Αστείρευτος «γραφιάς» του σινεμά και του θεάτρου

^«Είδα πολλά, γνώρισα πολλά, έκανα μερικά και δεν μετανιώνω για τίποτε απ’ όσα έχω κάνει, ακόμη και για τα κακά. Γιατί ένας συγγραφέας έχει υποχρέωση να γράφει και κακά έργα. Το κακό έργο τον βοηθάει να διορθώνει τα επόμενα. Και αυτός που γράφει μόνο καλά, χάνει σιγά σιγά τον αυτοέλεγχο. Είναι υποχρέωσή μας να ακολουθούμε τη μοίρα των κακών μας έργων».

Αυτά δήλωνε σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις ο συγγραφέας, δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Γιώργος Λαζαρίδης, που έφυγε χθες σε ηλικία 85 ετών, καλλιτέχνης πολυπράγμων και ενεργός μέχρι τέλους – και ένας εκ των τελευταίων της λεγόμενης «παλαιάς φρουράς» των ελληνικών αφηγηματικών τεχνών.

Στο σινεμά γύρισε μόλις έξι ταινίες ως σκηνοθέτης, ως σεναριογράφος όμως ήταν από τους πλέον παραγωγικούς. Εγραφε ασταμάτητα, δουλεύοντας για τους καλύτερους! «Ο Σακελλάριος, ο Τζαβέλλας, ο Τσιφόρος, όλοι μας δηλαδή, είχαμε ένστικτο – δεν πήγαμε σε καμία σχολή! Από ένστικτο καταλαβαίναμε τι θα πει “κοντινό πλάνο”. Αν η λογοκρισία μάς άφηνε, θα είχαμε σήμερα μια πεντακάθαρη τοιχογραφία του αιώνα που μας πέρασε. Δυστυχώς, δεν μας άφηναν…». Γι’ αυτό και πολλές φορές ο Λαζαρίδης έκρυβε κάτω από τις κωμικές συμβάσεις της γραφής του τη δική του, προσωπική άποψη για τη χώρα, την οποία και διατύπωσε ελεύθερα πλέον στις επιθεωρήσεις που συνέγραψε τα χρόνια της Μεταπολίτευσης.