Τα «παιδιά» του Τζόρνταν λάμπουν αλλά δεν μαγεύουν
Πελέ ή Μαραντόνα; Βραζιλία του 1970 ή Αργεντινή του 1986; Γκάλης ή Διαμαντίδης; Διλήμματα που ουσιαστικά τίθενται περισσότερο ρητορικά σε συζητήσεις φίλων ή ακόμα και ειδικών, αλλά είναι συνήθως ουτοπική η σύγκριση και τις περισσότερες φορές αδόκιμη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είκοσι χρόνια μετά την εμφάνιση της μοναδικής και ανεπανάληπτης κατά την άποψή μας Ντριμ Τιμ, που αποτελούσε όνειρο για τους φίλους του θεάματος αλλά εφιάλτη για τους αντιπάλους, στην Αμερική επιχειρείται πιο έντονα από ποτέ η σύγκριση με την τωρινή ομάδα.
Απλά δεν γίνεται, αφού το καλούπι έσπασε. Ομως σε μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη θα αναφέρουμε ότι δεν μπορεί επί της ουσίας να γίνει η σύγκριση, ιδιαίτερα όταν τις δύο ομάδες χωρίζει μια εικοσαετία. Ακόμα και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και γνωστός μπασκετόφιλος Μπαράκ Ομπάμα πήρε θέση λέγοντας πως η αυθεντική ομάδα – όνειρο ήταν του 1992 και πως η τωρινή όσο ταλέντο και αν διαθέτει δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη.
Είναι αλήθεια όμως ότι η φετινή ομάδα των ΗΠΑ είναι ίσως η πρώτη μετά το 1992 που έχει κατεβάσει στο παρκέ την εν ενεργεία αφρόκρεμα του ΝΒΑ. Κόμπι Μπράιαντ, Λε Μπρον Τζέιμς, Κέβιν Ντουράν, Καρμέλο Αντονι, ακόμα και ο καλύτερος πλέι μέικερ, ο Κρις Πολ, στελεχώνουν αυτήν την ομάδα που (εδώ είναι το οξύμωρο) έχει τεράστιες απουσίες, περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα στο τουρνουά!
Παίζει χωρίς κλασικό σέντερ λόγω των απουσιών του Ντουέιντ Χάουαρντ και του Μπάινουμ, ενώ μεγάλες είναι και οι απουσίες του Ντέρικ Ρόουζ του Σικάγο (πολυτιμότερος παίκτης του περσινού πρωταθλήματος) αλλά και του Ντουέιν Γουέιντ του Μαϊάμι που έκανε επέμβαση στο γόνατο.
Ολοι οι παρόντες είναι στην ακμή της καριέρας τους, με πιο μεγάλο μόνο τον Μπράιαντ (34 ετών) όταν για παράδειγμα το 1992 ο Μάτζικ είχε σταματήσει και γύρισε να παίξει στην ομάδα, ο Λάρι Μπερντ ήταν 35 και αρκετοί προς το φινάλε της ένδοξης καριέρας τους.
Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι πως τα μέλη της ομάδας του 1992 έκαναν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους κι εκτός γηπέδου, στα καζίνα, στο ξενοδοχείο και σε άλλους χώρους. Διασκέδαζαν μέχρι τελικής πτώσεως, είχαν την εικόνα των σούπερ σταρ και γενικά προκαλούσαν φρενίτιδα ενθουσιασμού από όποια μέρη περνούσαν.
Η τωρινή ομάδα θυμίζει περισσότερο ομάδα κολεγίου (ο Σιζέφσκι είναι μυημένος εδώ και χρόνια με το Ντιουκ στο κολεγιακό μπάσκετ). Ιδιαίτερα χαμηλοί τόνοι εκτός γηπέδου, ορθή συμπεριφορά και γενικότερα τη μεγαλύτερη ενέργειά τους τη βγάζουν μέσα στο παρκέ.
Τότε η ομάδα των Τζόρνταν, Τζόνσον, Μπερντ, Πίπεν, Μπάρκλεϊ, Ρόμπινσον, Γιούιν, Μαλόουν, ακόμα και του Λέτνερ, που άφησε τελευταία στιγμή εκτός δωδεκάδας τον Σακίλ Ο’ Νιλ, προκαλούσε δέος και μόνο με την παρουσία της. Οι αντίπαλοι, αν και με μεγάλους αστέρες της εποχής (Ντράζεν Πέτροβιτς η Κροατία, Αρβιντας Σαμπόνις η Λιθουανία), πιο πολύ τους… χάζευαν χάνοντας με έναν συνολικό μέσο όρο περίπου 44 πόντων!
Πλέον οι αντίπαλοι, που είναι και πολύ καλύτερα γυμνασμένοι, καθώς το μπάσκετ έχει αλλάξει άρδην την τελευταία εικοσαετία, δεν κοιτούν με δέος. Εχουν συνηθίσει για παράδειγμα τη δημόσια θέα στα γήπεδο του Κόμπι Μπράιαντ από το 2004 και πέρα.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που έβγαιναν από τη γυάλα τα λαμπερά αστέρια του ΝΒΑ και η λάμψη ήταν άκρως εκθαμβωτική γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για όλους. Οπως και να έχει, σύγκριση δεν γίνεται, αλλά αυτό που είναι βέβαιο είναι το γεγονός ότι και οι δύο αυτές ομάδες είναι χάρμα οφθαλμών. Ας χαρούμε λοιπόν το θέαμα.
Google news
