[Αποψη] Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης

Μικρομεσαίοι και εμποροϋπάλληλοι βρήκαν κοινό πεδίο συνεννόησης συμφωνώντας σε περιορισμένες μειώσεις μισθών για να αντιμετωπισθούν η κάθετη βουτιά του τζίρου και η μεγάλη κρίση στην αγορά. Η αγορά διαθέτει το αισθητήριο και ως πρώτος αποδέκτης της καταναλωτικής συμπεριφοράς των νοικοκυριών επιβεβαιώνει έτσι ότι έλαβε το μήνυμα: οι πωλήσεις και ο τζίρος δεν πρόκειται να ανακάμψουν αν συνεχιστεί η κατρακύλα των μισθών των εργαζομένων που έχει συρρικνώσει δραματικά την αγοραστική τους δύναμη.

Γι’ αυτό και οι φορείς της αγοράς, που αποτελούν την πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αντέδρασαν θέτοντας όριο ασφαλείας στους μισθούς των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο εμπόριο. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης λειτούργησε.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε άλλους τομείς του ιδιωτικού τομέα όπου στο όνομα των τελευταίων μέτρων για τα εργασιακά, όπως η μετενέργεια, έχουν επιβληθεί μονομερείς και ακραίες προσαρμογές μισθών. Αποσκοπούν, βεβαίως, σε ένα πρόσκαιρο όφελος μείωσης του κόστους αλλά παραγνωρίζουν ότι στην πράξη «πυροβολούν τα πόδια τους».

Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι σε συλλογικό επίπεδο οι επιχειρηματίες αναγνωρίζουν ότι οι μειώσεις των μισθών υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης της οικονομίας, συνεπώς και ανάκαμψης των κερδών τους, όμως αυτό το ξεχνούν αρκετοί από αυτούς όταν ανοίγουν την πόρτα της επιχείρησής τους. Ενδεικτικό είναι ότι οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ τελευταία απευθυνόμενοι κυρίως στην κυβέρνηση επισημαίνουν την ανάγκη να αποφευχθούν νέες περικοπές μισθών στο Δημόσιο για να αποτραπεί μια ακόμη βαθύτερη ύφεση. Είναι αλήθεια ότι πολλές επιχειρήσεις δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην κρίση και αναγκάζονται να προχωρούν σε μειώσεις αμοιβών και προσωπικού. Υπάρχουν όμως κι άλλες που βρίσκουν ευκαιρία να επωφεληθούν από αυτήν και από την έλλειψη ενός πλαισίου συνεννόησης των κοινωνικών εταίρων που θα έβαζε τους κανόνες τους οποίους χρειάζεται αυτή την περίοδο η αγορά εργασίας.