Αγκαλιές, χειροκρότημα και ελπίδα για το μέλλον

Την καλύτερη υποδοχή επεφύλαξαν στους αθλητές της ολυμπιακής ομάδας οι δικοί τους άνθρωποι αλλά και απλός κόσμος που τους αποθέωσαν χθες το απόγευμα στο Ελευθέριος Βενιζέλος.

«Μπράβο κοριτσάρες, άξιες!» ήταν το πρώτο επιφώνημα για τα κορίτσια του ανσάμπλ, που άγγιξαν την πρόκριση για τον τελικό, μένοντας τελικά στις λεπτομέρειες εκτός (ένατες) αλλά κάνοντας εμφάνιση έμπειρης ομάδας. Ακολούθησε ο Γιαννιώτης που γνώρισε την αποθέωση («Ελα παικταρά μου! Μπράβο ρε Σπυράκο!»), τα παιδιά του στίβου και ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, που τον περίμενε η πιο ευχάριστη έκπληξη, ο μικρός του γιος τον οποίο πήρε με καμάρι αγκαλιά.

Ο δύο φορές ασημένιος ολυμπιονίκης μας δεν μπόρεσε να φανεί όσο ανταγωνιστικός ήθελε και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο, αφού έχασε από τον τούρκο αντίπαλό του, ενώ στη συνέχεια έζησε το θρίλερ του αποκλεισμού του αντιπάλου του από τον τελικό που του στέρησε και του ίδιου την δυνατότητα να συνεχίσει στα ρεπεσάζ.

«Ηταν θρίλερ πραγματικά, αλλά έτσι είναι ο αθλητισμός. Το θέμα είναι ότι εγώ δεν ήμουν καλά και όπως θα ήθελα» τόνισε ο Νικολαΐδης που, αν και πολλοί έλεγαν ότι αυτό θα είναι το φινάλε του, έθεσε νέους στόχους.

«Δεν ήθελα να τελειώσω έτσι την καριέρα μου, και γι’ αυτό όσο νιώθω ότι μπορώ να αγωνίζομαι σε καλό επίπεδο θα το κάνω. Απλά δεν βάζω από τώρα στόχο τετραετίας και νέας προσπάθειας σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτό θα φανεί μέσα από τον χρόνο, το αν θα αντέξω να είμαι στο Ρίο. Πλέον έχουμε το παγκόσμιο πρωτάθλημα του χρόνου και με τον δάσκαλό μου πάμε χρόνο με τον χρόνο. Εκεί θα δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και θα τα ξαναπούμε».

Οπως συνηθίζει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και όταν του θυμίζουμε ότι ήταν η πιο δύσκολη προολυμπιακή προετοιμασία, απαντά: «Είναι αλήθεια, αλλά ειδικά για μένα δεν με άγγιξε. Εγώ χρειαζόμουν τον δάσκαλό μου, ένα γυμναστήριο και κάποιους δυνατούς αντιπάλους. Τα είχα όλα, άρα, δεν ψάχνω δικαιολογίες».