[Πρόσωπα] Συμβουλές προς νέους συγγραφείς

Μην περιμένετε για να γίνετε συγγραφείς, είναι η συμβουλή του Τζον Βέρντον προς επίδοξους νέους μυθιστοριογράφους. Ο ίδιος ήθελε ανέκαθεν να γράφει, πίστευε όμως πως μια δουλειά στον διαφημιστικό τομέα θα ήταν η μόνη απασχόληση που θα του επέτρεπε να κερδίζει τη ζωή του με το γράψιμο. «Τα χρόνια που ήμουν στη διαφήμιση άρχισα να γράφω ένα μυθιστόρημα, δεν προχώρησα όμως πέρα από τις 50 πρώτες σελίδες επειδή έχασα το ενδιαφέρον μου», εξηγεί. «Γι’ αυτό, από τη στιγμή που το αρχίζετε, τελειώστε το».

Στα 65 του, ο Βέρντον ήταν ήδη 12 χρόνια συνταξιούχος. Διάβαζε πολλές αστυνομικές ιστορίες και μιλούσε γι’ αυτές με τη γυναίκα του. Μια μέρα, εκείνη του πρότεινε να γράψει ο ίδιος μια αστυνομική ιστορία. Ετσι γεννήθηκε ο Ντέιβ Γκάρνεϊ, ένας ερευνητής ανθρωποκτονιών στη Νέα Υόρκη που μόλις έχει αρχίσει την καινούργια ζωή του ως συνταξιούχος, όταν αρχίζουν να καταφθάνουν μυστηριώδεις επιστολές… Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2010 με ενθουσιώδεις κριτικές και οι περιπέτειες του Γκάρνεϊ συνεχίστηκαν σε άλλα δύο βιβλία, το τελευταίο από τα οποία («Let the Devil Sleep») μόλις κυκλοφόρησε (στα ελληνικά κυκλοφορούν τα «Κράτα τα μάτια σου κλειστά» και «Σκέψου έναν αριθμό» από τις Εκδ. Διόπτρα σε μτφρ. Γιώργου Μπαρουξή).

Ο Βέρντον ήταν στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας, πήρε σύνταξη στα 53 του και στράφηκε αρχικά στην ξυλουργική κατασκευάζοντας έπιπλα. Οπως αποδείχθηκε, όμως, αυτό που ήθελε πραγματικά να κάνει ήταν να γράφει. «Οταν έγραψα το πρώτο βιβλίο ούτε που φανταζόμουν ότι θα εκδιδόταν», λέει στην Ιλέιν Λάις του πρακτορείου Ρόιτερ. «Απλώς είχα χρόνο για να γράφω, η γυναίκα μου με ενθάρρυνε και έγραψα το πρώτο ελπίζοντας να της αρέσει». Η πρόταση να συνεχίσει ήρθε από τον εκδότη του. «Οταν έγινε είχα “τσιμπήσει” ήδη, επειδή γράφοντας το πρώτο βιβλίο ήρθα κοντά με τους χαρακτήρες και άρχισα να ενδιαφέρομαι γι’ αυτούς. Η ιδέα να τους βάλω σε νέες καταστάσεις και να είμαι ξανά μαζί τους μου άρεσε πολύ».

Παρότι εκδίδει ένα βιβλίο τον χρόνο, ο Βέρντον δεν βασίζεται σε κάποιο λεπτομερές προσχέδιο, αλλά σημειώνει ιδέες σε κάρτες οπουδήποτε και οποτεδήποτε έχει έμπνευση. «Εχω δύο στιλό διαρκείας στην τσέπη μου, για την περίπτωση που θελήσω να σημειώσω κάτι και στο ένα έχει τελειώσει το μελάνι. Εχω κάθε μέρα στην τσέπη μου δύο στιλό και μια ντουζίνα κάρτες», λέει. Τις βάζει σε ένα φάκελο και όταν αυτός παραγεμίσει βγάζει τις κάρτες, που ως τότε είναι συνήθως 400 – 500, και τις απλώνει πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας, ταξινομώντας τις ώστε να υπάρξει μια δομή από πράξεις και στη συνέχεια από σκηνές. «Στο τέλος, κάθομαι στον υπολογιστή και αρχίζω να μετατρέπω το υλικό αυτό σε κάτι που να μοιάζει με μυθιστόρημα», λέει ο Βέρντον. Συνήθως γράφει δύο σελίδες την ημέρα.