Ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός της υγείας

Μετά τους ιούς των πτηνών και των χοίρων που απείλησαν με επιδημίες γρίπης την ανθρωπότητα, ήρθε τώρα και η σειρά του ιού του Δυτικού Νείλου. Ενός ιού που δεν μπορεί να προκαλέσει επιδημία, αφού δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο διότι είναι από τους πιο καλοήθεις ιούς σε επιθετικότητα.

Ο ιός αυτός γίνεται επικίνδυνος μόνο όταν προσβάλει άτομα εξασθενημένα τα οποία πάσχουν συνήθως από σοβαρότατες παθήσεις που από μόνες τους μπορεί να οδηγήσουν στην απώλεια της ζωής, χωρίς δηλαδή την προσβολή από τον συγκεκριμένο ιό. Ωστόσο μόνο η χώρα μας ανησυχεί «τηλεοπτικά» εδώ και δύο χρόνια όταν όλες οι άλλες χώρες δεν ασχολούνται καν, με αποτέλεσμα να ζούμε συνεχώς σε καθεστώς φοβίας.

Αλήθεια, ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός της ζωής; Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τονίζει ότι εάν η ανθρωπότητα σταματούσε το κάπνισμα, πέντε περίπου εκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι θα ζούσαν κάθε χρόνο.
 
Αν όλοι ρύθμιζαν – ακόμα και με φάρμακα – σωστά την πίεσή τους, άλλα επτά εκατομμύρια θα ζούσαν τον χρόνο. Εάν ρύθμιζαν σωστά τη χοληστερίνη τους, άλλα πέντε εκατομμύρια θα ζούσαν τον χρόνο.

Εάν διατρέφονται σωστά, ακολουθώντας τη μεσογειακή δίαιτα, άλλα δύο εκατομμύρια θα ζούσαν τον χρόνο. Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα ζούσαν αν απλώς περπατούσαν μία ώρα την ημέρα.
 
Το 90% των ανθρώπων που χάνονται κάθε χρόνο χάνεται από παθήσεις της καρδιάς, παθήσεις των αγγείων και καρκίνο. Το υπόλοιπο 10% από όλα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένης ακόμα και της γρίπης. Αρα προς τι αυτή η ιοφοβία που καλλιεργείται από καιρού εις καιρόν;

Προμηθευόμαστε εμβόλια σε ποσότητες ασύλληπτες, τόσες που ούτε η Αμερική δεν αγοράζει για να καλύψει τα 350 εκατομμύρια του πληθυσμού της. Τοποθετούμε ειδικές θερμοκάμερες στα αεροδρόμιά μας για να συλλάβουμε τους επιβάτες που έχουν πυρετό για να μη μας… μολύνουν με τους ιούς που μεταφέρουν. Γελοιότητες που μας εκθέτουν διεθνώς, δίνοντας την εντύπωση τριτοκοσμικής χώρας.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κάθε χρόνο χάνονται περίπου 8.500 Ελληνες από τη στεφανιαία νόσο και τις επιπλοκές της. Η Ελλάδα συγκριτικά είναι δυστυχώς η πρώτη χώρα μεταξύ των χωρών της Δυτικής Ευρώπης με αυτή την εκατόμβη νεκρών. Ακόμα και η γειτονική Αλβανία βρίσκεται σε καλύτερη θέση. Αραγε, τι να φταίει;

Πολλοί μέμφονται αποκλειστικά τον τρόπο ζωής, δηλαδή την έλλειψη πρόληψης. Αραγε μόνον ο τρόπος ζωής είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος; Ο Ελληνας, όπως αποδεικνύεται από τις ευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις, είναι από τους πλέον ενημερωμένους λαούς της Ευρώπης σχετικά με τους κινδύνους που απειλούν τη ζωή του. Π.χ. δεν υπάρχει Ελληνας που να μη γνωρίζει ότι το τσιγάρο σκοτώνει.

Ομως η χώρα μας, σύμφωνα με το γνωστό περιοδικό «Economist», είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο στην κατανάλωση καπνού. Αραγε πόσο περισσότερο πρέπει ο Ελληνας να ενημερωθεί για να σταματήσει το κάπνισμα;

Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει τους περισσότερους γιατρούς στην Ευρώπη συγκριτικά με τους κατοίκους της. Η Ελλάδα διαθέτει διαγνωστικά θεραπευτικά μηχανήματα σε αριθμό που θα ζήλευαν και οι πιο προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Ο αριθμός των ιατρικών συνεδρίων στην Ελλάδα είναι ο υψηλότερος της Ευρώπης.

Κατά συνέπεια, τι πρέπει να γίνει; Πρέπει να ληφθούν μέτρα και όχι ημίμετρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ημίμετρου είναι το πώς αντιμετωπίστηκε η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους, που παρά την αυστηρή νομοθεσία έχει ουσιαστικά καταργηθεί. Μίζερα, χλωμά, υιοθετούμε τα απαγορευτικά μέτρα όταν ήδη τα έχουν εφαρμόσει σωστά από χρόνια όλοι οι λαοί της Ευρώπης, μηδέ της Τουρκίας εξαιρουμένης.

Σε όλο τον κόσμο το κάπνισμα απαγορεύθηκε σε όλους τους κλειστούς χώρους ενώ στην Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει διάκριση καπνιστών – μη καπνιστών στον ίδιο χώρο ή σε διαφορετικούς χώρους – και μάλιστα με νόμο! Στόχος της απαγόρευσης του καπνίσματος παγκόσμια υπήρξε η κοινωνική απαξίωση του καπνίσματος και όχι η διάκριση μεταξύ καπνιστών – μη καπνιστών, όπως τείνει να καθιερωθεί στην Ελλάδα.

Το όλο πρόβλημα της σωστής αντιμετώπισης της σύγχρονης μάστιγας του ανθρώπου που λέγεται στεφανιαία νόσος δεν είναι καθόλου απλό. Χρειάζονται αποφασιστικά μέτρα για τη βελτίωση της πρωτογενούς πρόληψης. Δηλαδή ουσιαστικά μέτρα που να διαμορφώσουν συνείδηση στον πολίτη για τον σωστό και υγιεινό τρόπο ζωής.

Αν όμως λάβει κανένας υπόψη το πώς αντιμετωπίστηκε η απαγόρευση του παθητικού καπνίσματος, πόρρω απέχουμε από τη σωστή διαμόρφωση συνείδησης υγιεινού τρόπου ζωής για τον πολίτη.

Με όλες αυτές τις θλιβερές διαπιστώσεις, ο απλός ανώνυμος πολίτης διερωτάται πώς και ποιος μπορεί να τον βοηθήσει ουσιαστικά.