Βουτάω έτοιμος

«Προσπαθώ να μη σκέφτομαι πολλά, να έχω καθαρό μυαλό, ώστε να κάνω την κούρσα της ζωής μου. Οπως πάντα δηλαδή. Απλά πράγματα. Λίγο τηλεόραση, λίγο Διαδίκτυο, δεν έχω μυαλό όμως για διάβασμα» λέει. Πριν αναχωρήσει για την βρετανική πρωτεύουσα παρακολουθούσε τους αγώνες από την τηλεόραση προσπαθώντας να μπει στο κλίμα.

«Τώρα όλα έχουν τελειώσει. Η προετοιμασία πήγε πολύ καλά. Τα χιλιόμετρα σε καθημερινή βάση έχουν πέσει και είμαι στο κομμάτι που φεύγει η κούραση. Τώρα είναι η περίοδος που πρέπει να βρω τη φόρμα». Η συζήτηση στρέφεται φυσικά γύρω από τους αγώνες και μιλάει με θαυμασμό για τα παιδιά της κωπηλασίας

«Χάρηκα πολύ για τα κορίτσια που πήραν το χάλκινο μετάλλιο. Θα μπορούσαν να πάρουν το ασημένιο. Ο Ελληνας το χαίρεται διαφορετικά, μάλλον περισσότερο απ’ όλους. Αυτή η επιτυχία της Τσιάβου και της Γιαζιτζίδου μου έδωσε θάρρος. Σκέπτομαι ότι μπορώ κι εγώ να τα καταφέρω. Εχω κατακτήσει ευρωπαϊκά και παγκόσμια μετάλλια, αλλά έχει μείνει το πιο σημαντικό. Ομως, πραγματικά, ζηλεύω τον τρόπο που δουλεύουν στην κωπηλασία. Είναι ένα πολύ δυνατό γκρουπ, πρότυπο αθλητών, με έναν εξαιρετικό προπονητή. Πιστεύω ότι θα γίνει η νέα ελληνική ντριμ τιμ όπως είχαμε παλαιότερα την ομάδα της άρσης βαρών. Οσα προβλήματα κι αν έχουμε στον αθλητισμό, τα καταφέρνουμε και δεν πρέπει να τον εγκαταλείψουμε» υποστηρίζει.

Ο Γιαννιώτης είναι λίγες ημέρες στο Λονδίνο, μία πόλη που γνωρίζει πολύ καλά. Στον αυριανό αγώνα θα αισθάνεται εντός έδρας αφού θα έχει τη δική του εξέδρα: «Είναι κάποιοι φίλοι από την Αθήνα που έχουν πάρει εισιτήρια και θα έρθουν, όπως επίσης και η οικογένεια μου από την Αθήνα. Ακόμα θα έχω κοντά μου και τους συγγενείς από το Λίβερπουλ. Η γιαγιά μου θέλει να φτιάξει πανό και ρωτάει πόσες ελληνικές σημαίες μπορεί να χρησιμοποιήσει. Ολα αυτά μου τονώνουν το ηθικό».

Η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τους αθλητές που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θαυμάζει τον βρετανό ποδηλάτη Μπράντλεϊ Γουίνγκινς, ο οποίος θριάμβευσε εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και στον Γύρο Γαλλίας, «άκουσα ότι είναι και αυτός οπαδός της Λίβερπουλ» σημειώνει, αφού δεν ξεχνά και την ομάδα που αγαπάει, ενώ περιμένει και το βράδυ της Κυριακής για να πάει στην τελετή λήξης.

«Στην Αθήνα, το 2004, δεν είχα πάει. Οι υποχρεώσεις μου είχαν τελειώσει νωρίτερα και είχα φύγει στην Κέρκυρα για να ξεκουραστώ. Στη συνέχεια το μετάνιωσα. Ηταν λάθος μου, αλλά όταν είσαι πιο νέος στην ηλικία, τέτοια λάθη τα κάνεις. Τώρα όμως δεν θα τη χάσω».