e-mail

Της Βάνας τα «βολέματα»

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Το πιο δύσκολο πρόβλημα έχει να επιλύσει η κυβέρνηση της… εθνικής σωτηρίας. Μέρες τώρα, σε αλλεπάλληλες συσκέψεις, οι τρεις εθνοσωτήρες πολιτικοί αρχηγοί (που σχημάτισαν κυβέρνηση-στρατιά υπουργών και υφυπουργών, αντί «μικρού και ευέλικτου σχήματος», έτσι για να διατηρείται η παράδοση της φαύλης πολιτικάντικης νοοτροπίας, των ισορροπιών, των σκοπιμοτήτων, του βολέματος και του δουλέματος), πονοκεφαλιάζουν και πασχίζουν να περισώσουν τα ειδικά μισθολόγια των δικαστικών, στρατιωτικών, γιατρών, πανεπιστημιακών και ανώτερων ιεραρχών.

Και φτάνουν, οι αθεόφοβοι, στο έσχατο σημείο της πολιτικής ξεφτίλας, προκειμένου να μη θιγούν σινάφια που έχουν ιδιαίτερη και βέβαια προκλητική οικονομική μεταχείριση να συζητάνε ακόμα, άκουσον άκουσον, και την περικοπή των συντάξεων του ΟΓΑ!

Επίσημοι δηλαδή συνδικαλιστές – υπερασπιστές των προαναφερόμενων προνομιούχων κλάδων και θλιβεροί περιφρονητές των ανθρώπων του μόχθου και των απόμαχων της ζωής!

Τι κρίμα! Πόσο αφελείς είμαστε οι απλοί πολίτες για να πιστεύουμε πως στη σημερινή χρεοκοπία όλοι πρέπει να πληρώσουν ανάλογα με τη δυνατότητά τους και πως είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, να καταργηθούν προνόμια και προκλητικές αμοιβές, υπηρεσίες και οργανισμοί αχρείαστοι και οι σπατάλες του δημοσίου χρήματος!

«Αιδώς Αργείοι»! Αν και η ομηρική αυτή φράση δεν φτάνει για να αποδώσει στον βαθμό που πρέπει την ντροπή για την κυβέρνηση των τριών, οι οποίοι εμφανίζονται υποκριτικά υπέρ των οικονομικά αδυνάτων και τάχα μου αγωνίζονται για τη σωτηρία της χώρας, αλλά επιδεικνύουν προκλητική απρέπεια και αναισθησία, σε καιρό χρεοκοπίας, με το να κόπτονται για τα ειδικά μισθολόγια!

Φαλαγκάρας Σταύρος, εκπαιδευτικός

Γι’ αυτά κόπτονταν πάντα οι πολιτικοί μας, αγαπητέ Σταύρο, και οι αποδείξεις περί τούτου είναι γύρω μας για χρόνια. Αυτό μας έφτασε εκεί που είμαστε, τα προνόμια των λίγων «καβατζωμένων» δικαστικών, ιερωμένων, πανεπιστημιακών και των προκλητικότατων υπαλλήλων της Βουλής (που ουδείς τολμά να τους αγγίξει τους 16-18 μισθούς, τα επιδόματα, τα προνόμια, συν του ότι κάποιοι, όπως έχει γραφτεί επανειλημμένα, δεν πατάνε καν στην υπηρεσία τους και εισπράττουν ανενόχλητοι!) που κάνουν κρα μην τύχει και τους πειράξουν τους παχυλότατους μισθούς τους, τα προνόμιά τους, τα επιδόματά τους για να τους έχουν δούλους ευχαριστημένους σε ένα παιχνίδι εξουσίας διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι. Εδώ ακόμη και η Βάνα Μπάρμπα (ναι, η Βάνα Μπάρμπα που την είχαμε για μια απλή ηθοποιίσκη) έφτασε να μας πει στα μούτρα πως μπήκε στην πολιτική «για να βολευτεί». Να «καβατζώσει». Να έρθει κι αυτή στη βασιλεία των λίγων «καβατζωμένων» και να εισπράττει εις βάρος των πολλών «μικρών», που πάντα την πληρώνουν. Εκείνη τουλάχιστον (ναι, η Βάνα Μπάρμπα) το παραδέχτηκε με θάρρος, τόλμη – ακόμη και θράσος. Ολοι αυτοί οι «καβατζωμένοι» τι κάνουν; Την πάπια;

Μαρμαρωμένες υποσχέσεις

Αγαπητή μου Phoebe,

καλή σου μέρα!

Πείτε «ναι» στους Ολυμπιακούς Αγώνες και πάρτε τα Μάρμαρα!

Δήλωση της τότε υπουργού Πολιτισμού της Μεγάλης Βρετανίας Τέσα Τζόουνς στην «Κυριακάτικη Μίρορ».

Η υποστήριξη της υποψηφιότητας του Λονδίνου για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων το 2012 από μέρους της Ελλάδας σήμαινε αυτόματα την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στον φυσικό τους χώρο. Ηταν το μοναδικό αντάλλαγμα που ζητούσε η τότε ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού της Μεγάλης Βρετανίας.

Η υποστήριξη έγινε, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν αρχίσει, η επιστροφή όμως; Μήπως έπρεπε να ενεργήσουμε όπως η Δυτική Γερμανία που μποϊκοτάρισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μόσχα το 1980 με το πρόσχημα της εισβολής των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν;

Πιστεύω, κυρία Αθηναίου μου, πως αν ζούσε η αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη το πρόβλημα θα είχε λυθεί. Γιατί ήταν γεννημένη αγωνίστρια, είχε κύρος, θάρρος και η φωνή της ακουγόταν στο εξωτερικό.

Σπουδαίοι ξένοι καλλιτέχνες όπως ο Σον Κόνερι και η Βανέσα Ρεντγκρέιβ υποστηρίζουν την επιστροφή των Μαρμάρων στην Αθήνα.

Επίσης, σε ολοσέλιδο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας «Sanomat» αναφέρθηκε με επιτακτικό τρόπο η ανάγκη επιστροφής των Μαρμάρων στον φυσικό τους χώρο.

Εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό, κυρία Αθηναίου μου;

Φιλικά, Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι

Εμείς τι κάνουμε, αγαπητέ Γιώργο; Καλά, ευχαριστούμε. Και τα πάντα σε πολύ καλές – μη σας πω εξευτελιστικές – τιμές!