Ολυμπιονίκες στη ζωή

Επεσαν, ναι, αλλά σηκώθηκαν! Οσα τραγικά τους συνέβησαν στη ζωή τους, ανακόπτοντας την καριέρα τους, ερμηνεύτηκαν από τους ίδιους ως εμπόδια, που έπρεπε να τα περάσουν για να πάνε από την κόλαση στον παράδεισο. «Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε “γιατί”. Εγώ, τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι “γιατί όχι…”». Η ατάκα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο φαίνεται πως βρήκε υποστηρικτές…

Οπως τον Νοτιοσουδανό Γκουόρ Μαριάλ. Σχεδόν όλη τη ζωή του έτρεχε. Για να επιβιώσει. Οταν στρατιώτες από το Σουδάν έκαψαν το χωριό του, όταν έτρεχε για να ξεφύγει – χωρίς αποτέλεσμα – από νομάδες Αραβες που τον απήγαγαν σε ηλικία 8 ετών.

Τους ξέφυγε όμως τρέχοντας ασταμάτητα για μια ολόκληρη μέρα! Αλλά και από αξιωματικό του Στρατού που τον είχε πάρει για κάποιο διάστημα ως σκλάβο στο Δυτικό Σουδάν!

Ο Γκουόρ Μαριάλ που κατάγεται από το Νότιο Σουδάν ζει τα τελευταία 11 χρόνια στην Αμερική, όπου έχει ζητήσει να πάρει υπηκοότητα χωρίς να τα καταφέρει. Στα 28 του χρόνια τού δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει ως ανεξάρτητος στους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο στο άθλημα που του ταιριάζει: τον μαραθώνιο. Η ζωή του είναι άλλωστε ένας μαραθώνιος με… εμπόδια. Μοιάζει με έναν αθλητή δίχως πατρίδα, καθώς το Νότιο Σουδάν μπορεί να είναι ανεξάρτητη χώρα, όμως δεν έχει ολυμπιακή επιτροπή και δεν μπορούσε να το εκπροσωπήσει, ενώ στην Αμερική έχει μόνο μια προσωρινή βίζα.

Η ιστορία του, που έγινε γνωστή πριν από τους Αγώνες, συγκίνησε πολύ κόσμο, μαζεύτηκαν πολλές υπογραφές συμπαράστασης και τελικά το όνειρό του έγινε πραγματικότητα με τη βοήθεια των άγγλων διοργανωτών.

Δεν έχει προπονητή, σπόνσορες και άλλες προπονητικές ευκολίες. Εχει όμως μαζί του ένα πολύ καλό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Που όταν τα φοράει και αρχίζει να τρέχει, προφανώς ξεχνάει, έστω για λίγο, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Οταν, μετά την απαγωγή του, τον είχαν σε στρατόπεδο για καταναγκαστική εργασία. Οταν έχασε στον εμφύλιο πόλεμο 28 μέλη της οικογένειάς του και 8 αδέρφια του. Μετά το 1999 κατάφερε να πάει στην Αίγυπτο και το 2001 με τη βοήθεια ενός θείου του έφτασε στο Νιου Χάμσαϊρ, όπου στην περιοχή Κονκόρντ πήγε σχολείο δίχως να ξέρει ούτε λέξη αγγλικά. Τον βοήθησε όμως ένας γυμναστής και εν τέλει, πέρυσι, στον πρώτο του μαραθώνιο έπιασε για λίγο τον χρόνο πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς. Παρακάλεσε μάλιστα κάποιους συγγενείς να πουν στους γονείς του, στους οποίους έχει χρόνια να μιλήσει, να πάνε σε κοντινό χωριό που υπάρχουν τηλεόραση και ρεύμα για να τον δουν να τρέχει. Οπως έγινε το θαύμα της συμμετοχής του, έτσι πιστεύει και σε θαύμα μεταλλίου: «Ολα μπορεί να συμβούν», θα πει.