[Το πνεύμα του τόνου] Ο Δάσκαλος

Θέλω να καταθέσω κι εγώ από αυτή τη γωνιά μια δέσμη από ελληνικά άνθη στον τάφο του Χρίστου Τσολάκη. Γράφτηκαν από την ημέρα που αναγγέλθηκε η αιφνίδια εκδημία του πολλά και καλά και αρμόδια και αγαπητικά για το τίμιο αυτό πρόσωπο της ελληνικής εκπαιδευτικής οικογένειας. Με συνέδεε μαζί του μακροχρόνια φιλία, αλληλογραφία και προσωπικές πολύωρες συνομιλίες. Τα τελευταία χρόνια που ο πεισματάρης αυτός άνθρωπος κόντρα στη μιζέρια και την απαξίωση των αξιών διοργάνωνε στην Αουλα της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τα τριήμερα συνέδριά του γύρω από τα θέματα της γλώσσας, της διδασκαλίας των ελληνικών και των ποικίλων κλασικών κωδίκων, είχα τη χαρά να συμμετέχω στα θέματα αισθητικής γλώσσας δίπλα σε άξιους συναδέλφους των μουσικών, των εικαστικών, των άλλων επικοινωνιακών κωδίκων. Ο Τσολάκης ήταν ανοικτός σε κάθε προσέγγιση που διερευνούσε κάθε πτυχή της επικοινωνίας. Πέρασαν από το φιλόξενο βήμα των συνεδρίων του η γλώσσα της μιμικής, του ρεμπέτικου, της πληροφορικής, των μαθηματικών, της διπλωματίας και της πολιτικής σημειολογίας και των συμβόλων• δίπλα στον Μανώλη Γλέζο ο Φάνης Κακριδής, δίπλα στον μακαρίτη πια Αλέξη Δημαρά η γλώσσα των κόμικς, του σινεμά, των στρατηγικών παιγνίων.

Φέτος την 31η Μαρτίου και 1η Απριλίου, στα πλέον πρόσφατα συνέδρια, πάντα ενεργός, πάντα πρόθυμος πάντα ανοιχτός, έγινε μια κριτική βαθιά και οξεία των προγραμμάτων της μέσης εκπαίδευσης. Στο τεύχος του «Φιλολόγου» που κυκλοφορεί και διηύθυνε υπάρχουν καταλυτικά άρθρα. Αν υπήρχε ηγεσία που εξεπόνησε αυτά τα τέρατα τα οποία ξεμπροστιάζουν ο Κεχαγιόγλου και ο Φ. Κακριδής, θα έπρεπε να αυτοχειριαστεί συμβολικά στο Σύνταγμα. Γιατί δεν είναι λαθεμένα, είναι βλακώδη και τερατωδώς αντιφατικά. Ο Τσολάκης τολμούσε, και αν η ηγεσία της εκπαίδευσης έβλεπε τα γεμάτα αμφιθέατρα με νέους εκπαιδευτικούς απ’ όλα τα μέρη της χώρας, θα ήξερε πως τα σπρεντ της παιδείας μας κατρακυλάνε.