[Διαστάσεις] Μια πόλη μόνο για γυναίκες εργαζόμενες

Να σπουδάσουν μπορούν. Και να εργαστούν επίσης. Αρκεί να μη μοιράζονται τον ίδιο εργασιακό χώρο με τους άνδρες. Ο φυλετικός διαχωρισμός αποτελεί θεμελιώδη κανόνα της σαρίας. Ενας κανόνας που έχει ποτίσει βαθιά στην κουλτούρα της Σαουδικής Αραβίας. Από την άλλη υπάρχει και το επιχειρηματικό δαιμόνιο, το οποίο δεν είναι ανδρικό προνόμιο, και οι σαουδάραβες κυβερνώντες δεν μπορούν πλέον να το παραβλέπουν. Επομένως, η λύση φαντάζει μία και μοναδική: μια βιομηχανική πόλη αποκλειστικά για τις εργαζόμενες γυναίκες.

Σύμφωνα με το φιλόδοξο σχέδιο, ο «γυναικωνίτης» που θα προσφέρει 5.000 νέες θέσεις εργασίας θα χτιστεί στην Ανατολική Επαρχία Χοφούφ και θα είναι ο πρώτος, αλλά όχι ο τελευταίος. Οι ιθύνοντες εξετάζουν το ενδεχόμενο να ιδρύσουν τέσσερις ακόμη βιομηχανικές πόλεις πέριξ της πρωτεύουσας, προκειμένου να ενταχθούν όλο και περισσότερες γυναίκες στο εργασιακό δυναμικό της χώρας – αυτήν τη στιγμή αποτελούν μόλις το 15% – και να αποκτήσουν έναν πιο ενεργό ρόλο στην ανάπτυξη της χώρας. Επίσης, θα τους δοθεί η δυνατότητα να εργαστούν για ακόμη περισσότερη ανεξαρτησία. Κατά πόσον βέβαια μπορεί αυτό να επιτευχθεί διά του αποκλεισμού τους, είναι προς συζήτηση∙ η οποία μπορεί να αρχίσει από την ίδια την επιλογή της τοποθεσίας. Η Χοφούφ, εξηγεί εκπρόσωπος της κατασκευάστριας εταιρείας που έχει αναλάβει το έργο, είναι ιδανική, «διότι βρίσκεται κοντά σε κατοικημένες περιοχές, γεγονός που θα διευκολύνει τη μετακίνηση των γυναικών από και προς τον χώρο εργασίας τους» – και δεδομένου ότι στη συντηρητική σαουδαραβική κοινωνία οι γυναίκες δεν θεωρούνται ικανές να οδηγούν.

Ως ιδέα, η πόλη θηλέων ανήκει σε μία ομάδα γυναικών επιχειρηματιών της χώρας, η οποία πρότεινε αρχικά την ίδρυση ειδικού εκπαιδευτικού κέντρου, το οποίο θα βοηθάει της γυναίκες να ξετυλίγουν τα ταλέντα τους και να εξειδικεύονται σε μια συγκεκριμένη τέχνη. Εάν λοιπόν δεχθούμε πως η Χοφούφ είναι όντως μια πρωτοβουλία των ριζοσπαστών φεμινιστριών της χώρας, οι οποίες σιγά σιγά παρεισφρέουν στην κυβερνητική ελίτ ή ότι πρόκειται για τους καρπούς μιας δυναμικής επανάστασης των γυναικών του αραβικού βασιλείου, το μήνυμα είναι αισιόδοξο: οι Σαουδαράβισσες δημιουργούν σταδιακά το δικό τους πολιτικό σύστημα και ελευθερώνονται από τα δεσμά της πατριαρχίας. Είναι όμως αυτό δυνατό να συμβεί σε μια χώρα που την ίδια στιγμή διαθέτει ξεχωριστά σχολεία και πανεπιστήμια (το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο θηλέων στον κόσμο βρίσκεται λίγο έξω από το Ριάντ), ξεχωριστά εστιατόρια, ακόμη και διαφορετικές για άνδρες και γυναίκες εισόδους στα δημόσια κτίρια;

Σε περίπτωση που το πείραμα αποτύχει, υποστηρίζει η Χόμα Χαλίλι στην «Γκάρντιαν», θα ιδωθεί ως ένα ακόμη «σημάδι» πως οι γυναίκες δεν κάνουν για επιχειρηματίες. Εάν πάλι πετύχει, θα ακολουθήσουν κι άλλες – και οι γυναίκες θα απομονωθούν όσο ποτέ. Ισως όμως αυτή να είναι και η ευκαιρία τους: να κλειδαμπαρωθούν στις πόλεις τους και να μη φύγουν έως ότου οι «αφέντες» τους αντιληφθούν πώς είναι να ζουν χωρίς αυτές.