας στο χέρι ένα πουλάκι. Η ερώτηση που έθεσε στον σοφό ήταν: Το πουλί είναι ζωντανό ή νεκρό; Αν ο σοφός απαντούσε «νεκρό», θα άφηνε το πουλάκι να πετάξει μακριά. Αν απαντούσε «ζωντανό», θα το συνέθλιβε και θα το άφηνε να πέσει καταγής. Ο σοφός δίστασε μια στιγμή και μετά απάντησε: «Κύριε, η απάντηση βρίσκεται στα χέρια σας».

Απόσπασμα από ομιλία του Νιλ Αρμστρονγκ το 1971 στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο