«Παράθυρα» στην Υδρα ενός καλλιτέχνη ερωτευμένου με τον τόπο του

«Μα για ποιον λόγο να δει κάποιος μια έκθεση με όψεις της Υδρας, όταν βρίσκεται στο ίδιο το νησί; Γιατί να περιοριστεί στην αίθουσα του Μουσείου και να μην ανέβει στην ταράτσα του, να απολαύσει με τα δικά του μάτια το τοπίο;», ήταν οι – εύλογες ίσως – απορίες κάποιων περαστικών όταν είδαν πλήθος κόσμου συγκεντρωμένου για τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του υδραίου ακαδημαϊκού, δασκάλου και ζωγράφου Παναγιώτη Τέτση έξω από το επιβλητικό κτίριο, στην ανατολική γωνιά του λιμανιού της Υδρας, εκεί όπου στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο του νησιού.

Η απάντηση βρίσκεται μέσα στην αίθουσα του ισογείου του μικρού, αλλά πλούσιου Μουσείου. Εκεί όπου τη θέση των παραθύρων έχουν πάρει οι δέκα ακουαρέλες και οι έξι ελαιογραφίες του σπουδαιότερου εν ζωή έλληνα κολορίστα. Με τη διαφορά ότι τα «παράθυρα» που βρίσκονται καδραρισμένα στους τοίχους δεν δείχνουν όψεις της Υδρας που μπορεί να εντοπίσει το βλέμμα, αλλά στιγμές της όπως τις είδε ο 87χρονος εικαστικός δημιουργός με τα μάτια ενός ανθρώπου ερωτευμένου με τη γενέτειρά του.

Τοπία θαλασσινά, άλλα την ώρα του δειλινού, άλλα φωτισμένα από το φεγγαρόφωτο, γαλήνια ή ανταριασμένα, παλιότερα αλλά και πρόσφατα, πολλά από τα οποία γεννήθηκαν στο υπαίθριο ατελιέ που είχε στήσει στην ταράτσα τού κτιρίου.

Τοπία που δεν μπορεί πιθανόν κάποιος εύκολα να ταυτίσει, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο ελάχιστα ενδιαφέρει από τη στιγμή που η δύναμη του χρώματος – υπέροχα πρασινογάλαζα νερά που συναντούν πορφυρά φεγγάρια – αιχμαλωτίζει το βλέμμα, ακόμη και στα λιγοστά ασπρόμαυρα νέα έργα του ακούραστου ζωγράφου, διότι «κι από το μαύρο βγαίνει χρώμα», όπως υποστηρίζει άλλωστε και ο ίδιος.