Η αναγνώριση είναι το πιο πολύτιμο μετάλλιο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μικρολίμανο και ήταν φυσικό το απέραντο γαλάζιο να τον τραβήξει από τα παιδικά του χρόνια. Στα 16 χρόνια του μυήθηκε στην ιστιοπλοΐα και στα 23 του, το 1972, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Μονάχου.
«Ασφαλώς και ήταν επιτυχία η δεύτερη θέση, όμως πικράθηκα από το γεγονός ότι έχασα το χρυσό στην προτελευταία ιστιοδρομία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν πρώτος. Ομως σε εκείνη την ιστιοδρομία κι ενώ μου αρκούσε να τερματίσω στην 10άδα, έκοψε ο αέρας και τερμάτισα εκτός χρόνου», θυμάται ο Χατζηπαυλής.
«Εκείνα τα χρόνια οι Ολυμπιακοί ήταν διαφορετικοί. Μετά τη Βαρκελώνη τα πράγματα άλλαξαν. Οι Αγώνες απέκτησαν τελείως διαφορετική μορφή, η οποία δεν με ικανοποιούσε με όλες αυτές τις ουσίες, το ντόπινγκ. Και ίσως ήταν κι αυτός ένας λόγος που σταμάτησα τα Φιν. Τότε αγωνιζόμασταν για να αγωνιστούμε. Δεν είχαμε σπόνσορες. Δεν υπήρχαν κρατικές επιχορηγήσεις», επισήμανε ο έλληνας ολυμπιονίκης.
«Ηταν σαν να πήγαμε στο φεγγάρι με τον Γαλακτόπουλο όταν πήραμε τα μετάλλια στους Ολυμπιακούς του Μονάχου», θυμάται ο Χατζηπαυλής. Και όταν κάποιος τον ρωτά τι αποκόμισε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις επιτυχίες του, απαντά: «Αναγνώριση και πειθαρχία. Που με βοήθησαν στη μετέπειτα ζωή μου».
Google news
