Ο γάλλος παλιόφιλος της Ελλάδας

Τι είδους σχέση μπορεί να προκύψει από ένα πρώτο ραντεβού, το οποίο πραγματοποιείται σε ιδιαίτερες συνθήκες και σε κλίμα γενικής φόρτισης; Αντίθετα με την Ανγκελα Μέρκελ που είχε την ευκαιρία να διαμορφώσει προσωπική άποψη για τον έλληνα Πρωθυπουργό από τις συνόδους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ο Φρανσουά Ολάντ δεν έχει εικόνα για τον Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο βλέπει για πρώτη φορά σήμερα στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Η σχέση, όμως, του γάλλου Προέδρου με την Ελλάδα είναι πιο στενή από τη σχέση που έχει αναπτύξει η γερμανίδα Καγκελάριος. Είναι πιο θερμή και δεν έχει ίχνος καχυποψίας. Είναι σχέση κατανόησης. «Μας γουστάρει, όπως μας γουστάρει όλη αυτή η παρισινή παρέα που τον περιστοιχίζει», όπως το είχε θέσει έλληνας πολιτικός που είχε μιλήσει εκτενώς με τον Ολάντ σε κάποιο από τα ελληνικά καλοκαίρια του. Από αυτή την άποψη, ο γάλλος Πρόεδρος μπορεί να μην ξέρει ποιον θα συναντήσει, αλλά ξέρει από πού έρχεται αυτός που θα συναντήσει. Είναι κάτι που έχει τη σημασία του – ειδικά στο πρώτο ραντεβού.

Με χιούμορ. Και δεν είναι το μόνο στοιχείο που κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Ο Φρανσουά Ολάντ είναι άνθρωπος που ξέρει να ακούει και κινείται στην οδό της συναίνεσης. Η τάση του να διανθίζει ακόμη και την πιο δύσκολη συζήτηση με μια μικρή δόση χιούμορ είναι ο καταλύτης που αποφορτίζει το κλίμα. Ακόμη και στην παρούσα συγκυρία, δεν αισθάνεται το βάρος του ελληνικού φακέλου ούτε αντιλαμβάνεται γιατί ο φάκελος αυτός καίει τόσο πολύ στο Βερολίνο. Ο Ολάντ θεωρεί το ελληνικό πρόβλημα περισσότερο περιφερειακό. Είναι της άποψης ότι μια εθνική οικονομία που δεν αποτελεί παρά μόνο το 3% της ευρωπαϊκής οικονομίας μπορεί να δημιουργήσει μείζον πρόβλημα μόνο από λάθος χειρισμούς – και τέτοιους βρίσκει κανείς πολλούς.

Αν λοιπόν η Αθήνα έψαχνε έναν φίλο σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, μπορεί να είναι βέβαιη ότι τον έχει βρει στο πρόσωπο του γάλλου Προέδρου. Είναι εξίσου βέβαιο ότι ο Α. Σαμαράς δεν θα έφευγε για το Παρίσι χωρίς ένα καλό φροντιστήριο από τον Γιάννη Στουρνάρα. Τα ελληνικά καλοκαίρια του Φρανσουά Ολάντ άρχισαν το 2008 στο Cape Sounion, όπου τα παρεό της Βαλερί Τριερβελέρ τραβούσαν τα βλέμματα των λουόμενων στην πισίνα του ξενοδοχείου. Και συνεχίστηκαν το 2010 στη Σύρο, στο σπίτι της Κλοντίν Ριπέρ, πρώην συζύγου του γάλλου διπλωμάτη Ζαν Μορίς Ριπέρ που είχε διατελέσει πρεσβευτής στην Αθήνα. Η γαλλική παρέα αποκτά ελληνική συνιστώσα με τον άλλοτε «τσάρο» της Οικονομίας Γιάννο Παπαντωνίου και τον σημερινό υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, οι οποίοι διατηρούν εξοχικές κατοικίες στην ίδια περιοχή. Τα Τρία Λαγκόνια γίνονται πεδίο ελληνογαλλικής ζύμωσης. Το μενού περιλαμβάνει θαλασσινά, τυρί Σαν Μιχάλη, τσίπουρο και πολλή συζήτηση. Η κουβέντα σπάει με πολύ κολύμπι στον Φοίνικα, τις Αγκαθωπές, τον Γαλησσά. Είναι οι δέκα ημέρες που δένουν τη μαγιά της σχέσης. Ο Φρανσουά Ολάντ φαίνεται να κουβαλά αυτό το υλικό στο Παρίσι. Και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Η οπτική του για τον ευρωπαϊκό Νότο είναι διαφορετική από αυτήν του Βερολίνου. Ασφαλώς θα έχει δοκιμάσει γκράπα και παρμιτζάνο ρετζάνο, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο αμέσως μετά την εκλογή του έστησε έναν παράλληλο άξονα με την Ιταλία του Μάριο Μόντι. Στον ευρωπαϊσμό του Ολάντ η ευρωπαϊκή Μεσόγειος είναι αναπόσπαστο κομμάτι, δεν μπορεί να υπάρξει ενωμένη Ευρώπη χωρίς τα νερά της.

ΡΕΚΟΡ. Η επαναλαμβανόμενη δήλωση περί παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι, από αυτή την άποψη, μια φυσική εξέλιξη. Στις εκατό ημέρες της προεδρίας του, ο Ολάντ έχει αναφερθεί στο θέμα περισσότερες φορές από όσες έχει αναφερθεί η Μέρκελ στα οκτώ χρόνια της καγκελαρίας της. Στην προχθεσινή τους συνάντηση χρησιμοποίησε ακόμη και προσωπικό τόνο, ένα πρώτο πρόσωπο που μάλλον προκάλεσε αμηχανία στη συνομιλήτριά του. «Θέλω, θέλουμε την Ελλάδα στο ευρώ» είπε και ήταν σαν να είχε περάσει ένας αιώνας από την κοινή τους δήλωση με το ίδιο περιεχόμενο στο πρώτο ραντεβού του Μαΐου. Η φράση, «η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη», ακούστηκε λίγες ημέρες αργότερα και από το Καμπ Ντέιβιντ και με δεύτερη φωνή αυτή τη φορά στο ντουέτο τον Μπαράκ Ομπάμα. Και πάλι προς τα τέλη του μήνα, στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Εκεί όμως ο Ολάντ ακούστηκε σαν μια μοναχική φωνή μέσα σε μια θύελλα προβλέψεων που έθεταν την προεκλογική Ελλάδα εκτός κοινού νομίσματος. Εξίσου μοναχικά είχε στηρίξει ο γάλλος Πρόεδρος τη μη εκπληρούμενη επιθυμία του Γιώργου Παπανδρέου για δημοψήφισμα. Αυτό και η δήλωσή του περί επαναδιαπραγμάτευσης του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας γέννησαν το υβρίδιο «Ολαντρέου». Το παρατσούκλι δεν στερείται κακεντρέχειας. Είναι και αυτό, όμως, ενδεικτικό μιας εκλεκτικής συγγένειας.