Η «Αστραπή» σε ακτινογραφία

«Να ξέρετε ότι ο Γιουσέιν είναι απόλυτα σοβαρός περίπου για 9 δευτερόλεπτα και κάτι. Οσο δηλαδή τρέχει στην κούρσα των 100 μέτρων. Στη συνέχεια είναι το μεγαλύτερο πειραχτήρι της αποστολής και δεν αφήνει κανέναν σε ησυχία, ούτε τους γιατρούς στο ντόπινγκ κοντρόλ»!

Ο κ. Μπλέικ όμως (απλή συνωνυμία με τον ασημένιο 100άρη Γιόχαν) μας μίλησε και για το μυστικό «κατασκευής» εξαιρετικών σπρίντερ από τη χώρα του.

«Ξέρετε, θα ήταν ωραίο να μπορούσατε να έρθετε κάποια στιγμή στο Κίνγκστον για να δείτε από κοντά πώς δουλεύουμε σε αυτόν τον τομέα. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό, ούτε μαγικές συνταγές. Απλά εδώ και χρόνια έχουμε δημιουργήσει τα λεγόμενα Αθλητικά Σχολεία που ψάχνουν ταλέντα σε όλη τη χώρα από την ηλικία των 9-10 ετών. Γίνεται ένα “παιδομάζωμα” ακόμα και σε απομακρυσμένες περιοχές, με τη βάση μας πάντως να είναι στην πρωτεύουσα, στο Κίνγκστον, όπου συγκεντρώνονται κάποια στιγμή τα περισσότερα παιδιά. Ιδιαίτερα σε αυτά που έχουν μεγαλύτερο ταλέντο προσφέρεται η δυνατότητα να συνεχίσουν εκεί το σχολείο αν έχουν ανακαλυφθεί σε κάποια επαρχία της χώρας» μας λέει ο ισχυρός άνδρας της κορυφαίας αθλητικής ομοσπονδίας της χώρας, που σαφώς νιώθει περήφανος: «Η χώρα μας είναι πασίγνωστη για τους δρομείς και ήδη στις πρώτες μέρες στον στίβο και εδώ στο Λονδίνο είχαμε δύο χρυσά, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο στις δύο κούρσες των 100 μέτρων σε άνδρες και γυναίκες. Αφού εκτός του Μπολτ και του Μπλέικ στις γυναίκες η Σέλι Αν Φρέιζερ πήρε το χρυσό και η Βερόνικα Κάμπελ το χάλκινο.

Ξέρετε πόσα παιδιά βλέπουν αυτές τις κούρσες πίσω στην πατρίδα; Θα είναι οι αυριανοί μας ολυμπιονίκες. Ο Γιόχαν Μπλέικ, για παράδειγμα, στο Πεκίνο το 2008 τελείωνε το σχολείο και είχε ήδη ενταχθεί αρκετά χρόνια στο πρόγραμμά μας. Είδε τον θρίαμβο του Μπολτ στην τηλεόραση και τώρα είναι συναθλητές με τον ίδιο προπονητή και κάνουν μαζί προπόνηση. Ο τέλειος συνδυασμός. Ο στόχος μας είναι να βγάζουμε και καλλιεργημένους ανθρώπους, γι’ αυτό δίνουμε ιδιαίτερη βάση και στα μαθήματα, αλλά και στον χαρακτήρα των παιδιών» επισημαίνει ο Γουόρεν Μπλέικ και μας δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Ο Μπολτ, όπως και στο Πεκίνο, ήταν κατηγορηματικός και ζήτησε να μείνει κανονικά με την υπόλοιπη αποστολή στο ολυμπιακό χωριό και όχι σε κάποιο ξενοδοχείο. Αυτό κάνει καλό και στους άλλους αθλητές που τον βλέπουν προσιτό, δίπλα τους. Καταρχήν μόνο με τα αστεία που κάνει σε όλους, αρκεί».

Εδώ να αναφέρουμε και ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο που έκανε άλλωστε και τον γύρο του κόσμου και επιβεβαιώνει τα λεγόμενα του προέδρου της τζαμαϊκανής ομοσπονδίας στίβου: ο Μπολτ μιλούσε σε τηλεοπτικό κανάλι στο στάδιο, όταν ξαφνικά κατάλαβε ότι θα γινόταν η απονομή του χρυσού μεταλλίου στην αμερικανίδα χρυσή ολυμπιονίκη Ρίτσαρντ Ρος. Διέκοψε τον συνάδελφο και τον παρακάλεσε να περιμένει να τελειώσει τόσο η απονομή όσο και η ανάκρουση του εθνικού ύμνου.

«Το δέσιμο που έχει όλη η ομάδα μεταξύ της αλλά και ο σεβασμός προς τον αντίπαλο είναι πρωτόγνωρα και αυτό το συναίσθημα τους το καλλιεργούμε από μικρά παιδιά» καταλήγει ο κ. Μπλέικ.