Με χαμηλούς τόνους

Η αναχώρηση της ελληνικής αποστολής για το Λονδίνο, εν συγκρίσει με άλλες εποχές, ήταν περίπου σιωπηρή. Δίχως κραυγές, χωρίς φανφάρες και μεγαλοστομίες.

Πρόκειται για μια από τις πλέον ολιγομελείς αποστολές της χώρας μας σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά ίσως αυτό να είναι και μια ευκαιρία για «δεύτερη γνωριμία» με τον υγιή αθλητισμό.

Ναι, αναμφίβολα η οικονομική κρίση έχει και αρνητικές συνέπειες σε αυτό που ονομάζεται «πρωταθλητισμός».

Οι αθλητές προσπαθούν σε συνθήκες δύσκολες, με τα στάδια σε άθλια κατάσταση και τραγική συντήρηση, με τα κολυμβητήρια να διαθέτουν νερό παγωμένο και τη θέρμανση να αγνοείται σε πολλές περιπτώσεις.

Ωστόσο, αυτές οι συνθήκες δυνάμωσαν τον εγωισμό των αθλητών. Εμειναν όσοι διέθεταν υγιές κίνητρο, όσοι ήθελαν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να κερδίσουν μετάλλιο με στόχο την καταξίωση και όχι την οικονομική ευημερία. «Θέλουμε να δώσουμε χαρά στους Ελληνες» ήταν η ατάκα που έλεγαν οι περισσότεροι από τους πρωταθλητές χθες το μεσημέρι στα Σπάτα. Οντως, έδειξαν ότι ανέβηκαν στο αεροπλάνο για να γευτούν τη χαρά της συμμετοχής. Και όχι με μοναδικό στόχο να εξαργυρώσουν πιθανή επιτυχία και ένα μετάλλιο με κάποια θέση ή με ένα παχυλό πριμ. Μπορεί τα κίνητρα κάποιοι να υποστηρίζουν ότι θα επιστρέψουν, όλοι όμως γνωρίζουν πως αυτό είναι ακόμη σε επίπεδο συζήτησης. Ολοι αντιλαμβάνονται πως τα μπόνους θα είναι περιορισμένα – και αν υπάρξουν.

Αθλητές και αθλήτριες, στελέχη της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας, πήγαν στο Λονδίνο έχοντας στο μυαλό τη συμμετοχή και την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη προσπάθεια. Κάθε μετάλλιο είναι καλοδεχούμενο. Γιατί θα είναι προϊόν μόχθου, πίστης, πάλης σε δύσκολες συνθήκες.

Διότι σε εποχές μεγάλης κρίσης είναι ξεκάθαρο πως αρκετοί άρχισαν να αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον αθλητισμό, να επιστρέφουν στις αληθινές του αξίες και να στοχεύουν στα μετάλλια και όχι κατευθείαν στα ευρώ και την άκρατη πριμοδότηση.